“BEN GİZLİ BİR HAZİNEYDİM BİLİNMEYİ İSTEDİM VE KAİNATI YARATTIM”

Eşref-i Mahlûkat olarak yaratılan ve nice güzelliklerle mütenaim kılınan insanoğlunun güzellik arayışı taa Adem’den bugüne kadar uzanır.

Aşikâr olmayan bir hazinenin keşfedilme muradı ve kainatın yaratılılışı…

İçinde bulunduğu güzelliklerin farkına vardıkça insan, o güzelliklerin sahibini de tefekkür eder.

Ve güzellik arayışının ahengine ve ritmine kapılmaya başlar varlığımız…

“Allah güzeldir; güzeli sever.”

Kâinatın kalbine bırakılan ilk emir kadar kadim bir manadır, güzellik.

Zira Kadir-i Mutlak olanın bizatihi kendisidir güzellik…

Ve güzelliğinin Efendimiz’de tecellisi:

“Levlake levlak, lema halaktul eflak”

“Sen olmasaydın bu âlemi yaratmazdım.”

Kalbimizin ritminde uhrevi bir salınışla çarpan bir güzellik…

Kutlu Nebî’nin kalbinden tüm insanlığa yayılan neş’e, aşk, güzellik…

Ve insan…

Zat-ı İlâhisinden bir nefes üflediği bu güzelliğin suretini yakalama gayreti içerisindedir.

Allah’ın cemal sıfatının biz insanoğluna bahşettiği bedii duygudur güzellik…

Bir çiçeğe bakışımız,

Yıldızları temaşa edişimiz,

Gökyüzündeki bulutlara ruhumuzu bırakıp ayetlerin manasına inişimiz, ne müthiş bir güzellik kavrayışıdır.

“Güzel gören güzel düşünür, güzel düşünen hayatından lezzet alır.”

Gözlerimiz güzeli görsün, gönüllerimiz güzelliğin cemalini seyran etsin, fırçamız güzeli boyasın, kalemimiz güzeli yazsın aşk ile…

Bu duyguların terennümünde ilk merhabamı yaptım…

Güzelliği arayışımız bu satırlarda devam edecek…

En güzele emanet olunuz…

Hatice Kübra özcan