Hayatın akışı içerisinde bu mücadelelerine devam ederken ise çalışma ve üretme arkadaşlarıyla ya rakip olma durumundadır, yada birlikte takım oyunu oynamak zorundadır.

Gelişen dünyada hem rakiplerinize karşı hem de takım arkadaşlarınıza karşı donanımlarımızı ve kullandığımız araçları maksimum verimde kullanmak zorunluluğu çağımızın zaruri gereksinimlerinin başında gelmektedir.

Her nerde olursak olalım nerde üretirsek üretelim kişi denilen personel; göstereceği yaklaşımla ilgili olarak ya mutlu olarak devam edecektir yada stres üretecektir.

Bilinen en reel gerçek ise bir kişinin ürettiği stres tüm sistemi etkileyebilmektedir. Çünkü sistemin bütün parçaları bütünün verimliliğini kapsamaktadır.

Dolayısıyla kişi, yani personel hayat içerisinde ya kendi kişisel egosuna hizmet ederek diğerlerini küçümseyen ve hiçe sayan bir anlayışla yaşamına devam ederken; yada beraber olduğu diğer insanları önemseyen ve takdir eden bir paylaşımla verimliliğe bir nebzede olsa katkıda bulunacaktır.

Kişisel davranışlarla egoyu öne çıkaran bireylerden oluşmuş her türlü organizasyonun verimliliği ise zaman içerisin de güç kaybetmekten kendisini kurtaramayacaktır.

Kısaca; kişisellikten bunalmış her sistemin İnsani gelişime olan ihtiyacı kaçınılmaz bir realitedir.

Önce seni görmezden gelirler, sonra alay ederler, sonra seninle savaşırlar, sonra sen kazanırsın… !

(Gandhi)

İşte bizde insani gelişim yolculuğumuzda aynı süreçleri yaşamaktayız…
Bakalım

“Mevlam neyler neylerse güzel eyler”

Diyerek azcık kenara çekilmiş olsak bile yolumuzdan bir adım bile geri çekilmeden İnsani Gelişimin önündeki tüm engelleri kaldırmak gayretiyle insani gelişim paradigması inşasına devam ederken kurumsal yapımızın iskeletini yavaş yavaş da olsa hazırlamaya devam etmekteyiz.

Dolayısıyla

İnsani Gelişim Paradigması bilgi üretme yolunda başarıya ulaşmak için neye ihtiyaçları olduğunu tanımlamak amacıyla üretilmiş ve geliştirilmiştir.

İnsani Gelişim Paradigması öğrenenleri bilgi toplumuna hazırlamak için iyi bir nokta yakalamış, öğrenmeye yönelik bir yaklaşımdır.

İnsani Gelişim Paradigması inşası topluluğunun bir üyesi olarak aktif bir şekilde; beyin fırtınası fikirlerini, problem tanımlamalarını, çözüm yolları veya kanıt araştırmalarını, akranlarıyla tartışma ve ele almada birbirine bağlar.

İnsani Gelişim Paradigması üyeleri, toplulukların veya organizasyonlarının bilgisinin ilerlemesi için işbirliği içerisinde birlikte çalışırlar.

İnsani Gelişim Paradigması ileri seviyede bilgi üretmenin limiti olan kişiselliğe karşı, yeni ezber bozan şeyler üretmeye yardımcı açıkça görülen bir amaca sahiptir.

İnsani Gelişim Paradigması öğrenmede motivasyona neden olmakta ve öğrenenlerin düzenli (sıralı) düşünmelerini geliştirmektedir.

Örneğin Kritik düşünme, kara verebilme problem çözme ve ve insani gelişimi besler. İnsani gelişimi beslemesine örnek olarak da haberleşme becerileri, insanlar arası iletişim becerileri ve yaşam boyu öğrenme ve ahde vefa empati duyarlılığı görüşü verilebilir.

İnsani Gelişim Paradigması Küçük yaştaki çocukların bile insani gelişim modeliyle verilmiş işlere yatkın olduğu bulunmuştur. Yeter ki onlara uygun konular, yeterli zaman ve destek sağlansın.

Ortaya çıkan bazı araştırma sonuçları gösteriyor ki; İnsani Gelişim Paradigması akademik performansı, okul ve sınavlar ile biçimsel (resmi) olarak ölçülebilecek seviyede gözlemlenebilmektedir.

Diğer açıdan; İnsani Gelişim Paradigması doğuştan her insanın kazanabileceği bir fıtrat kodu olduğu bir kenara not edilebilir.

Daha açık ifadeyle insanlığı zora sokan ve soyan her türlü eylemlerin kişisel yeteneklerle ortaya çıktığı gizlenemez bir hakikattir.

İnsani Gelişim Paradigması Demokratik bilgiyi  Eşzamanlı (simetrik) bilgi ilerlemesini,  Yayılması kolay bilgi oluşturma ve güvenilir kaynakları yapıcı olarak faydalıya hizmetkâr olma yolunda kullanır. İnsani Gelişim Paradigması oluşturma sırasında iletişim  Eşzamanlı, katıştırılmış ve dönüştürülebilir fikirlerden oluşan ilkeleri aşağıdaki gibidir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 1.

“İnsanı yaşat ki devlet yaşasın”

Şeyh Edeb Ali

Gerçek fikirler ve gerçek problemler Sosyo-bilişsel dinamikler bilgi problemleri dünyayı anlama çabasından kaynaklanır. Üretilen veya birisine mal edilen fikirler dokunduklarımız ve hissettiklerimiz kadar gerçektir. Öğrenenler buradaki problemleri gerçekten dikkate alırlar, merak ederler ve genellikle bu merak puzzle ve bulmacadakinden farklıdır. Teknolojik dinamikler fikirlerle üretim işi için bir kültür oluşturur. İnsani gelişim değerler dizisine eklenen notlar ve fikirler, organizasyonun ve üreticilerin fikirlerine, yani işin doğrudan özüne ve insan hizmet ederler.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 2.

Geliştirilebilir fikirler, Sosyo-bilişsel dinamikler tüm fikirler geliştirilebilir olarak ele alınır. Katılımcılar sürekli olarak bilginin kalitesini, tutarlılığını ve yararlılığını arttırmak için çalışırlar. Bu işte başarılı olmak için, bahsedilen kültürün sevgipolojik bir güven içinde olması şarttır. Bu yüzden bu insanlar risk alırken yani cahilliklerini açığa vururken, az pişmiş düşüncelerini dillendirirken, eleştiri alırken ve başkalarının düşüncelerine kritik yaparken kendilerini güvende hissetmeliler.

Geliştirilebilir fikirler Teknolojik dinamikler İnsani Gelişim Paradigması girilen bilginin yenilenmesine her zaman destek olur. Her zaman bir üst seviye vardır. Her zaman yeniden gözden geçirmek için fırsat vardır. Arka plan işlemleri değişikliği fark ettirir: sürekli gelişme, yenileme, teori saflığına(temiz)Maksimum dikkat gösterir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 3.

Fikir çeşitliliği Sosyo-bilişsel dinamikler Aynen bioçeşitliliğin ekosistemde ana nokta olması gibi, bu da bilgi ilerlemesinin gelişiminde esas olan noktadır. Bir fikri anlamak, onu saran diğer fikirleri de anlamaktır ki buna karşıt olan fikirler de dâhildir.(Kişisel gelişim, NLP,Reiki, Meditasyon, Yoga gibi)

Fikir farklılıkları, yeniliklere ve saf kalıplara evrim geçirtmek için fikirlere zengin bir ortam yaratır.

Fikir çeşitliliği Teknolojik dinamikler bildiri panoları, tartışma forumları ve bunun gibi daha fazlası fikirlerin çeşitliliği için fırsat sunar fakat bunlar fikirlerin birbirini etkilemesi için yalnızca gerektiği kadar destek verir.

İnsani gelişim fikirleri birbirine bağlamak için fikirlerin farklı kombinasyonlarını farklı notlar ve görüşlerin içinden birlikte getirerek, yani fikir çeşitliliğinin üretken kullanılıp fikirlerin birleşmesine destek olmasına olanak verir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 4.

Üst seviyelere yükselme Sosyo-bilişsel dinamikler yaratıcı ve üretici bilgi inşası daha kapsayıcı ilkelerle ve problemlerin yüksek seviyede çözüm yollarıyla çalışmayı gerektirir. Bunun anlamı çeşitlilikle, karmaşıklıkla, dağınıklıkla ve bunların dışındaki yeni sentezlenenlerle birlikte çalışmayı öğrenmektir.

Üst seviyelere yükselme Teknolojik dinamikler Uzman ve usta olan insani gelişim değerler dizisi inşası takımlarındakileri çevrelerindeki başarılı insanların sonucuna bağlı olarak değişime adapte olmaya koşullanıyorlar olmalıdırlar.

Adapte olmanın anlamı, şartların ilerletici bir uyuma bağlı olmasından kaynaklanır. Bu da çıtamızı yüksek tutmaya yarar. Notlar ve fikirlerle üst seviyelere yükselme, limitsiz katıştırılmış fikirlerin gitgide artarak yapılara ilerlemesini destekler ve belirlenmiş hedeflerden çok, gelişmekte olanı destekler.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 5.

Kendi kendine ilerleyebilme Sosyo-bilişsel dinamikler katılımcılar benzer fikirlerini ayarlar ve kendi fikirleriyle diğerlerinin fikirleri arasında zıtlıkları da kullanarak harekete geçerler ve bilgi ilerleyişini kendilerinin ders çizelgelerine göre yaparlar. Onlar amacın problemleriyle ilgilenirler, motivasyon, değerlendirme ve uzun zamanlı planlama normal olarak öğretmenlere veya yöneticilere kalır.

Kendi kendine ilerleyebilme Teknolojik dinamikler insani gelişimin  içeriğindeki bağlantılı fikirlerin fakat farklı fikirlerin görünümü için, yenileme ve oluşturma teorisi için destek sağlar. Yapı iskeleleri gibi yüksek seviyede bilgi işleme, bilgi kuramının çeşitliliği (bağlantı, merak, hipotez vb.) ve karşılığı olan kavramsal içeriğin gelişimi içindir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 6.

Topluluk bilgisi, ortak sorumluluk Sosyo-bilişsel dinamikler İnsani Gelişim Paradigmasının ortak, üst düzey hedefleri için katkıları, bireysel başarı gibi ödüllendirilir. Takım üyeleri diğerlerine değerli fikirler üretir ve ortak ilerleyen bilginin sorumluluğunu toplum içinde paylaşır. Teknolojik dinamikler Bilgi Forumu açıktır, işbirlikçi çalışma ortamları insan eliyle oluşturulan kavramları tutar ki bunlar topluluk üyelerinin katkılarıdır. Topluluk üyeliği kuralları okuma açısından, başkalarının notlarının inşası temelinde ve fikirlerin toplum için bilgi verici ve yardımcı oluşunu sağlamak olarak tanımlanmıştır.

Örneğin: İşçilerinin maaşını zamanında veren işverenler İnsani gelişim hizmet Beratı belgesi ile ödüllendirilir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 7.

İnsani Gelişim Birliğine katılan bütün katılımcılar kabul edilmiş kurallara uygun olarak topluluğun paylaştığı konulara katkıda bulunabilirler. Hepsi bilgi arşivinin grup tarafından ilerletilmesinden Onur duyabilir. Çeşitlilik ve bölünme farklılıklar gösterebilir fakat hiçbir organizasyonda bilgi boyunca ayrıma gerek yoktur / vardır veya yenilikçi / yenilikçi olmayan diye çizgiler yönetici olmaz. Tamamı bilgi yenilikleriyle birleşmek için izinlidir.

İnsani Gelişim Birliğine katılan katılımcılar için bilginin merkezindeki alana bir yol vardır. Analitik araçlar kullanıcıların yazılanları tarafsızca değerlendirir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 8.

Eşzamanlı (simetrik) bilgi ilerlemesi Sosyo-bilişsel dinamikler Uzmanlık ve ustalık kendi içinde ve toplumlar arasında dağıtılır. Simetri bilginin ilerleyişinde, bilginin değişiminde ve bilgi vermenin bilgi alma amacında sonuçlanır. insani gelişim katılımcıların güvenilir kaynakları diğer bilgi kaynakları olan kendi bilgi inşaları ve fikir gelişim süreçlerinde kullanmalarını teşvik eder. Katılımcılar merkezi kaynaklara bilgi katkısında bulunmak için, güvenilir kaynaklara referanslar verir ve kaynakça genellikle otomatik olarak referans verilmiş kaynaklardan üretilmiştir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 9.

Yayılması kolay bilgi oluşturma İnsani Gelişim Paradigma inşası özel durumlar veya konularla sınırlanmamıştır. Zihinsel yaşamda ve okul dışında da yayılır. İnsani gelişim toplumun misyonunun merkezi ve temel gücü olarak bilgi inşasını teşvik eder. Toplu kaynaklara katkılar, bilginin eserini tüm yönleriyle yansıtır.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 10.

Güvenilir kaynakları yapıcı kullanır. İnsani Gelişim Bir disiplini bilmek için, sunduğu durumla ve bilginin alanda gelişen açısıyla temas halinde olur. Bu objektif bir duruşla yetkili kaynakları anlamayı ve saygı duymayı gerektirir.

İnsani Gelişim, katılımcıların güvenilir kaynakları diğer bilgi kaynakları olan kendi bilgi inşaları ve fikir gelişim süreçlerinde kullanmalarını teşvik eder.

İnsani gelişim birliğine katılan katılımcılar merkezi kaynaklara bilgi katkısında bulunmak için, güvenilir kaynaklara referanslar verir ve kaynakça genellikle otomatik olarak referans verilmiş kaynaklardan üretir..

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 11.

İnsani Gelişim Paradigma oluşturma sırasında iletişim topluluklarının kendi aralarında iletişimlerinin sonuçları bilgi paylaşımından daha fazladır. Bilgi, topluluğun sohbet ile pratik yapmasıyla değişebilir ve bu sırada kendiliğinden yeniden tanımlanabilir. Pratik yapma bilgi ilerlemesinin sahip olduğu belirgin bir amaçtır.

İnsani Gelişim Paradigma oluşturma sırasında iletişim zengin içerik, takım içi notları, görüşleri ve gelişmeleri önceden tanımlanmış hedefler ve çalışma alanlarından daha fazla destekler.

Gözden geçirme, referans ve ek not daha katılımcı anlayış ve ortak sorun ve boşlukları tanımlamak için, en bilgili bireyin düzeyini aşan anlayış geliştirmeyi önerir.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 12.

Eşzamanlı, katıştırılmış ve dönüştürülebilir fikir İnsani Gelişim ilerlemesi çabalarının bir parçasıdır. Bu problemlerin iş yürürken tanımlanmasını ve İnsani gelişim birliğinin günden güne çalışmasını görmek için tanımlanmıştır. İnsani gelişim birliğinin kendi içinde yaptığı iç değerlendirme, dış değerlendirmelerden daha ince ayarlı ve sıkı olmakta ki bu da; piyasada istenenleri sağlayan işler çıkmasını sağlar.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri 13.

İnsani Gelişim Paradigma İnşasının İlkeleri belirli bir sayı da sınırlandırılamaz.Gelişime ve ilerleme sürecinde insani gelişim birliğine katılan katılımcıların sayısıyla doğru orantılı olarak bu sayı her zaman değişkenlik gösterecektir.

İnsani Gelişim Hizmetkârları Birliği

Videodaki Konuşma Metninin tamamı

Şu ana kadar, makineler ile olan iletişimimiz hep kasıtlı ve direk yapılarla kısıtlandı. İster ışıkları açmak için kullandığımız anahtarlar gibi basit yapılar, isterse robotları programlamak gibi karmaşık yapılar olsun, makinelere bir şey yaptırabilmek için her zaman bir komut veya komutlar zinciri vermemiz gerekti. Diğer yandan, insanlar arasındaki iletişim, çok daha karmaşık ve ilginç çünkü bizler görünenin ifade edilenin haricinde çok daha fazlasını hesaba katıyoruz…

Bir başkası ile yaptığımız konuşmada yüz mimiklerini, vücut dilini gözlemliyor, duyguları ve heyecanları sezinleyebiliyoruz. Aslında bu karar verme sürecimizin büyük bir kısmını oluşturuyor. Hedefimiz, insanlar arasındaki bu tamamen yeni etkileşim alanını insan-bilgisayar etkileşimine tanıtmak, böylece de, bilgisayarlar sadece onlara verdiğiniz komutları anlamayacaklar aynı zamanda sizin mimiklerinize ve duygusal deneyimlerinize de karşılık verebilecekler. Bunu yapmak için, doğal yollarla beynimiz tarafından üretilen bu sinyalleri tercüme etmekten daha iyi olan yöntem de kontrol ve deneyim için bulunan merkezimiz.

Kulağa çok iyi bir fikir gibi geliyor, ama bu görev Bruno’nun da bahsettiği gibi iki sebepten ötürü çok kolay değil: İlki, algılama algoritması. Beynimiz milyarlarca aktif nörondan ibarettir, sinir hücrelerini uç uca eklediğinizde 170,000 km. oluyor. Bu nöronlar birbiri ile etkileşime geçtiğindeki kimyasal tepkime, gözlemlenebilir ölçüde elektriksel vurular ortaya çıkarıyor. Beyin fonksiyonlarımızın büyük bir bölümü beynimizin dış katmanından dağıtılmaktadır. Beynimizin yüzeyi, zeka kapasitemizi mümkün olabildiğince arttırmak için büyük ölçüde katlı bir yapıya sahiptir. Bu kortikal katlanma elektriksel vuruların yüzeyinin yorumlanması konusunda önemli bir sorun teşkil ediyor. Herbir kişinin korteksi farklı bir şekilde katlanmıştır, sanki parmak izlerimiz gibi. Yani, sinyaller beynin aynı kısmından geliyor olsalar bile, zamanla beynin yapısı katlandığından, bunun bireyler arasındaki fiziksel konumu çok farklı olabiliyor, hatta tek yumurta ikizlerinde bile. Yüzey sinyallerinde geriye hiçbir tutarlılık kalmıyor.

En büyük atılımımız korteksleri yeniden düz hale getirebilen bir algoritma yaratmamızdı, böylece sinyalleri kaynaklarına daha yakın bir şekilde görüntüleyebiliyoruz, bu da kalabalık bir toplumda çalışabilmemizi mümkün kılıyor. İkinci büyük zorluk da beyin dalgalarını ölçmek için kullanılan alet. EEG (beyin akım grafiği) ölçümleri genellikle sensörlü oklardan oluşan bir saç ağı içerir, bu resimde de gördüğünüz gibi. Bir teknisyen geçirgen bir jel veya tutkal yardımı ile elektrotları kafa derisine yerleştiriyor ve bu genellikle kafa derisinin aşınmaya karşı hazırlayan bir süreçten sonra yapılıyor. Bu süreçler çok zaman alıyor ve de uygulanması en rahat süreçler değiller. Daha da önemlisi, bu sistemler on binlerce dolara mal oluyor.

Bununla birlikte, sahneye geçen senenin konuşmacılarından olan Evan Grant’i davet ediyorum, kendisi bu geliştirmekte olduğumuz aleti sizlere göstermem için bana yardımcı olmayı kabul etti.

Bu gördüğünüz alet 14 kanallı, yüksek ses duyarlılığı olan EEG elde etme sistemi. Kafa derisini hazırlamak için bir süreç gerektirmiyor, ya da geçirgen jel veya tutkal. Kafaya yerleştirmek ve sinyallari alabilmeye başlamak sadece birkaç dakikamızı alıyor. Aynı zamanda kablosuz, böylece size hareket etme özgürlüğü sunuyor. Ve de geleneksel EEG sistemlerinin on binlerce dolarlık maliyetini düşündüğünüzde, bu başlık sadece birkaç yüz dolara mal oluyor. Şimdi algılama algoritması. Yüz mimikleri — daha önce duygusal deneyimlerde de bahsettiğim gibi — şimdilik, bazı hassasiyet ayarlamaları ile kişiselliştirmeye müsait olacak şekilde çalışmaya uygun olarak dizayn edildi. Ama elimizdeki kısıtlı zamanda, sizlere, zihninizde sanal nesneleri hareket ettirme yeteneğiniz olan kasti düşünceleri göstermek istiyorum.

Şimdi, Evan bu sisteme yabancı olduğu için, yapmamız gereken ilk şey onun için bir profil yaratmak. Tabi ki Joanne değil — “yeni kullanıcı” ekleyelim. Evan. Tamam. Bu kasti düşünceler ile yapmamız gereken ilk şey nötr bir sinyal ile çalışmaya başlamak. Nötr ile Evan’ın özellikle yapması gereken hiçbir şey yok. Sadece takılıyor, rahatlamış bir durumda. Bunu yapmamızın sebebi bir temel ya da beyninin normal durumunu belirlemek, çünkü her beyin farklıdır. Bunu yapmak sekiz saniye sürüyor. Bu yapıldığına göre, hareket-bazlı bir olay seçebiliriz. Evan aklında kolaylıkla canlandırabileceğin bir şey seç.

Evan Grant: “Çekmek” seçeneği.

Tan Le: Tamam, o zaman küpü çekelim. Buradaki fikir şöyle; Evan’ın, objenin ekranın ön kısmına geldiğini hayal etmesi gerekiyor. Ve ekranda da bir gelişim çubuğu var, o bunu yaparken ekran boyunca ilerleyecek. İlk seferinde, hiçbir şey olmayacak, çünkü sistemin onun “çekme”yi nasıl düşündüğü konusunda bir fikri yok. Ama bu düşünceyi tüm sekiz saniye boyunca devam ettir. Şimdi, bir, iki, üç, başla. Tamam. Bunu kabul ettiğimizde, küp canlanacak. Şimdi bakalım, Evan gerçekten onu çektiğini hayal edebilmiş mi. Oh, bravo!… Bu çok şaşırtıcıydı.

Çok fazla zamanımız yok, o yüzden Evan’dan gerçekten zor bir şey yapmasını isteyeceğim. Bu isteyeceğim gerçekten zor, çünkü fiziksel dünyada varolmayan bir şeyi canlandırmasını isteyeceğim. “Kaybolma”. Yani istenen, en azından hareket bazlı olaylarda, bunu sürekli yapıyoruz, o yüzden canlandırabilirsin. Ama “kaybolma” ile hiçbir benzerlik yok. Şimdi Evan, burada yapman gereken küpün yavaşça kaybolduğunu hayal etmek. Az öncekinin benzeri. Bir, iki, üç, başla. Tamam, bunu dene şimdi. Aman Allahım, gerçekten çok iyi. Bunu bir daha deneyelim.

EG: Konsantrasyonumu kaybediyorum.

TL: Ama gerçekten işe yaradığını görüyoruz, hem de çok kısa bir süre kafasında tutmasına rağmen. Söylediğim gibi, bunu hayal etmek çok zor bir süreç. Bunun en güzel yanı da bu yazılıma sadece onun “kaybolma”yı nasıl düşündüğünü bir kez örnek olarak vermiş olmamız. Sanki burada algoritmayı öğrenen bir makine var.

Teşekkürler. Çok iyi iş çıkardın.

Teşekkürler Evan, teknolojiyi tanıtmak için mükemmel bir örnek oldun.

Fark etmiş olabileceğiniz gibi, bu yazılımda bir aşama sistemi mevcut, yani Evan veya bir başka kullanıcı sistem ile daha aşina olduğunda algılamalarını eklemeye devam edebilirler, böylece sistem farklı düşünceleri ayırt edebilmeye başlayabiliyor. Ve de bu algıları öğrettiğiniz zaman, bu düşünceler herhangi başka bir bilgisayar platformuna, uygulamasına ya da aletine devredilebilir veya eşlenebilir.

Sizlere birkaç örnek göstermek istiyorum, çünkü bu arayüz için mümkün olan birçok uygulama mevcut. Oyunlarda ve sanal dünyada, mesela, yüz mimikleriniz doğal olarak ve sezgisel olarak bir avatarı veya sanal bir karakteri kontrol etmek için kullanılabilir. Tabii ki, sihrin fantezisini tecrübe edebilir zihniniz ile dünyayı kontrol edebilirsiniz. Aynı zamanda, renkler, ışıklar, sesler ve efektler, o an yaşadığınız deneyimleri yükseltmek için duygusal durumunuza eş zamanlı olarak karşılık verebilirler. Ve de dünyadan bazı araştırmacı ve geliştiricilerin geliştirdikleri uygulamalar, robotlar ve basit makineler ile, örneğin — bu örnekte, oyuncak bir helikopteri zihninizde havalandırdığınızı düşünerek uçurmak.

Teknoloji aynı zamanda gerçek yaşama uygulamalarına da uygulanabilir– bu örnekte, akıllı bir ev. Kontrol sisteminin kullanıcı arayüzünden perdeleri açmak ya da kapamak. Ve tabi ki ışıklar — açmak ya da kapamak. Ve son olarak, gerçekten yaşam değiştirecek uygulamalar, örneğin elektrikli tekerlekli sandalyeyi kontrol etmek gibi. Bu örnekte, yüz mimikleri hareket komutları olarak kullanıldılar.

Man: Sağa gitmek için sağ gözünü kırp. Sola dönmek için, sol gözünü kırp Düz gitmek için gülümse.

TL: Gerçekten — çok teşekkürler.

Şu an sadece mümkün olan şeylerin yüzeyini tırmalıyoruz. Toplumun katkısıyla, ve dünyanın her tarafından araştırmacıların ve geliştirmecilerin dahil olması ile, umarız teknolojinin buradan yola çıkarak gittiği yönü şekillendirmemize yardım edeceksiniz. Çok teşekkürler.

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Vermont’ta Tatsız Bir Vaka
1948 yılının yazı. New England’dayız. Yirmi beş yaşındaki inşaat usta başısı Phineas P. Gage’in talihi dönmek üzere. Yüz elli yıl sonra, onun bahtsızlığı hâlâ anlam taşıyor olacak.
Gage, Rutland & Burlington Demiryolları şirketinde çalışıyor ve oldukça büyük bir işçi grubunun, özgün deyimiyle “çete”nin ustabaşı. İşleri, Vermont eyaleti boyunca uzatılacak demiryolunun yeni raylarını döşemek. Son iki hafta boyunca işçiler Cavendish kentine doğru yavaşça ilerlemişler, şimdi Black River kryısındalar. iş, hiç de kolay değil. Arazinin her yanı engebeli ve sert katmanlı kayalıklarla dolu. Uyguladıkları yöntem, her kaya kütlesinin çevresinden dolanıp geçmek yerine, daha düz ve doğrudan hat döşeyebilmek için bazı kayaları patlayıcıyla parçalamak. Gage bütün işlerine nezaret ediyor ve hepsinin üstesinden geliyor. Kendisi, 1.80 cm boyunda, atletik yapılı, çabuk ve isabetli hareketleri olan biri. Genç bir Jimmy Cagney’e benziyor, sanki travers ve rayların üzerinde tap dans pabuçlarıyla enerji ve zarafetle dans ediyor. Patronların gözündeyse Gage, yetenekli bir bedenden çok daha fazlası. Onlar Gage’in “en verimli ve becerikli” adamları olduğunu belirtiyorlar. Bu iyi bir şey; çünkü yapılan iş, özellikle de patlatmaların hazırlanması, fiziksel gücün yanı sıra çok keskin bir konsantrasyon gerektiriyor. Sırayla izlenmesi gereken birkaç aşama var. Önce kayanın içinde bir delik açılıyor. Sonra yarısına kadar patlayıcı toz ile dolduruluyor, içine bir fitil sokulup barutun üstü kumla kapatılıyor. Sonra kumun “sıkıştırılması” ya da bastırılması gerekiyor, bu iş demir bir çubukla dikkatlice vurularak yapılıyor. Sonunda fitil ateşleniyor. Eğer her şey iyi giderse, barut kayanın içine doğru patlıyor. Kum şart, çünkü onsuz, patlama kayanın dışına vururdu. Demir çubuğun şekli ve nasıl kullanıldığı da çok önemli. Gage bir demirciye özel olarak yaptırdığı bu aleti kullanmakta bir virtüöz.
Şimdi neler olacağına bakalım.
Sıcak bir öğle sonrası, saat dört buçuk. Gage deliğe barut ve fitili koyduktan sonra yardımcısına kumla kapatmasını söyledi. O sırada arkadan biri adını çağırınca, Gage yalnızca bir an için sağ omzunun üzerinden arkasına baktı. Dikkati dağılmıştı ve yardımcısı henüz kumu dökmeden, demir çubukla doğrudan barutu sıkıştırmaya başladı. O anda kıvılcım çaktı ve barut bir anda yüzüne doğru patladı.
Patlama o kadar korkunçtu ki, bütün vardiya olduğu yerde donakaldı. Neler olup bittiğini anlamak birkaç saniye aldı; alışıldık bir patlama değildi bu ve üstelik kaya dağılmamıştı, bir roketin havadaki ıslığına benzer ses de alışılmadık türdendi. Ama bu havai fişek gösterisinden öte bir şey, bir saldırıydı. Demir, Gage’in sol yanağından girmiş, kafatasının altını delmiş, beyninin ön kısmından geçmiş ve büyük bir hızla kafasının tepesinden dışarı çıkmıştı. Çubuk otuz metre kadar ileri düşmüştü, üzeri kan ve beyinle kaplıydı. Phineas Gage yere devrilmiş, günbatımının kızıllığında, afallamış bir şekilde sessiz ve uyanık, yatıyordu. Çaresiz izleyiciler olarak, bizler de öyle afallamış durumdayız.
“Korkunç Kaza” bir hafta sonra 20 Eylül tarihli Boston Daily Courier ve Daily Journal gazetelerinin tahmin edilebilecek manşetleriydi. İki gün sonra Vermont Mercury’nin atacağı garip başlık, “Harika Kaza” idi. “Demir bir Çubuğun Kafa İçinden Geçmesi” ise Boston Medical and Surgical Journal’daki tam doğru başlık olacaktı. Olayın anlatılış biçimindeki sıradanlığa bakılırsa, yazanların Edgar Allan Poe’nun garip ve korkunç olayları anlatımını iyi bildikleri düşünülebilirdi. Pek mümkün değil ama neden olmasın; o zaman Poe’nun gotik öyküleri henüz popüler olmamıştı ve Poe o tarihten bir yıl sonra, tanınmamış ve etki yaratmamış biri olarak ölecekti. Belki de dehşet havada kol geziyordu.
Gage’in hemen o an ölmemesine insanların ne denli şaşırdıklarını belirttikten sonra, Bostonlu tıp dergisinin makalesi şunları belgeliyordu: “patlamadan hemen sonra hasta sırtüstü düştü”, kısa süre sonra “kol ve bacak uzantılarında birkaç kasılma hareketi oldu” ve “bir iki dakika içinde konuştu”; “adamları (kendisi çok sevdikleri biriydi) onu kollarına alıp 15-20 metre ötedeki yola taşıdılar, bir öküz arabasına oturttular, yaklaşık bir kilometre ötedeki Mr. Joseph Adams’ın oteline götürülen Gage, dimdik oturduğu arabadan adamlarının ufak bir yardımıyla kendi indi.”
Size Mr. Adams’ı tanıtayım. O, Cavendish kentinin sulh hâkimi, kent otelinin ve meyhanesinin sahibidir. Ga.ge’den daha uzun, en az iki katı kadar şişman ve (Shakespeare’in komedi kahramanı) Falstaffı çağrıştıran gövdesinden beklenecek kadar da vesveseli biridir. Gage’e yaklaşır yaklaşmaz hemen kentteki doktorlardan biri olan John Harlow’un çağrılması için emir verir. Beklerken sanırım şöyle demiş olmalı: “Haydi gelin Mr. Gage, ne olmuş size bakayım?” ya da “Aman Tanrım, nedir bu başımıza gelen felaket!” İnanamayan gözlerle kafasını sallar ve Gage’i otel verandasının gölgeli kısmına doğru yönlendirir. Bu veranda “piazza” olarak anılır, bu isim açık, geniş, büyük bir yeri çağrıştırsa da, burası belki geniştir ama üstü açık değildir, sadece bir verandadır. Belki Mr. Adams orada Gage’e şimdi limonata ya da soğuk elma şırası ikram ediyordur.
Patlamadan bu yana bir saat geçmiştir. Güneş alçalmakta ve sıcaklık daha dayanılır bir hal almaktadır. Dr. Harlow’dan daha genç olan meslektaşı Dr. Edvvard Williams gelir. Yıllar sonra Dr.Williams manzarayı şöyle anlatacaktır: “O sırada Cavendish’deki Mr. Adams’ın otelinin piazzasında oturuyordu. Ben yaklaşınca şöyle dedi: ‘Doktor, burada sizin için epey iş var’. Ben daha arabadan inmeden kafadaki yarayı fark ettim, beynin atışları açıkça görülebiliyordu. Kafayı muayene etmeden, açıklayamadığım bir görüntü vardı: sanki ters çevrilmiş bir huniyi andırıyordu, sonra anla­dım ki, bunun nedeni kemiğin her yönde yaklaşık beş santimetreye kadar kırılmış olmasıydı. Şunu da belirtmem gerekir; kafatasına ve deri tabakalarına açılmış deliğin çapı yaklaşık üç buçuk santimetreydi, kenarları dışa doğru dönüktü ve yaranın genel görüntüsü, sanki kama şeklinde bir şey aşağıdan yukarıya doğru çıkmış gibiydi. Ben bu yarayı incelerken Mr. Gage, çevredekilere nasıl yaralandığını anlatıyordu, o kadar mantıklı konuşuyordu ve soruları yanıtlamaya o kadar istekliydi ki, olay esnasında onun yanında bulunan tanıkları sorgulamak yerine, sorularımı doğrudan kendisine yönelttim. Mr. Gage bana, o zamandan beri yaptığı gibi, olayın nasıl cereyan ettiğini aktardı. Şunu kesinlikle söyleyebilirim ki, gerek o anda gerek daha sonraki karşılaşmalarımızda aklı tamamen yerindeydi. Sadece, kazadan iki hafta kadar sonra, bir keresinde bana ısrarla John Kirvvin diye hitap etti, ancak gene tüm sorularımı kusursuz biçimde yanıtladı.”"
Demir çubuğun boyutlarını ve şeklini dikkate aldığımızda, Gage’in sağ kalabilmesi çok daha inanılmaz gelecektir. Harvard’tan cerrahi profesörü Henry Bigelow aleti şöyle betimler: “Kafatasından geçen demirin ağırlığı altı kilogram. Boyu bir metre, çapı üç santim, kafaya ilk giren sivri ucun uzunluğu on yedi buçuk santim ve çapı altı milimetre. Belki de hasta hayatta kalmasını bu ölçülere borçlu. Demir başka hiçbir örneğe benzemiyor. Sahibinin arzusuyla, komşu bir demirci ustaya özel olarak yaptırılmış.” Gage yaptığı işi ciddiye alıyordu ve kullandığı alet konusunda çok titizdi.
Bir insanın kafasında bu kadar büyük bir yara ile infilaktan sağ çıkması, hemen ardından konuşup yürümesi ve tutarlı kalabilmesi çok şaşırtıcı. Aynı derecede şaşırtıcı olan bir diğer şey de, Gage’in yarasında oluşacak olan iltihaplanmayı atlatacak olmasıdır. Gage’in doktoru Harlow iltihaplanmanın rolünün farkındadır, antibiyotik gibi bir yardımcısı da yoktur ama o zamanki ilaçlarla yarayı düzenli aralıklarla ve çok iyi temizleyecektir. Hastayı yarı yatmış bir pozisyonda tutarak drenajın kolay ve doğal biçimde olmasını sağlar. Gage’de yüksek ateş ve en az bir kere apse oluşacak, Harlow bunu hemen bıçağıyla kazıyarak alacaktır. Sonunda genç ve kuvvetli bir bünyesi olmasının yanı sıra, Harlow’un “Ben pansuman yaptım, Tanrı iyileştirdi” diye ifade ettiği ilahi yardımla, Gage bütün zorlukları yener.
Phineas Gage iki aydan kısa bir sürede iyileşmiş olarak taburcu edilir. Ancak bu şaşırtıcı sonuç, Gage’in kişiliğinde meydana gelecek olağanüstü değişimin yanında çok gölgede kalır. Gage’in huyu, hoşlandıkları ve hoşlanmadıkları, düşleri ve emelleri hep değişecektir. Vücudu canlı ve iyi olabilir ama onu hareket ettiren yeni, başka bir ruhu vardır.

GAGE ARTIK GAGE DEĞİLDİ

Tam olarak ne olduğunu, bugün, Dr. Harlow’un kazadan yirmiyıl sonra hazırladığı değerlendirmelerden öğrenebiliyoruz. Bu, bol verinin yanı sıra, yorumun asgari tutulduğu güvenilir bir metindir. Hem insani hem de nörolojik açıdan anlamlı olan bu metinden yalnızca Gage değil, doktoru hakkında da fikir edinebiliriz. John Harlow, Philadelphia’da Jefferson Medical College’e girmeden önce bir öğretmendi. Gage’e baktığı sırada henüz mesleğinde birkaç yıllıktı. Bu vaka yaşamı boyunca ilgi odağı oldu ve sanırım, Harlow’un akademisyenliği tercihine yol açtı. Vermont’ta muayenehanesini açtığı sırada, belki de planları arasında yer almayan bir icydi bu. Gage’i başarıyla tedavi etmesi ve sonuçları Bostonlu meslektaşlarına aktarması kariyerinin en parlak anları olmuştu belki; ayrıca Gage’in tedavisini gölgeleyen hususlar onu oldukça rahatsız etmiş olmalıydı.
Harlow’un anlatısı Gage’in kuvvetini nasıl kazandığını ve fiziksel olarak nasıl tamamen iyileştiğini aktarıyor; Gage dokunuyor, duyuyor, görüyordu ve hiçbir organı ya da konuşması felce uğramış değildi. Sol gözü görmüyor olmasına rağmen sağ gözü tam olarak görüyordu. Sağlam yürüyor, ellerini beceriyle kullanabiliyordu, konuşma ve dil becerilerinde fark edilir hiçbir aksama yoktu. Ne var ki Harlovv’un belirttiği gibi “zihinsel yetisi ile hayvansal eğilimleri arasındaki denge” yok olmuştu. Bu değişim beyin yarasının akut safhası geçer geçmez belirginleşmişti. O artık “düzensiz, düşüncesiz, eskiden asla kullanmadığı en kaba küfürlere düşkün, adamlarına karşı davranışları saygısız, istekleriyle çakıştığı zaman sınırlara ve öğütlere tahammülü olmayan, bazen sonuna kadar inatçı, bir yandan da kaprisli ve kararsız, gelecekle ilgili planlar kurup hemen ardından vazgeçen…” biri olmuştu. “Akıl yetisi ve bunun tezahürleri bakımından bir çocuk gibiyken, kuvvetli bir erkeğin hayvansı tutkularına sahipti.” Açık saçık sözleri o kadar kabaydı ki, kadınlara incinmemeleri için onun yanında uzun süre kalmamaları öneriliyordu. Harlow’un bizzat yaptığı en sert ihtarlar bile, kazazedemizi iyi davranmaya yöneltememişti.
Bu kişilik özellikleri Gage’in kazadan önce sahip olduğu bilinen “ılımlı alışkanlıkları” ile “hayli enerjik karakteri”ne tümüyle ters düşüyordu. Önceleri “gayet dengeli bir zihni vardı ve onu ya­kından tanıyanlar, enerjik ve yaptığı planlan kararlılıkla uygulayan kurnaz bir iş adamı olduğunu söylüyorlardı.” Hiç şüphesiz, zamanı­na ve yaptığı işe göre, başarılı biriydi. Ortaya çıkan bu kökten de­ğişim yüzünden yakınları ve arkadaşları onu tanıyamaz olmuşlardı. Üzülerek, “Gage artık eski Gage değil” diyorlardı. O kadar değişmişti ki, işine döndükten kısa bir süre sonra patronları onu kovmak zorunda kaldılar; “geçirdiği zihinsel değişiklik, ona eski işini veremeyecekleri kadar belirgindi.” Sorun fiziksel yetenek ya da beceri yoksunluğu değil, onun yeni karakterindeydi.
Çözülme dinmeden devam etti. Ustabaşı olarak çalışamayan Gage, at çiftliklerinde iş buldu. Bir yerde ancak kısa süre dayanıyor, ya kaprisleri yüzünden ayrılıyor ya da disiplinsizlik nedeniyle atılıyordu. Harlovv’un yazdığı gibi, “her zaman kendisine uymayan bir şey buluyordu.” Sonra sirkte atraksiyon olarak gösterilmeye başlandı. New York City’deki Barnum’s Museum’da yara izlerini ve demir çubuğunu gururla sergiliyordu. (Harlow, çubuğun onun ayrılmaz yoldaşı olduğunu belirtiyor ve Gage’in nesnelere ve hayvanlara karşı kuvvetli bağlılığına, bunun onun için yeni ve sıradışı bir davranış olduğuna dikkat çekiyor. “Koleksiyoncu davranışı” diye adlandırabileceğimiz bu özelliği, Gage’inkine benzer yaralar almış başka hastalarda, ayrıca otistik kişilerde de gördüm.)
O zamanlarda sirkler, doğanın acımasızlığından şimdikinden çok daha fazla çıkar sağlardı. İç salgı bozukluğundan doğan çeşitlemeler arasında cüceler, dünyanın en şişman kadını, en uzun adamı, en geniş çeneli insan vardı. Nörolojik çeşitlemeler ise fil derili çocukları, nörofıbromatoz kurbanlarını ve şimdi de Gage’i kapsıyordu. Onu bu Fellini’yi anımsatan ortamda, sefaletini altın karşılığında satarken hayal edebiliriz.
Kazadan dört yıl sonra yine dramatik bir gelişme oldu. Gage Güney Amerika’ya gitti. At çiftliklerinde çalıştı ve sonunda Santiago ile Valparaiso’da at arabası sürücülüğü yaptı. Gurbetteki yaşamı hakkında, 1859 yılında sağlığının bozulduğu dışında pek bir şey bilinmiyor.
Gage 1860′da ABD’ye geri döndü, annesi ve kız kardeşiyle yaşamaya başladı. Önce Santa Clara’da bir çiftlikte çalıştı, ama bu uzun sürmedi. Aslında San Fransisco körfez bölgesi boyunca oldukça sık yer değiştirdi ve arada bir amele olarak iş buldu. Açıkçası bağımsız biri değildi ve bir zamanlar yapabildiği gibi, sürekli ve geçimini sağlamaya yetecek kadar kazançlı işlerde tutunamıyordu. Düşüşün sonu yakındı.
1860′ların San Fransisco’su madencilik, tarım ve denizcilikle uğraşan maceracı girişimcilerle dolu, hareketli bir yer olarak canlanıyor zihnimde. Burada, Gage’in annesini ve zengin bir San Fransisco’lu ticaret adamıyla (D.D. Shattuck) evlenen kız kardeşini buluyoruz. Phineas’ın ait olduğu yer de burası olabilirdi. Ama geriye yolculuk yapabilseydik onu tüccar beyefendilerle sohbet ederken değil, batak semtlerde içki içerken, itişip dalaşırken bulurduk. Gage, on yıllar sonra ve birkaç yüz mil güneyde Nathanael West’in söylediği gibi, “California’ya ölmeye gelen çaresiz insanların arasına katılmıştı.”
Eldeki yetersiz belgeler Gage’in sara krizleri geçirdiğini yazıyor. Hayatı 21 Mayıs 1861′de, bir günden kısa süren bir hastalığın ardından sona erdi. Gage, bilincini yitirmesine neden olan şiddetli bir kasılma krizi geçirdi. Bunu birbirini izleyen kasılma dalgalan izledi ve bir daha bilinci açılmadı. Status epilepticııs denilen, art arda gelen ve ölümle sonuçlanan bir dizi nöbetin kurbanıydı. Otuz sekiz yaşındaydı. San Fransisco gazetelerinde ölüm ilanı çıkmadı.
NEDEN PHINEAS GAGE ?
Neden bu üzücü öykü anlatılmaya değer olsun? Böylesi bir öykünün önemi ne olabilir ki? Yanıtı basit. Aynı zamanlarda meydana gelen, nörolojik hasarlar yaratan ve daha kesin sonuçlar veren başka vakalar, beynin, dil, algılama ve motor işlevlerinin temeli olduğunu ortaya çıkarmıştı. Ne var ki Gage’in öyküsü müthiş bir gerçeğin ipucunu veriyordu: Bir biçimde beyinde, her şeyden çok akıl yürütmeye, özellikle de aklın kişisel ve sosyal boyutlarına adanmış sistemler vardı. Beyin zedelenmesinin sonucu, temel akıl ya da dil öğelerinde bozulma görülmediği halde, daha önceleri edinilmiş olan sosyal âdetler ve etik kurallar yok olabiliyordu. Farkında olmadan Gage örneği, beyindeki bir şeyin insana özgü eşsiz yetilerle özellikle ilgili olduğunu işaret ediyordu; bunların arasında, karmaşık bir sosyal çevrede geleceği öngörerek ona göre plan yapma, kendine ve başkalarına karşı sorumluluk duygusu, isteyerek ve özgür iradesiyle yaşam mücadelesini yönetme yeteneği de var.
Bu tatsız öykünün en çarpıcı yanı, kazadan önceki normal kişilik yapısı ile kazadan sonra, ölüme kadar süren korkunç çirkin kişilik özellikleri arasındaki muazzam farklılıktır. Gage bir zamanlar, kendi yararına olacak seçimleri yapmak için ihtiyaç duyduğu her şeyi biliyordu. Kişisel ve sosyal bir sorumluluk duygusu vardı; bu, mesleğini güvence altına almasından, işini iyi yapmasından ve iş arkadaşları tarafından takdir edilmesinden anlaşılıyordu. Toplumsal törelere gayet saygılıydı ve ilişkilerinde etik kurallarını gözetiyordu. Kazadan sonra örf ve âdetlere hiç saygı göstermez oldu, etik kurallarını çiğniyor, aldığı kararlar kendi çıkarlarını gözetmiyordu, dahası Harlovv’un deyişiyle “hayalinden başka hiçbir temele dayanmayan hikâyeler” uyduruyordu. Kendi geleceğini düşündüğünü ve ileri görüşlü olduğunu gösteren hiçbir belirti yoktu.
Gage’in kişiliğindeki değişim belirsiz değildi. İyi kararlar veremiyordu, üstelik verdiği kararlar hiç de akli melekeleri zayıflamış ve eylemden korkan birinin vereceği ihtiyatlı, zararsız türden kararlar değildi. Tam tersine etkin biçimde kendi zararınaydılar. Gage canla başla kendini çökertmeye çalışıyordu. Değerler sisteminin değişmiş olduğu, ya da değişmemiş olsa bile, eski değerlerinin yeni kararlarını kesinlikle etkileyemediği öne sürülebilir. Hangi varsayımın doğru olduğunu bilmemizi sağlayacak bir delil olmasa da, Gage gibi beyin hasarlı hastalarla yaptığım araştırmalar, bu tip durumlarda her iki varsayımın da gerçeği tam olarak yansıtamadığına ikna olmamı sağladı. Değerler sisteminin bir bölümü kalıyor ve soyut anlamda kullanılabiliyor, ama gerçek yaşam koşullarıyla bağlantısı olmuyor. Phineas Gage gibi insanlar gerçek dünyada bir şey yapacakları zaman, karar verme mekanizmaları eski bilgilerinden hemen hiç etkilenmiyor.
Gage’in öyküsünün bir diğer ilginç özelliği, dejenere olmuş karakteri ile hiç etkilenmeden kalabilmiş bazı zihinsel yetilerinin dikkat, algılama, bellek, dil, zekâ- arasındaki farktır. Nöropsikolojide dissoclation (kişilik çözülmesi) olarak adlandırılan bu tip farklılaşmalarda, genel bir faaliyet profilinde yer alan bir ya da birkaç icraat, işlemlerin geri kalan bölümüyle tutarsızlık  gösterir Gage’in vakasında bozulan karakter, başka açıdan sağlam kalan biliş ve davranıştan çözülmüştü. Beyinlerinin başka bölgelerinde hasar olan hastalarda, bozulan öğe dil olabilir ve karakter dahil diğer tüm bilişsel öğeler sağlam kalabilir. O zaman ‘çözülen” öğe dildir Gage’e benzer hastalarla tekrarlanan çalışmalar ona özgü çözülme profilinin tutarlı olarak meydana geldiğini kanıtlamıştır
Bu karakter değişikliğinin kendi kendine düzelmeyeceğine inanmak herhalde oldukça zor olmuştur; Harow bile önceleri değişikliğin geçici olduğunda ısrar etmiştir. Bu anlayışla karşılanabilir, çünkü her şeyden önce Gage’in hayatta kalmış olması ilk bakışta görünen hiçbir engelinin olmaması zaten bu öykünün en dramatik öğeleridir; örneğin felç, konuşma bozukluğu yada bellek kaybı yoktu… Bir anlamda, Gage’in yeni gelişen sosyal yetersizliklerinin üzerinde durmak, Tanrı’ya ve tıp alemine nankörlük olacaktı. Ancak 1868 yılına gelindiğinde. Dr.Harlow hastasının kişilik değişimini tam olarak kabullenmeye hazırdı.
Gage’in hayatta kalmış olması gereğince dikkkate alınmakla beraber, anormal fenomenlere karşı takınılan ihtiyatlı bir tavırla yaklaşılmaktaydı. Davranışsal değişimindeki anlam büyük ölçüde gözden kaçırılmıştı, ama bu ihmalin geçerli nedenleri vardı. O zamanki beyin biliminin küçük dünyasında bile iki farklı görüş oluşmaya başlamıştı. Biri, bellek ya da dil gibi psikoloji, işlevlerin beynin belirli bir bölgesinden kaynaklanamayacağını savunuyordu İstemeyerek de olsa, beynin zihni yarattığı kabul edilecekse beyin bunu bir bütün olarak yapıyordu, farklı işler gören parçaların bir toplamı olarak değil. Diğer görüş ise tam tersine, beynin ayrı ayrı zihinsel işlevler üreten uzmanlaşmış bölgeleri olduğunu savunuyordu. İki görüş arasındaki bu ayrılık yalnızca beyin araştırmalarının ne kadar yeni olduğunu göstermekle kalmıyor; Çünkü bu tartışma daha yüzyıl devam etti, bugün bile kısmen sürüyor.
Phineas Gage vakası birtakım bilimsel tartışmaları başlattı; ancak, odak noktasını dil ve hareketin beyindeki yerini belirlemek oluşturdu. Tartışma asla, frontal lob (alın yumrusu) hasarı örselenen sosyal davranışlar arasındaki ilişkiye Gelmedi. Burada aklıma Warren McCulloch’un bir deyişi geliyor. “ben işaret ettiğim zaman parmağıma değil, işaret ettiğim yer. bakın.” (Efsanevi birnörofızyolog olan McCulloch, gelecekteki sayısal bilimin öncüsü olmanın yanı sıra bir bilge ve şairdi. Bu deyiş bir bilgelik içeriyordu.) Gage’in bilmeden işaret ettiği yere pek az kişi baktı. Gage’in zamanında, işaret edilen doğru yöne bakmak için gereken bilgi ve cesarete sahip birini hayal etmek elbette çok zordur. Gage’in kalbinin atmasını ve ciğerlerinin nefes almasını sağlayan beyin kısımlarının demir çubuktan zarar görmediği kabul edilebilirdi. Bilinci sağlayan bölgenin çubuğun yolu üzerinde olmadığı, hatta yaralanmanın Gage’i uzun süre bilinçsiz bırakmadığı da kabul edilebilirdi. (Olay, kafa yaralanmaları konusunda bugünkü bilgilerimizi öngörüyordu: Yaralanmanın tarzı çok önemli bir değişkendir. Hiçbir kemik kırılmasa ve beyne bir nesne girmese de, şiddetli bir darbe bilincin uzun bir süre yitirilmesine neden olabilir ve çarpmanın yarattığı kuvvetle beyin işlevlerini derinden bozabilir. Kuvvetlerin düz ve dar bir çizgi üzerinde yoğunlaştığı bir yara beyne nüfuz ettiğinde, beyni kafatasına doğru hızla iterek, yalnızca dokusunun tahrip olduğu bölümdeki işlevlerin yitmesine neden olur ve başka yerlerdeki beyin işlevleri bozulmayabilir.)
Ancak Gage’in davranışsal değişimini anlamak için, normal sosyal davranışın beynin belirli bir bölgesiyle ilgili olduğunu kabul etmek gerekiyordu. Bu kavramın düşünülebilmesi, hareket, duyular ve hatta dil yetisi gibi öğelerle ilgili benzerine kıyasla, çok daha zordu. Aslında Gage’in vakası, zihinsel işlevlerin beynin belirli alanlarına bağlı olabileceğine inanmayanlar tarafından kullanıldı. Tıbbi delilleri gelişigüzel yorumlayarak, Gage’inki gibi bir yara felç ya da konuşma bozukluğu yaratamıyorsa, açıkça motor kontrolün de, dilin de, nörologların belirlemiş oldukları kısmen küçük merkezlerde kaynaklanamayacağını öne sürdüler. Tam bir yanılgıya düşerek, Gage’in yarasının tam olarak bu merkezlere hasar verdiğini iddia ettiler.7
İngiliz fizyolog David Ferrier, verileri ustalıkla ve bilgece analiz etmeye çabalayan birkaç kişiden biriydi.8 Davranış bozukluğu olan diğer beyin hasarlı vakaları bilmesi ve kendisinin öncülüğünü yaptığı, elektrik uyarısı verilen beyin korteksinden parça çıkartılan hayvan deneylerinden kaynaklanan bilgisi, Ferrier’i, Harlow’un bulgularını değerlendirebileceği, benzersiz bir konuma getirmişti. Ferrier; yaranın, motor ve dil “merkezlerine” zarar vermediği, beynin bizzat kendisinin prefrontal korteks adını verdiği bölgesini tahrip ettiği ve bu hasarın, renkli bir ifadeyle “zihinsel yozlaşma” olarak betimlediği, Gage’in garip kişilik değişimiyle ilintili olabileceği sonucuna vardı. Harlow ve Ferrier’in duymuş olabilecekleri yegâne destekleyici ses, frenoloji akımını izleyenlerden gelmişti!
SONRADAN ANLAŞILAN BİR DÖNÜM NOKTASI ,
Hiç kuşkusuz, Gage’in kişilik değişimi belirli bir alanla sınırlı beyin hasarından kaynaklanıyordu. Ancak olayın bu açıklaması kazadan tam yirmi yıl sonrasına kadar belli değildi ve ancak bu yüzyılda, o da müphem bir şekilde, kabul edilebilir hale geldi. Uzun bir süre, John Harlow dahil olmak üzere, herkes şuna inanmıştı: “Söz konusu beyin bölümü, bazı nedenlerden dolayı, serebral maddenin yaralanmayı en zararsız atlatabilecek kısmıydı.”12 Başka bir deyişle; hiçbir işe yaramayan ve gözden çıkarılabilecek bir beyin bölümüydü. Ancak hiçbir şey, Harlovv’un da bizzat kabullendiği gibi, gerçekten bu kadar uzak olamazdı. 1868′de, Gage’in zihinsel iyileşmesi hakkında; “Yalnızca kısmiydi, zihinsel yetileri tümüyle kaybolmasa da kesin olarak bozulmuştu; bunama gibi bir durum yoktu ama etkinlikleri zayıflamıştı. Zihinsel işlemleri nitelik olarak kusursuz, ancak derecesi ve niceliği bakımından eksikti.” diye yazmıştı
Gage vakası bilmeden şu mesajı vermişti: Sosyal kuralları izlemek, etiğe uygun davranışlarda bulunmak ve kendi yaşamı için avantajlı kararlar almak hem kuralların ve stratejilerin bilinmesini hem de belirli beyin sistemlerinin bütünlüğünü gerektirmektedir. Bu mesajın sorunu, kesin ve anlaşılabilir olabilmesi için gerekli delilleri sunmamış olmasıydı. Tersine, mesaj bir gizeme dönüştü ve bize, frontal [alın] lobu işlevinin “muamma”sı olarak ulaştı.
Gage vakası yanıt getirmekten çok, soru doğurmuştu. Bir kere, hepimiz Gage’in beynindeki hasarın büyük olasılıkla frontal lobda olduğunu biliyoruz ama bu biraz da, Chicago büyük olasılıkla ABD’dedir demek gibi bir şey; doğru, ama özgül ve işe yarar türden değil. Hasarın frontal lobda bulunduğu kesin, ama tam olarak hangi bölümdeydi? Sol lobda mı? Sağda mı? Her ikisinde mi? Başka bir yerde de mi? Bir sonraki kısımda göreceğiniz gibi, yeni görüntüleme teknolojisi bu bilmeceyi çözmemize yardımcı oldu.
Bir de Gage’in karakter bozukluğunun niteliği sorunu vardı. Anormallik nasıl gelişmişti? Birincil neden, tabu ki, kafadaki bir delikti, ama bu bozukluğun nedenini söylüyor, nasıl olduğunu değil. Acaba frontal lobdaki herhangi bir delik aynı sonucu yaratır mıydı? Yanıt ne olursa olsun, bir beyin bölgesindeki tahribatın kişilik değişikliği doğurması hangi akla yakın nedenlerle olabilir? Eğer frontal lobda belirli bölümler varsa, bunlar nelerden oluşmuştur ve sağlam bir beyinde nasıl çalışırlar? Bunlar sosyal davranışı yöneten bir tür “merkez” midir? Evrim sürecinde seçilmiş, nasıl akıl yürütüp karar vereceğimizi bildirmeye hazır, sorun çözücü algoritmalarla dolu modüller midir? Öyleyse, bu modüller, gelişim süresince normal akıl yürütme ve karar vermeyi sağlamak için çevreyle nasıl bir etkileşim içindedirler? Yoksa bu tür modüller yok mudur?
Gage’in karar vermekteki başarısızlığının altında hangi mekanizmalar yatıyordu? Bir sorunu akıl yürüterek çözmek için gerekli olan bilgi yok olmuş ya da erişilmez hale gelmiş olabilirdi, belki de bu yüzden doğru karar veremiyordu. Diğer olasılık da gerekli bilgilerin yerinde durduğu ve erişilebilir olduğu, ama akıl yürütme stratejilerinden fire verildiğidir. Böyle olduysa, akıl yürütmenin hangi aşamaları yitirilmiştir? Bundan da öte, normal denilen insanlarda olması gereken aşamalar nelerdir? Eğer bu aşamaların bazılarının doğasına göz atabilecek kadar şanslıysak, bunların sinir dokuları nelerdir?
Bu sorular ne kadar ilginç olursa olsun, bir insan olarak Gage’in konumuyla ilgili sorulardan daha önemli olamazlar. Acaba özgür iradesi olduğu söylenebilir mi? Acaba bir doğru-yanlış anlayışı var mıydı? Yoksa yeni beyin tasarımının bir kurbanı olarak, kararlar ona zorla dayatılmış ve kaçınılmaz mıydı? Davranışlarından sorumlu muydu? Eğer olmadığını savunursak, bu bize sorumluluk konusunda daha genel anlamda bir şeyler ifade eder mi?
Çevremizde pek çok Gage var; toplumun gözünden düşmelerindeki benzerlik rahatsız edici boyuttadır. Bazılarının beyin urlarından kaynaklanan beyin zedelenmeleri var, bazıları kafalarından yaralanmış ya da başka nörolojik hastalıklara yakalanmışlardır. Ancak belirgin bir nörolojik hastalığı olmasa bile, ya beyinleriyle, ya da doğup büyüdükleri toplumda ilgili nedenlerden, Gage gibi davrananlar da vardır.
Eğer yarattığı sorunları insani bir biçimde çözmek istiyorsak, davranışlarıyla kendilerine ya da başkalarına zarar verebilecek bu insanların doğasını anlamamız gerekir. Şimdilik toplumun bu insanlara gösterdiği tepkilerden hapis de, idam da bu sorunu çözmemize ya da anlamamıza yardım edemez. Aslında, soruyu daha da genişleterek, biz “normal” insanlar, Gage’in büyük düşüşünün nedeni olan mantıksızlığa kapıldığımız zamanki kendi sorumluluğumuzu sorgulamalıyız.
Gage insanlara özgü bir şeyini, sosyal bir varlık olarak geleceğini planlama yetisini yitirmişti. Bu kaybının ne kadar bilincindeydi? Sizin ve benim sahip olduğumuz anlamda bir öz bilinci olduğu söylenebilir mi? Ruhunun alçaldığını, ya da ruhunu kaybettiğini söylemek âdil midir? Eğer öyleyse; Descartes Gage’i bilse ve bugünkü nörobiyoloji bilgimize sahip olsaydı, ne düşünürdü? Acaba Gage’in epifiz bezini inceler miydi?
Gage’in Beyni Açığa Çıkıyor
SORUN
Phineas Gage olayıyla hemen hemen aynı dönemde, Fransa’da Paul Broca ve Almanya’da Cari Wernicke adlarında iki nörolog, beyin hasarlı nöroloji hastalarıyla yaptıkları çalışmalarla tıp dünyasının dikkatini çektiler. Birbirlerinden bağımsız olarak çalışan Broca ve Wemicke’ye göre, beyindeki tam olacak tanımlanmış sınırlı bir bölgenin zedelenmesi, hastalarda yeni edilmiş, dil bozukluklarına neden oluyordu.1 Dil bozukluklarına teknik olarak afazi (sözyitimi) adı verildi. Broca ve Wernicke’ye göre bu hasarlı bölge, normal insanlardaki dil sürecinin iki farklı yanının sinir dokularını ortaya koyuyordu. Önerileri çelişkiliydi, onları desteklemeye hevesli olan da pek yoktu, ama yine de dünyaya kendilerini dinlettiler Biraz isteksizce karşılamalar da, birçok düzeltme sonucunda zaman içinde kabul gördüler. Oysa ne Harlow’un Gage üzerine çalışması, ne de Ferrier’in yorumları aynı ilgiyi görmüş ve meslektaşlarının ufkunu aynı şekilde açmıştı.
Bunun çeşitli nedenleri vardı. Felsefi  bir eğilim, zihnin temelinin beyin olduğunu düşünmeye izin verse de, etik yargılar kadar insan ruhuna yakın ya da sosyal davranış kadar kültürle ilgili kavramların beynin belirli bir bölgesine önemli ölçüde bağlı olabileceğini kabullenmek zordu. Profesör Broca ve Wernicke ile karşılaştırıldığında, Harlow’un amatör kaldığını unutmamak gerekir; o tezini savunmak için inandırıcı deliller toparlayamamıştı. Bunun en açık göstergesi, beyin hasarının tam olarak yerini saptayamamış olmasıydı. Oysa Broca, hastalarında afaziye neden olan beyin hasarının tam olarak hangi bölgede olduğunu kesin biçimde açıklayabiliyordu. Onların beyinlerini otopsi masasında incelemişti. Aynı biçimde Wernicke de, otopside sol temporal [şakak] lobun arkasındaki bir kesimin dil bozukluğu olan hastalarda tahrip olduğunu görmüş ve dil yetisinin etkilenen yanlarının Broca’nın saptadıklarından farklı olduklarını belirtmişti. Harlow bu tip gözlemler yapamamıştı. Gage’in beyin hasarı ile davranış bozukluğu arasında bir ilişki bulunduğunu öne sürmenin yanı sıra, ilk başta hasarın yerini tahmin etmesi gerekiyordu. Herhangi bir konuda haklı olduğunu herkesi tatmin edebilecek biçimde kanıtlayamamıştı.
Harlow’un durumu, Broca’nın yakın tarihte yayınlanan bulgularıyla daha da zorlaşmıştı. Broca, sol frontal lobun üçüncü ön kıvrımındaki hasarın hastalarda dil işlevi bozukluklarına neden olduğunu gösteriyordu. Demir çubuğun girişi ve çıkışı Gage’in beynindeki hasarın sol frontal lobda olabileceğini gösteriyordu, ama Gage’de hiçbir dil bozukluğu, buna karşılık Broca’nın hastalarında da karakter bozukluğu yoktu. Nasıl bu kadar farklı sonuçlar olabilirdi? O zamanlar işlevsel sinir anatomisine dair çok kısıtlı bilgileriyle, bazı kişiler hasarın hemen hemen aynı yerde olduğunu sanmışlardı. Farklı sonuçlar ise, beyinde işlevsel uzmanlaşma bulmaya çalışanların çılgınlığını gösteriyordu.
Gage 1861 yılında öldüğünde otopsi yapılmadı. Harlow, Gage’in ölümünü ancak beş yıl sonra öğrenebildi. Aradaki yıllarda iç savaş ortalığı kasıp kavuruyordu ve bu tür haberler hızlı yayılmıyordu. Harlow, Gage’in ölümünden büyük üzüntü duymanın ötesinde, beynini inceleme fırsatını kaçırdığı için yıkılmış olmalıydı. Aslında o denli yıkılmıştı ki,
Gage’in kız kardeşine bir mektup yazarak garip bir ricada bulunmuştu. Mezarın açılarak kafatasının alınmasını ve vakanın bir kaydı olarak saklanabilmesi için izin istemişti.
Phineas Gage bir kez daha iradesi dışında kasvetli bir sahnenin kahramanı olmuştu. Kız kardeşi, eniştesi D.D. Shattuck, Dr. Coon (San Fransisco valisi) ve aile doktorlarıyla birlikte, mezarın açılıp kafatasının alınmasında hazır bulundular. Mezarda Gage’in yanına konulan demir çubuk da çıkarıldı ve tekrar doğuya, Dr. Harlow’a yollandı. O zamandan beri kafatası ve çubuk, Boston’daki Harvard Tıp Okulu’nun Warren Tıp Müzesi’nde sergilenmektedir.
Harlow için kafatasını ve çubuğu sergilemek, vakasının hayali olmadığını ve bu tür yarası olan bir adamın gerçekten yaşamış olduğunu göstermenin en akla yakın yoluydu. Yaklaşık yüz yirmi yıl sonra, Hanna Damasio’nun dedektiflik çabasında, bu kafatası atlama tahtası oldu; Harlovv’un bitmemiş işi tamamlanarak, Gage ile frontal lob işlevinin çağdaş araştırmaları arasında bir köprü kuruldu.
Hanna işe, çubuğun geçiş yolunu saptamakla başladı; bu kendi başına çok ilginç bir çalışmaydı zaten. Sol yanaktan yukarı doğru kafatasına giren demir, tam üstte bulunan sol göz çukurunun arkasını tümüyle kırmıştı. Yukarı doğru giderken beynin orta çizgiye yakın bir yerde ön kısmına girmiş olmalıydı ama tam yerini söylemek zordu. Sağa doğru bir açı yaptığı için önce sol tarafa, sonra yukarı doğru seyrederken sağ tarafın bir kısmına girmiş olmalıydı. Hasarın birincil yeri ön orbital bölge, göz çukurlarının tam üstüydü. Yoluna devam ederken, sol frontal lobun bazı iç yüzeylerini ve belki de sağ lobu da tahrip etmiş, sonunda dışarı çıkarken, frontal lobun dorsal [arka] kısmının soluna ve belki sağma da zarar vermişti.
Bu tahminlerin belirsizlikleri, kesin olarak ortadaydı. Demirin ideal bir “standart” beyin örneğinde izleyebileceği birkaç güzergâh mevcuttu. Ancak bu beynin Gage’inkine ne kadar benzediğini bilmemiz imkânsızdı. İşin kötüsü; nöroanatomi, parçaları arasındaki topolojik ilişkileri kıskançlıkla muhafaza ederken, beyinlerimiz bireyleri aynı model arabalara kıyasla çok daha farklı kılan topoğrafık bir çeşitliliğe sahiptir. Bu noktaya en iyi örnek oluşturan olgu, insan yüzlerinin paradoksal aynılık ve farklılıklarıdır. Yüzlerin değişmez sayıda unsurları ve bunların da değişmez bir uzamsal yerleşimi vardır, yani bir yüzdeki unsurların topolojik yerleşim ilişkileri her yüz için aynıdır. Yine de yüzler sonsuz çeşitlilikte ve bireyden bireye ayırt edilebilir niteliktedir, çünkü o değişmez parçaların ve konfıgürasyonun büyüklüğü, dış hatları ve konumunda küçük anatomik farklılıklar vardır (kesin topoğrafi, bir yüzden ötekine değişir). Dolayısıyla bireylerin beyinlerindeki farklılıklar, yukarıda yapılan tahminin hata olasılığını artırmaktaydı.
Hanna Damasio, çağdaş sinir anatomisi ile en ileri sinir görüntüleme tekniğinin avantajlarını kullanarak işe girişti.2 Özellikle, yaşayan insan beyninin üç boyutlu görüntüsünü tam olarak elde etmesini sağlayan, kendi geliştirdiği yeni bir görüntüleme tekniğini kullandı. Brainvox3 adlı bu teknik, beynin yüksek çözülümlü manyetik rezonans (MRI) yöntemi kullanılarak taranmasıyla elde edilen ham verilerin bilgisayarla yönlendirilmesi temeline dayanıyor. Yaşayan normal insanlarda ya da nöroloji hastalarında, ancak otopsi masasında görebileceğimiz bir beyin görüntüsünü elde edebiliyor. Bu ürkütücü, huzur kaçıran bir harikadır. Bir düşünün, Prens Hamlet, mezar kazıcının verdiği boş kafatası yerine, kendi bir buçuk kiloluk, derin düşünceli ve kararsız beynini seyredebilseydi, neler yapardı?
ÇÖZÜM
Beyin taraması için Phineas Gage ortada olmadığından, Hanna Damasio onun beynine dolaylı bir yöntemle yaklaşmayı düşündü. Yardım istediği Harvard Tıp Okulu’ndan nörolog Albert Galaburda, Warren Tıp Müzesi’ne giderek Gage’in kafatasının değişik açılardan özenle fotoğraflarını çekip kemik hasarının bulunduğu bölgeler ve çeşitli standart kemik işaretlerinin arasındaki uzaklıkların ölçülerini aldı.
Bu fotoğrafların analiziyle yaranın betimlemelerinin birleştirilmesi sonucunda, demir çubuğun geçmiş olabileceği güzergâhların seçenekleri en aza indirildi. Ayrıca bu fotoğraflar Hanna Damasio ve nörolog meslektaşı Thomas Grabowski’ye, Gage’in kafatasını üç boyutlu koordinatlar ile yeniden yaratma ve bundan, bu tür bir kafatasına en çok uyacak bir beynin en olası koordinatlarını türetme olanağını verdi. Birlikte çalıştığı mühendis Randall Frank’ın yardımı ile Damasio, yüksek kapasiteli bir bilgisayar iş istasyonunda bir simulasyon gerçekleştirdi. Gage’in tampon demirinin tam  ölçüleriyle üç boyutlu bir çubuk yarattılar ve onu, Gage’inkine şekil ve boyut olarak çok benzeyen bir beynin içinden, kaza sırasında çubuğun -artık azalmış olan olasılıklara göre- geçmiş olabileceği güzergâhlardan “geçirdiler”. Sonuçlar Şekil 2-7 ve 2-8′de Gage’in kafatasının 1992de çekilmiş fotoğrafı gösterilmiştir.
Artık David Ferrier’in iddiasını doğrulayabiliriz; beyin kaybı miktarına rağmen, demir çubuk motor ve dil işlevleri için gerekli beyin bölgelerine zarar vermemiştir. (Her iki yarıkürenin zarar görmemiş alanları motor ve premotor korteksleriyle, sol taraftaki Broca alanı olarak bilinen, ön operkulumu kapsamaktadır.) Sol yarıküredeki hasarın sağa oranla daha fazla olduğunu, frontal bölgenin bir bütün olarak ön kısmının arkaya göre daha çok zarar gördüğünü güvenle belirtebiliriz. Hasar her iki yarıkürenin, orta (ventral) ve iç yüzeylerindeki prefrontal korteksleri etkilerken, prefrontal kortekslerin, yan [lateral] veya dış yanlarına dokunmamıştı.
Son zamanlardaki araştırmalarımızın, karar mekanizmasının normal işlemesi için hayati bir bölge olarak öne çıkardığı ventromedyal prefrontal bölgenin Gage’de gerçekten örselendiği görülmektedir.

Şekil 2-8. ÜSTTE; Gage’in kafatasının ve beyninin yeniden yaratılmış tasannu. Koyu gri renkli demir çubuğun olası güzergâhını gösteriyor. ALTTA; sağ ve sol yarıkürelerin içerden görünüşleri, her iki tarafta da çubuğun frontal lob yapılarına vermiş olduğu zararı gösteriyor.

(Nöroanatomi terminolojisinde orbital bölge aynı zamanda ventromedyal bölge olarak da bilinir ve ben kitapta bu adı kullanacağım, “ventral/ventro-” Latince veriler, [göbek, karın] anlamına gelen bir kökten gelir ve bu bölge de frontal lobun bir anlamda karın altıdır; “medyal” kelimesi orta çizgiye ya da bir yapının iç yüzeyine yakınlığı anlatır.) Gage’in beyninin yeniden yaratımı sayesinde, nöropsikolojik işlevin diğer yanları için yaşamsal olduğu sanılan bölgelerin zedelenmediği anlaşıldı. Örneğin, zedelenmesi halinde, dikkati kontrol etme, hesap yapma ve bir dürtüden diğerine uygun biçimde geçme yetilerinde bozukluğa neden olan frontal lobun yan tarafındaki korteksler sağlam kalmıştı. Bu modern araştırma, bazı sonuçlara varılmasına yol açtı. Hanna Damasio ve meslektaşları belli bir temele dayanarak, Gage’in beyninin prefrontal [önalın] kortekslerindeki belirli hasarlar sonucunda, geleceği planlama, öğrenmiş olduğu sosyal kurallara göre davranma ve sonuçta kendi yaşamını sürdürmesine yararı olacak kararlar alıp uygulama yetilerinin kaybolduğunu söyleyebildiler. Şimdi eksik olan bilgi, Gage o denli iç karartıcı bir davranış içindeyken beyninin nasıl çalışmış olabileceğiydi. Bu bilgi için Gage’in çağdaş benzerlerini araştırmamız gerekiyor.

Kaynak: Antonio R. Damasio ‘nun “dercartesin yanılgısı” duygu akıl ve insan beyni isimli kitabından 17-27 , 30 – 36 , 43 – 45 inci sayfaları VARLIK / BİLİM YAYINLARI 1994

“İnsani Gelişim”  değerleri şahsiyetin yükselmesi esasına bağlanmıştır.

“İnsani Gelişim” Kişi başına düşen Milli gelirin artışından çok kişi başına düşen özgüvenin artışıyla ilgilidir.

“Bir birey mali gücünü sistemin(Ülkesinin) daha etkili olmasına bağlamışsa, sistemin çalışmasından yararlanmayı değil de, sistemin daha ekili olmasına hizmet etmeyi mali gücünün dayanağı hali getirmişse burada bir çıkış yolu olamaz ve gelişimden söz edilemez…”

Söz konusu “İnsani Gelişim” kavramı T. C Devleti Yasalarının hükmünce Türk Patent Enstitüsü’ nün 2005/36989 sayılı tescili ile koruma altına alınmıştır.

Çünkü; “…uluslar arası geçerlidir” gibi içi boş laflarla doldurulmuş hiçbir yurt dışı kaynaklı sertifikasyon sürecinin ülke insanımızı aydınlatması mümkün olmayacaktır.

Diğer yanda Amerikan değerleri ile yaygınlaşan. “Kişisel Gelişim Uzmanı”, “Reiki Masteri” “Yaşam koçu”,”NLP Uzmanı”, ”Siyasi koç”, ”Doğum koçu” ibareleri sadece servetin yükselmesi esasına dayandırılmıştır.

Denetimden uzak olmadan daha düzeyli, daha organizeli, daha ilkeli olabilecek “İnsani Gelişim Hizmetkârı” ismi altında bütünleştirerek Çalışmalarımızı devam ettirme çabası ve gayreti içindeyiz.

Çünkü insanlığa hizmet eden bir neslin yaşadığı ve şehit kanlarıyla suladığı topraklar üzerinde yaşadığımızın farkında olan bir bilince sahibiz.

Ey… Kişiler, Bireyler ve İnsanlar

Sorular, sorular, sorular… Olmasa da cevaplar sorulara sorular

“Gelişim” Sektörel bir Yetenek mezarılığı mı ?

“Gelişim” Vektörel bir Seçenek pazarlığı mıdır?

27 Mayıs Darbesi, TSK’ ya Yönelik Bir Operasyon muydu?

27 Mayıs askeri darbesi genellikle Türk siyasi hayatı ve demokratikleşme açısından ele alınıp değerlendirile gelmektedir. Halbuki, bu darbenin bir de Türk Silahlı Kuvvetleri’ne yönelik boyutu vardı ve belki de en köklü ve kalıcı tesiri Türk Silahlı Kuvvetleri üzerinde olmuştu. Darbeci subayların teşkil ettiği Milli Birlik Komitesi tarafından yayınlanan 2 Ağustos 1960 günlü 42 sayılı kanunla, Türk ordusundan 275 general ve 7.000 subay emekliye sevk edilmişti. Bu emsali az görülen bir tasfiye operasyonuydu. ABD Büyükelçisi Fletcher Warren’in 11 Ağustos tarihli raporuna göre, generallerin % 90’ı, albayların % 55’i, yarbayların % 40’ı, binbaşıların da % 5’i emekliye sevk edilmişti.

sinantavukcu@yahoo.com.tr

Asılmadan önce Adnan Menderes bir gemi silahı kime gönderdi?

Menderes bir gemi silahı kime gönderdi?

Eski Başbakan Adnan Menderes, 1957 yılında bir gemi silahı hangi ülkenin mücahitlerine gönderdi?

İşte o olayı asıl tanığı Libya eski Başbakanı Mustafa bin Halim yıllar sonra Timeturk’te

Röportaj: Turan Kışlakçı / TİMETURK
Timeturk, Adnan Menderes döneminin gizli kalmış bir sahifesini aydınlatıyor. Eski Başbakan Adnan Menderes’in gemiyle Libya üzerinden Cezayirli mücahitlere gönderdiği silahların asıl tanığı sitemize konuştu.

İşte, eski Libya Başbakanı Mustafa bin Halim ile telefon ile yaptığımız çarpıcı röportaj…
Mustafa Bey öncelik bize kendinizi kısaca tanıtır mısınız?
1921 yılında Mısır’ın İskenderiye şehrinden doğdum. İlk, orta ve lise eğitimimi İskenderiye’de tamamladım. 1945 yılında Mısır Üniversitesinden Mühendislik bölümünden mezun oldum. Mezun olduktan sonra inşaat işleriyle uğraştım. Libya’ya döndüğümde 1950 yılında Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanı olarak seçildim. 11 Nisan 1954 yılında 32 yaşında iken Kral (Melik) İdris Senusi tarafından Libya Başbakanı olarak 3. hükümeti kurmak ile görevlendirildim. 1957 yılında kadar başkana olarak görev yaptım. Mayıs 1957 yılına kadar başbakan olarak görevde kaldım. 1957-1958 yılları arasında ise Kral İdris Senusi’nin özel danışmanı olarak görev aldım. 58 ve 60 yılları arasında ise Fransa’da Libya büyükelçisi olarak bulundum. Daha sonra 1969 darbesine kadar kendi kurduğum ve Libya’nın alt yapısına hizmet edecek işlerde bulundum. Darbe sonrası Libya dışına çıktım ve o gün bugündür dışarıdayım.
Peki, geçmiş siyasi döneminizi konu edinen bir kitap yazdınız mı?
Evet, 1992 yılında “Safahatun Matviyetun Min Tariği Libya’s Siyasi” (Libya Siyasi Tarihinin Kapalı Sayfaları” adıyla hatıratımı neşrettim.

Hangi tarihlerde Türkiye’yi ziyaret ettiniz?
Türkiye’yi 1954 ve 1956 yıllarından başbakan sıfatıyla ziyaret ettim. 1958 yılında da Kral İdris Senusi’nin özel danışmanı olarak ziyarette bulundum.
Adnan Menderes ile kaç kez görüştünüz?
Her üç ziyaretimde de Adnan Menderes bey ile görüştüm ve her görüşmemiz saatlerce sürdü. Görüşmelerimizde dünyadaki gidişattan ve İslam dünyasının ahvalinden konuşurduk…
Türkiye’yi ziyaretinizin sebebi neydi?
Kral İdris Senusi’nin teşvikiyle Türkiye’yi ziyaret ettim. Adnan Menderes ve Celal Bayar bey ile bir araya geldim. Çok sıcak ve içten bir buluşmaydı doğrusu. Amerika konusunda bize çok büyük yardımları oldu. Bunu Adnan Menderes’le bir fırsat olarak değerlendirdim. Adnan bey ile İslami konularda konuşulabileceğini gördüm, onun buna hazır olduğunu gördüm. Dedim ki; “Adnan Bey, siz İslam Hilafetinin halefi Türkiye’nin Başbakan’ısınız, Hıristiyan olan Yunanistan devletinin İsrail’i tanımadığı bir dönemde İsrail’i tanımanız, İsrail’le işbirliği yapmanız sizce kabul edilir bir şey mi?”

Libya Kralı İdris Senusi bir ziyaret esnasında…
Buna cevabı sert oldu. İkna edici olduğunu düşünüyorum. Dedi ki; “Biz BM üyesiyiz. Bizim ABD ile büyük ilişkimiz var. ABD’yi sevdiğimizden değil, ancak Rusya’ya olan korkumuz bizi Amerika’yla büyük bir işbirliği yapmamıza sevk ediyor. İsrail’i tanımamız her iki örgütü yani hem ABD hem BM’yi çok memnun etmektedir. İsrail’i tanımamıza rağmen tanımamız maslahatgüzarlık seviyesindedir. İsraille olan ticaretimiz demin bahsettiğiniz Yunanistan’ın onda biri kadardır. Yalnız sevgili kardeşim eğer İsrail konusunda konuşmamızı istiyorsan Arap-İslam konusunu konuşalım o zaman. Arap liderlerle oturup İslami sorunları dile getirmeye hazırım. İsrail meselesi, Kıbrıs Meselesi, Keşmir Meselesi… vs. Bir müzakere yöntemi olarak bu konuları açık ve pozitif bir şekilde konuşabiliriz.”
Ona dedim ki; “Bu hususta en önemli şey Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdunnasır’la buluşmamızdır.” Birkaç gün sonra onunla buluşmaya giderken, ben dönüş yolundayken konuyu Cemal Abdunnasır’a getirdi ve şöyle dedi: “Libya’da senin ve Kral İdris’in de bulunduğu bir ortamda Cemal Abdunnasır’la buluşup İslam dünyasındaki problemleri masaya yatırmaya hazırım.”
Mustafa bin Halim…
Yani Adnan Menderes bununla bir şekilde İslam Dünyası’na açılmak mı istiyordu?
Elbette Adnan Menderes ve Celal Bayar İslam dünyası ile ilişkileri düzeltmek istiyordu. Hatta bunun için asıldılar diyebilirim. Her neyse Cemal Abdunnasır ile ilk buluşmamızdan sonra ona dedim ki; “Cemal kardeşim, Adnan Menderes’le konuştum. Sizinle şu şu konularda görüşmek istiyor…” Ancak Nasır bana bu konuyu sonra konuşalım, dedi. Kibarca ertelemek istediğini gördüm.
Cemal Abdunnasır Türkiye’yle ilişkilere sıcak bakmadı?
Dedim ya bir çeşit kibarca erteleme, bana hayır, demedi. Evet de demedi. Tabii iki üç ay sonra Adnan Menderes’e başka bir çözüm yolu olduğu söyledim. Ona, “Belki de Cemal Abdunnasır, sizinle Libya dışında başka bir yerde buluşmak istiyordur.” Adnan bey hemen şu cevabı verdi; “Ben bizzat Kahire’ye Cemal Abdunnasır’a gitmeye hazırım.”
Adnan Menderes bu derece istekli miydi?
Bu yüce Allah huzurunda tanıklığımdır. Adnan bey bana, “Senin ya da senden başka birisinin hazır olduğu bir ortamda, üzerinde anlaştığımız İslam dünyasındaki sorunları ele alacağız.” Tabii –Allah rahmet eylesin- Cemal Abdunnasır bu konuya erteleyince biz de bu mevzuları bıraktık. Bir fayda görmediğimiz için bunu bir daha konuşmadık. Ta ki 56 yılında Süveyş Kanalı millileştirilinceye kadar. Ben o sırada İstanbul’daydım. –Allah rahmet eylesin- Kral İdris’le birlikte resmi bir ziyaretteydik.

Libya eski Kralı İdris Senusi

Kahire’deki büyükelçiliğimizden acil kodlu şifreli bir telgraf geldi. O zaman maslahatgüzarımız Vehbi el-Buri idi, kendisi şu an Bingazi’de, kendisine bu konuyu sorabilirsiniz. Telgrafta şöyle yazıyordu: “Devlet Başkanı Cemal Abdunnasır beni makamına çağırdı, şunu söyledi; Bu mesajı filan adama (beni kastediyor) ulaştır, ben senin Türklerle iyi ilişkilerinin olduğunu biliyorum. İngiltere’de bir konferans düzenlenecek. Hatırlarsanız bu konferans 16 Ağustos 1956 yılında Londra’da yapılmıştı. İngiltere, Fransa ve İsrail ile Süveyş Kanal’ından dolayı Mısır’a saldırmıştı. Tabi İngiltere bu konferans ile uluslararası destek arıyordu. Türkiye esas ülkelerden biri, sözleşmeler, kanal sözleşmesi Türkiye’de yapılmıştı, hilafet döneminde, şöyle umuyorum, en azından tarafsız kalmalarını umuyorum…” Tabii ben durumun zor olduğunu gördüm.
Peki, siz ne yaptınız?
Karmakarışık duygular içindeydim, Kral İdris’e sordum dedim ki böyle telgraf var… Biz de o sırada Cuma namazı için Eyyüb Camii’ne gidiyorduk. İdris Senusi bana dedi ki; “Mısır’a yardımcı olman İstanbul’da Ebu Eyyüb el-Ensari Camii’nde namaz kılmaktan daha önemlidir.”
Yine de tereddüt ettim ve dedim ki efendim, bence özel bir silah kullanmam lazım. Bana nasıl bir silah bu? Dedim ki bu çabanın sizin adınızla, sizin desteğinizle olmalı, davetinize icabet ederlerse müteşekkir olursunuz. Bana sadece şunu söyledi; “Benimle oynuyor musun? Ne yaparsan yap. Yeter ki Mısır’a yardımcı ol.”
Aynı akşam Adnan Bey’i aradım, boğazda bulunan Dolmabahçe Sarayı’nda buluşmak üzere anlaştık. Cuma günü saat 10’da anlaştık. Adnan Menderes, Dışişleri Bakanı ve Dışişleri Bakan Vekili, bir tarafta da bizim Kahire büyükelçimiz-Allah rahmet eylesin- Ali Es’ad el-Caribi ki kendisi en deneyimli diplomatlarımızdan biridir, vardı, kardeşi Dışişleri daimi vekili Süleyman el-Caribi, benimle birlikte Maliye Vekili Abdunnasır Şagluf ve adını şu an hatırlamadığım başka biri daha vardı, ve uzun bir görüşme yapık siyasi hayatımın en zor konuşmalarından biriydi bu. Boğazdaki görüşmemiz tam 5 saat sürdü.
Zorluğu neydi?
Zorluğu şu; her alanda bize karşı olan bir devlete nasıl yardımcı olmamızı istersiniz? O zaman Bağdat Paktı krizi patlak vermişti, Türkiye ve Mısır arasındaki ilişkiler en kötü dönemindeydi. Tüm yollardı denedim. Sonunda ona şunu dedim; “Bakınız, Adnan Bey, size ilk başta bu sözü söylemek istemezdim, ancak şu an bir yol ayrımına gelmiş durumdayız. Bu girişim Kral İdris Senisi’nin sizden bir talebi ile gerçekleşiyor. Senusiliğin size yönelik tutumunu yanılmıyorsam hatırlıyorsunuz, Müslümanların halifesine yardımcı olmak için bağımsızlığını tehlikeye atan Libya’nın tutumunu… Bize yardımcı olma sırası, Müslümanlara yardımcı olma sırası sizde.” Bu şekilde İslami konulara atıfta bulunuyordum.
Onun buna cevabı ne oldu?
Yumuşamaya başladı, ancak her şeyde bir problem çıkarmaya çalışan Türk Dışişleri vekiliydi. Sonunda Adnan bey ona “sus!” dedi. Ondan şeytan kelimesi dışında bir şey duymadım…

Mustafa bin Halim Cemal Abdunnasır ile birlikte…

Dışişleri vekilinin adını hatırlıyor musunuz?
Adını hatırlamıyorum, ancak ajandamda var. Yani sonuçta Türkiye’yi Mısır’a karşı açık ve gizli bir düşmanlık beslemeden tarafsız kalmasını sağlayacak bir takım şeylere ulaştık. İkinci gün uçağa atladım, Kahire’ye gittim. Durumu Cemal’e bildirdim, çok teşekkür etti…
ADNAN MENDERES CEZAYİRLİ DİRENİŞÇİLERE SİLAH GÖNDERİYOR
Adnan Menderes Libya’ya ne zaman geldi? Ve Cezayir’e yardımı nasıl oldu?
Adnan Menderes’in Libya ziyareti geldi. O dönemde Cezayirliler silaha çok fazla ihtiyaç duyuyorlardı. Konuyu, Adnan Menderes’in Kral İdris’i Tubrok (Derne)’ta ziyareti sonrasına bıraktım. Ziyafet ve ziyaretlerden sonra akşamüzeri uyumak için Derne’ye gittik. Bize deniz kenarında bir villa hazırlamalarını istedim. Adnan bey ile başbaşa kalmak istiyordum. Başbaşa kalınca dedim ki; “Adnan Bey, siz Osmanlı Halifesi’nin haleflerisiniz, bazı Araplar hakkında görüşünüz ne olursa olsun, bu İslami bir meseledir, Müslüman kardeşlerinize yardım etmekten kaçınmanız caiz değildir. Kaldı ki bu insanlar bir dönem, başkenti İstanbul olan İslam İmparatorluğunun bir parçasıydılar. Ben, büyük kardeş Müslüman Türkiye’nin Mücahid Cezayir halkına bu zor günlerinde yardımcı olacağına dair büyük bir ümit besliyorum”
Bunun üzerine Adnan Menderes; bir Müslüman olarak bütün kurumlarıyla tüm Müslüman halklara özellikle de Kuzey Afrika halklarına sempati duyduğunu, bağımsızlık savaşında Cezayir halkının çektiği acıların tamamen bilincinde olduğunu söyledikten sonra şunu söyledi: “Türkiye Paris hükümeti nezdinde sürdürdüğü gizli ve iyi niyet girişimlerinde Cezayir sorunun güç ve kaba kuvvetle çözülemeyeceğini, aksine siyasi çözümlerle ve Cezayir halkının temsilcileriyle müzakere etmekle çözülebileceğini tavsiye ettiğini ve öğütlediğini, bu tür çabaları ABD, İngiltere ve İtalya gibi NATO üyesi ülkelere dostça baskıyı da içine alacak şekilde artırma ve yaygınlaştırmaya hazır olduğunu ilave etti.
Dedim ki; “Bütün bu tür iyi niyetli diplomatik çabalardan dolayı size teşekkür ederim. Ancak beni enterese eden bu değildir. Beni ilgilendiren sizin maddi yardımda bulunmanız” ne demek istediğimi anlamadı.
Dedi ki: “Maddi olarak onlara şu veya bu kredileri vermemizi mi kastediyorsun…”
Dedim ki; “Hayır, hayır, bunu kastetmiyorum. Benim kasettiğim onlara silah vermeniz, onların paraya ihtiyacı yok, Fransızlara karşı savaşacak silahlara ihtiyaçları var.”
Bundan çok kötü bir şekilde rahatsız oldu. Yüzünün ifadesi değişmiş, yüzünden hiçbir zaman kesik olmayan gülümsemesi kaybolmuştu. Adamın şok geçirdiğini hissettim. Bana dedi ki; “Aziz kardeşim Mustafa Bey, bunun ne demek olduğunu biliyor musun? Bizden bir NATO üyesi olarak başka bir NATO ülkesine karşı kullanılmak üzere silah vermemizi mi istiyorsun?”
Dedim ki ona; “Adnan Bey, ben İslam hilafetinin halefi Adnan Bey’i istiyorum. Ben biliyorum ki Türkiye en güçlü İslam ülkelerinden biridir. Yüzyıllar boyunca İslam ümmetine liderlik etmiştir. Fransız kuvvetlerinin eliyle bağımsızlığına kavuşmak uğruna her türlü katliama, sürgüne ve en ağır işkencelere maruz kalan Müslüman masum Cezayirlilere Türkiye yardım elini uzatmayacak mı? Fransız hem onları Hıristiyanlaştırıyor hem de Fransızlaştırıyor. Toprakları kâfirler tarafından işgal edilen kardeşlerimize silah vermeliyiz. Bu ikisi arasında fark var.” Bu hususu o kadar vurguladım ki gözlerinin yaşardığı belli oluyordu.

Adnan Menderes…

Menderes, Türkiye’nin Cezayir Devrimi’ne maddi herhangi bir yardım verdiğine dair herhangi bir kuşkunun ortaya çıkmasının getireceği sonuçlardan son derece korktuğunu tekrarladı. Böyle bir durumda Türkiye’nin NATO’dan kovulacağını birkaç kez tekrarladı. Bu büyük Rus tehlikesine karşı Türkiye savunmasının dayandığı temel dayanak NATO’dur.
Menderes’in endişelerinin gerçek olduğunu hissediyordum. Onu biraz olsun teselli etmeye çalıştım. Ona dedim ki; “Cezayir Devrimi’nin modern silahlara büyük bir ihtiyaç duymaktadır, bu silahlar da sizde vardır.”
Bana dedi ki; “Peki, diyelim ki onlara silah verdik, Fransa bunu ortaya çıkarırsa ne yaparsın?”
Dedim ki ona, “Bu konuyu biz hallederiz. Biz üç yıldır Cezayir’e silah kaçırıyoruz. O zaman da onun üç yıllık ya da o civarda bir süresi vardır.”
54 ve 57 yılları arasında mı Cezayirli mücahidlere silah kaçırıyordunuz?
Evet… Fransa bizim bu işe müdahil olduğumuza dair en ufak bir delil bulamadı. Bizim özel bir yöntemimiz vardı. Sonra Adnan bey dedi ki; “Ancak bu silahların üzerinde belli işaretler var.” Dedim ki, “Biz onları sileriz. Aynı zamanda bize kaçırmak için parça verirsiniz, böylece detaylara girmeye başladık. Bu silahların detaylı bir listesini size versem siz de bunları kardeş ülkeniz Libya’ya hediye etseniz, bu durumda Fransa nezdinde herhangi bir kuşku ya da şüphe uyandıracak bir şey olmayacak.”
Bunun üzerine Adnan Menderes şunları söyledi; “Size silah hediye edeceğiz İnşallah… Allah, dinlerini savunmak için ihtiyaç duydukları bu silahları inşallah onlara ulaştırma konusunda sizi muvaffak eyler. Bizler Türkiye’de yalnızca Libyalı kardeşlerimize silah hediye ederiz.” Ve konunun çok gizli kalmasını vurguladı.
Peki, Menderes silah gönderdi mi?
Adnan bey döner dönmez birkaç hafta sonra gemiyle bize silah gönderdi. Biz de onları direnişçilere sızdırdık. Bunların bir kısmını Trablus sokaklarında sergiledik ve fotoğrafladık.
Neden?
Libya ordusuna verilmiş Türk silahı demek için…
Bu silahlar Cezayirli mücahidlere ulaştı mı?
Tabii bu silahların çoğu onlara gitti, ancak topları vermedik, çünkü bunlar büyük silahlar. Cezayir direnişinin ünlü simalarından olan Ahmet bin Bela da bundan haberdar. Bu arada, Libya’da Türk büyükelçisiyle birlikte silahları sergilerken çekilmiş meşhur resimlerimiz var.

Yani, 1957’de Libya’ya Türkiye’den bir hediye olarak takdim edilen Türk silahı birinci derecede Cezayirli Mücahitlere takdim edildi, dimi?
Libya’ya takdim edilmemişti, yani Libya’yı bir kamuflaj olarak kullandık.
Peki, bu durum daha sonra ortaya çıktı mı?
Yıllar sonra bir gazeteye verdiğim beyanatla ortaya çıktı, tabii kıyamet koptu.
Hatıratınız yayımlandıktan sonra mı, önce mi?
Yanılmıyorsam kitabım çıkmıştı, bana bir gazeteci sormuştu, Türkiye’den bir gazeteden, Adnan Menderes’in taraftarı bir gruptan beni aramışlardı. Türkiye’ye davet etmişlerdi beni. Dedim ki, “sayın arkadaşlar bu tarih, olmuş bitmiş, ancak…”
Siz Libya başbakanı iken Adnan Menderes döneminde Libya vasıtasıyla Cezayir devrimine yani bağımsızlığına büyük destek olacak silah desteği verildi.
Evet, silah desteği verildi. Cezayir bağımsızlığında Türkiye’nin büyük desteği var. Bunu gurur duyduğum başarılardan biri olarak kabul ediyorum…

Son olarak Adnan Menderes hakkında neler söylemek istersiniz?
Çok iyi bir insandı. Onunla ve Celal Bayar bey ile ilişkilerimiz çok iyiydi. Her ikisi de İslam dünyasının sorunları ile ilgilenmek istiyordu. Eğer Adnan bey bugün yaşıyor olsa idi, Türkiye 20 yıl daha ileride olacaktı.
Uzun bir telefon görüşmesi oldu. Sizi daha fazla yormak istemiyorum. Türkiye sizi davet etsek gelir misiniz?
Olabilir. Şu anda Dubai’de ikamet ediyorum. Ağustos ya da Eylül ayında bir vesileyle güzelim İstanbul’u bir daha görmek isterim.
İnşaallah sizi davet edeceğiz. Bu yorucu röportaj için teşekkürler…
Ben teşekkür ederim…

2. İstanbul Parapsikoloji Konferansı, 23-24 Mayıs tarihlerinde Harbiye Askeri Müze’de gerçekleştiriliyor. Konferansta Şamanlardan rüyalara, telepatiden kuantuma, kolektif bilinçten şifacılığa birçok konu, uzmanları tarafından masaya yatırılacak. İlginç konuklardan biri olan Stephan Schwartz ile ‘uzaktangörü’yü konuştuk.

Parapsikolojik yetenekler ne demek?

Telepati var mı?

Başka bir yerde olan bir olayı ya da bir yeri uzaktan algılamak mümkün mü?

İnsan geçmişi ya da geleceği bilebilir mi? Bu soruların cevabını alabilmek için Atlantic Üniversitesi öğretim görevlisi olan, uzaktangörü ve olağandışı insan işleyişi konularında dünyanın sayılı uzmanlarından biri olarak kabul gören Stephan A. Schwartz ile röportaj yapmaya giderken bir telepati testine tabi tutulacağımı hiç bilmiyordum. Zira Stephan Schwartz’a ‘uzaktangörü’nün ne olduğunu sorduğumda, ‘bu her insanda var olan bir yetenektir’ diyerek kendimi denememi istedi. ‘Avucumda bir cisim tutuyorum ve sen onun ne olduğunu algılamaya çalışacaksın, hazır mısın?’ diyen Schwartz yapmam gerekenleri şöyle sıraladı: ‘Önüne bir kağıt-kalem al. Gözlerini kapa ve birkaç derin nefes al. Kafandan bütün düşünceleri çıkart ve konsantre ol.’ Bu noktada avucumu açmamı söyleyen Schwartz, gözüm kapalı olduğu halde avucuma bir anlık bir şey değdirdi ve ‘gözlerini aç’ dedi. Avucumda bir şey yoktu ama onu tuttuğumu düşünerek sorularını yanıtlamamı söyledi: ‘Sert mi yumuşak mı; köşeli mi yuvarlak mı (basit bir şekil çiz), pürüzlü mü pürüzsüz mü, tek renk mi karışık renkli mi, kokusu var mı yok mu, tek bir malzemeden mi yapılmış karışık bir yapıda mı? Ne olabileceğini tahmin etmeye çalışma sadece bu cisimle ilgili ne hissediyorsan onları yaz.’ Sonunda avucunda tuttuğu yüzüğü gösterdiğinde ilginç bir şekilde büyük oranda doğru tanımladığımı gördüm. Yani ‘uzaktangörü’ yapmayı başarmıştım. Sonrasında Schwartz tüm detayları anlattı…

Uzaktangörüyü nasıl açıklıyorsunuz? Bu özel bir yetenek mi yoksa
herkesin yapabileceği bir şey mi?
Uzaktangörü, başka bir yerde olan ve bilmemizin mümkün olmadığı bir olayı ya da yeri, uzaktan algılamak anlamına geliyor. Bu özel bir güç değildir, hepimizde olan bir yetenektir. Ama biz kültürel anlamda bunu farkına varmamak üzerine eğitilmişiz. Oysa bu yeteneği ortaya çıkarmak ve kullanmak az önce yaptığımız test kadar basit. Elbette tıpkı müzik veya dil konusunda yetenekli olmak gibi bazı insanlarda bu yetenek daha fazla bazılarında daha az olabilir. Ama çoğumuz bu konuda orta düzeyde bir yeteneğe doğal olarak sahibiz. Ve tıpkı bir enstrüman çalmayı öğrenmek gibi uzaktangörü yeteneğini de çalışarak geliştirebiliriz.

YETENEĞİ GELİŞTİRMEK MÜMKÜN
Bu yeteneğimizi nasıl harekete geçirebiliriz?
Bunu zihinsel yoga gibi düşünebilirsiniz. Kendimizi zaman ve mekanın dışına açmak ve zihnimizde olanın ötesinde daha üst bir bilince ulaşmak gerekiyor. Zira herkesin bilincinin birbiriyle bağlantıya geçtiği üst bilinç ortamında geçmiş, şimdi ve gelecek fark etmeksizin her anı, her yeri algılamak mümkün. Böylece ani ruhsal bir açılım, bir aydınlanma yaşanıyor. Dokunma, koklama, tatma gibi duyularınızla algıladıklarınızı kullanarak bir bilme hali kazanıyorsunuz. ‘Nasıl olduğunu bilmiyorum ama biliyorum’ diyorsunuz. Bu beyin gücüyle, aurayla, enerjiyle ya da elektromanyetik alanla alakalı bir şey değil. Bu insanın sahip olduğu doğal bir yetenek ve harekete geçirmek için bunun bizim doğal bir parçamız olduğunu fark etmemiz yeterli. Odaklanma ve meditasyon da yardımcı olacaktır.

Siz bu konu üzerine çalışmaya nasıl başladınız?
Bazı kişisel deneyimler yaşadım ve konuyu incelemeye başladım. Tarih boynunca baktığımızda Mozart’tan Brahms’a sanatçıların büyük yaratıcılık anlarında, ‘Tanrı benimle konuştu, bana mesaj verdi, geleceği gösterdi’ diyenlerin yaşadığı ruhani deneyimlerde ya da medyum ve büyücü olarak tanınan kişilerin uzaktaki olayları veya geleceği görmelerinde hep aynı şeylerin yaşandığını fark ettim. Farklı yollardan bu noktaya gelmiş olsalar da hepsi yaşadığı deneyimi aynı şekilde dile getiriyordu: Çok daha büyük bir bütünlükle bağlantıya geçtiklerini, zamanın durduğunu, her şeyi birden aynı anda görüp hissedebildiklerini söylüyorlardı. Bu da bana, bunun insanın fonksiyonlarının normal bir parçası olabileceğini düşündürdü. Böylece insanların cisimleri görmeden ve dokunmadan tanımlayabilmeleri tekniğini geliştirerek uzaktangörü çalışmalarını başlattım. Şimdi bu testler aracılığıyla yeteneğini ortaya çıkaran insanlarla gruplar oluşturarak uzaktangörü çalışmaları yapıyoruz.

Uzaktangörüyü nerede kullanıyorsunuz?
Kimsenin önceden bilmesinin mümkün olmadığı yerlerdeki şeyleri bulmak açısından en uygun alan arkeoloji olduğu için bu alanda çalışmalar yürütüyorum. Zira birisi size ’3000 km doğuya git, orada yüksek bir tepe var, tepede büyük bir ağaç, yanında sivri bir kaya var; o kayanın altını 20 metre kazarsan gömülü antik şehri bulabilirsin’ dediğinde bu bilgiye başka bir yerden ulaşması mümkün olamaz. Biz uzun zamandır arkeolojik alanların yerlerinin tespiti konusunda uzaktangörü çalışmaları yapıyoruz ve bulgular da başarılı olduğumuzu kanıtlıyor. Çünkü bugüne kadar bu şekilde Cleopatra ve Marcus Antonius’un İskenderiye’deki sarayının, Christof Kolomb’un Bahamalar’da batan gemisinin, dünyanın 7 harikasından biri olan İskenderiye Feneri’nin kalıntılarının nerede olduğunu bilmeyi başardık.

SADDAM’IN YERİNİ BİZ BULDUK
Bir de Saddam projesi yaptınız değil mi?
Evet üniversitede uzaktangörü dersleri verirken öğrencilerim önemli bir konuda yer belirleme denemesi yapmayı istediler. O sırada herkesin aradığı Saddam Hüseyin’i seçtik. Sınıfımda bulunan ve özel güçler gibi şeylere sahip olmayan 47 öğrenci ile birlikte çalışmayı yaptık. Zaman ve mekanın dışına çıkıp Saddam’ı ve özellikle yakalanma anını algılamaya giriştiler. Nasıl görünüyor, ne giyiyor, nerede yakalanıyor, yanında kimler var, nasıl bir tavır sergiliyor… bana tarif edin dedim. Öğrencilerin büyük çoğunluğu uzaktangörü deneyinin ardından Saddam’ı sokakta yaşayan evsizler gibi tarif etti. Üzerinde siyah bir giysi olduğunu, saç ve sakalının birbirine karışmış olduğunu söylediler. Saklandığı ev ise Tikrit şehri yakınlarında bir köydeydi. Evi ise yanında bir dere akan tek katlı bir bina olarak çizdiler. Yanında iki-üç adam olduğunu, silahlı olduğunu ama yakalanırken direnmediğini söylediler. Sonra Saddam yakalandığında bu anlatılanların hepsi gerçekle tamamen uyuşuyordu!

Bu tarz deneylerin sonuçlarını askeri yetkililere bildirmiyorsunuz değil mi?
Hayır. Ama bu deneyi izleyenler arasında askerler de bulunuyordu. Bu bilgileri kullanıp kullanmadıklarını ise bilmiyorum.

Bu yetenek geliştirilerek pekala bir silah veya bir güç olarak da kullanılabilir, bir ülkenin gizli nükleer silahlarının yeri, petrol yatakları, altın madenleri veya gizli hazineler bu şekilde bulunabilir değil mi?
Evet, hepsi yapılabilir. Nitekim uzaktangörüyü cinayetleri çözmek için kullananlar olduğunu biliyorum. Doğal kaynakları bulmak için de bu şekilde çalışan gruplar var. Ama hükümetin şu anda bu tür çalışmalar yaptırıp yaptırmadığını açıkçası bilmiyorum. Soğuk Savaş döneminde CIA ve ordunun desteklediği böyle çalışmalar vardı, Rusya’da da yapılıyordu. Ama ben yer almadım çünkü bilincin işleyişi konusunda yapılan her türlü çalışmanın tüm insanları ilgilendirdiği için gizlice değil herkese açık olarak yapılması gerektiğine inanıyorum.

Hepimiz zaman ve mekandan bağımsız olarak tüm insanların bilincinin birbiriyle bağlantı içinde olduğu ve tüm bilgiyi paylaştığı üst bilince açılabildiğimizde dünya nasıl bir yer olur dersiniz?
Çok daha iyi bir yer olur. Çünkü hayatın birbirimize bağlı ve birbirimize bağımlı olduğunu fark ettiğimizde her konuda bakış açımız değişecektir. Birimize olanın aslında hepimize oluğunu anladığımızda, hepimizin aynı gemide olduğunu fark ettiğimizde tüm seçimlerimiz farklı olur; daha az kavga, daha az savaş olur. Herkes aynı dürtüyle hareket ettiğinde dünyayı değiştirmek de mümkün olacaktır.

PEKİ, ATLANTİS NEREDE?
Schwartz herkesin konuştuğu ama asla bulunamayan kayıp kıta Atlantis’in yerini sorduğumuzda beklenmedik bir cevap veriyor: ‘Atlantis bize önceden anlatılmış bir mittir. Çünkü Atlantis şu anda yaşadığımız dünyadır. Efsane, Atlantis’in çok gelişmiş, uçan gemilere sahip olan ve bunlarla yıldızlara giden ileri teknolojiye sahip bir uygarlık olduğunu söyler. Ama Atlantis bu teknolojiyi yanlış kullanır ve felaketi yaşar, suların altına gömülür. Bu hikaye şu anda bizim yaşadıklarımızdır. Teknolojiyi doğru kullanmayarak küresel ısınmaya sebep olduk ve dünya giderek sular altında kalıyor. Üst bilinçte zaman ve mekan yoktur, her an her yere gidebilir ve bilgiye ulaşabiliriz. İşte bu yüzden henüz yaşanmamış olan Atlantis felaketinin bilgisini de önceden biliyoruz. Yani Atlantis bizim şu anda sahip olduğumuz uygarlığın ta kendisi.’

MİNE AKVERDİ

Budist felsefenin devamı olan yoga ve meditasyon, sağlıklı yaşam vaadiyle yurdum insanının temiz kanını zehirliyor

Sinsi bir tehdit!

Sözde, ‘Stresten Arınma’, ‘Kültürel Etkinlik’, ‘Spor’, ‘Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon’ metodu.

Asıl amaç başka.

Budizm’in pazarlaması yapılıyor.

İnsanlarımız dininden uzaklaştırılmak isteniyor.

İbadet yerine, yoga yaptırmak istiyorlar.

Özellikle Yahudiler yoga ve meditasyonu çok destekliyor.

Bu öğretileri Yahudi inanışlarıyla birleştirip manevi ihtiyaçlarını gideriyorlar.

İslam dinini yıkıma uğratmak için bunları kullanıyorlar.

Misyonerlerden de destek alıyorlar.

Avrupa ve Amerika’da ise Budizm’in yaygın olmasının sebebi, kendi dinlerindeki büyük eksiklikler…

Dikkat edin, gazete ve televizyonlarda yoga ve meditasyonla rahatlayıp huzura kavuştuğunu söyleyenler kim?

Budizm’in gönüllü reklamını kimler yapıyor?

Parayla bile yapılması zor olan propagandayı içimizdeki hangi şahsiyetler sırtlanmış?

Bir cevap bulmak için, dahi olmaya gerek yok.

Elbette ünlüler ve sos-yetikler!

‘Moda‘ yalanıyla kandırılıyorlar.

Birçoğu, Uzakdoğu zırvasına heveslenip inanmış…

Hac ya da umreye gitmiyorlar, kutsal gördükleri Hindistan’a gidiyorlar.

Gruplar halinde ülkenin meditasyon kamplarıyla ünlü şehri Puna’da 1 ay boyunca Budist rahipleriyle birlikte vakit geçiriyorlar.

Maneviyatlarını güçlendirip ruhlarını temizliyorlarmış!

Tansa Mermerci, Arzu Yanardağ, Tarkan, Sertap Erener, Demir Demirkan, Tuğçe Kazaz, Mazhar Alanson, Siren Ertan, Fulya Eyilik, Şebnem Çapa vs…

Bunlar sözüm ona, hep Budha’nın mistik gücüyle arınmış tipler…

Bir de her fırsatta yoga ve meditasyon yaparak huzur bulduğunu deklare eden, yoga yapıp, bu öğretinin bedava reklamını yapan ünlüler var ki onların durumu çok daha kötü.

Türkiye’de yoga denilince ilk akla gelen isim herhalde Ebru Şallı’dır.

Bu hanım yoga ticaretinden para kazanır.

Televizyon programı yapar, CD’ler çıkartır, kitaplar piyasaya sürer.

Yıllardır azim ve inatla Hint dinindeki ibadet şeklini çılgınca topluma yayıyor.

Güzel ve ince bedenini yogaya borçlu olduğunu söyleyip, genç yaşlı bir dolu insanı bu inanışa ısındırıyor.

Sinan Çetin’in eşi Rebekka Haas Çetin‘in de Cihangir’de kendi yoga merkezi var.

Çetin, bununla da yetinmeyip, çok faydasını gördüğünü söylediği DVD’sini çekti ve yoganın her eve girmesini sağladı.

Ve tabii Gülben Ergen’i de unutmayalım; Ergen Hanım hamilelik yogasıyla doğuma hazırlanmıştı.

Üstelik yoga egzersizleri yaparken fotoğraflarını çektirip bu deneyimini bir gazeteyle paylaşmıştı.

Fazla kilolarını yoga sayesinde verdiğini hep gururla söyleyip durur.

Bilin diye yazdım.

Yoksa siz boş verin yogayı mogayı!

Şebnem Özcan/Bugün Gazetesi

AMERİKALI ARAŞTIRMACI BEYNİN DUA EDERKEN  KENDİNİ YENİDEN PROGRAMLADIĞINI KEŞFETTİ

Araştırmacı Dr.Newberg dua ederken beyine ne olduğunun, aktivitesinin, muhakemesinin ve performansının üzerinde çalıştı. ‘İslami olmayan’ duanın beynin üzerinde sürekli etkilere sahip olduğunu keşfetti.

Öyleyse farzedelim aynı denemeyi Müslüman bir kişide, o namaz kılarken/dua ederken, Allah’ı överken ve tevazu halindeyken yapsak, ne olur?  

Dua etmeye, ruh ve bedenin iyileştiricisi gözüyle bakılmaktadır. Bu manevi olguya inanıyoruz, fakat bazıları onun sadece boyun eğme, aşağılanma ve özgürlüğün ele geçirilmesi olduğunu iddia ederek şüpheci olabilirler. Bu maksatla zihinlerimizi, dua etmenin beyin (beynin aktivitesi) ve sağlığı üzerindeki etkisi hakkında batılı alimlerin biri tarafından yürütülen bir çalışmaya yoracağız. Dikkat edilmelidir ki çalışma, İslam’a ait namaz kılma/dua etme üzerinde yürütülmemiştir ve o eğer müslümanlar üzerinde yapılsaydı, sonuçlar o zaman olağanüstü olurdu.   

Budist rahiplerin zihinleri üzerinde meditasyonun etkisini inceleyen bazı bilimadamları, diğer atıl kısımlar meditasyondan önce aktif hale gelirken; beyinde aktif olan kısımların da meditasyon halinde atıl olduklarını keşfettiler. BBC Haberleri websitesi tarafından yayınlanan bir makalede, Amerika Birleşik Devletleri Pennsylvania Üniversitesi’nde bir radyolojist olan Andrew Newberg, "Daha önce olasılığını kimsenin düşünmediği dinleri ve manevi konuları keşfetmeye başladığımızda tarihimizde harika bir zaman deneyimlemek üzere olduğumuza inanıyorum’’ demiştir.

Dr. Newberg ve takımı, beyin imajlama teknikleri kullanarak Tibet’teki bir grup Budist rahipler üzerinde onlar meditasyon yaparlarken bir saat kadar çalıştı. Newberg; rahiplerin meditasyonun en yüksek haline eriştikleri zaman elleriyle ince bir çizgi çizmelerini istedi, bu işlem aracılığıyla beyinde kopya edilebilen kanlarına küçük miktarda bir radyoaktif madde enjekte edildi. Bu radyoaktif madde, beyinlerdeki aktif alanlar hareket ettikçe bilimadamlarının çözeltiyi görmesine olanak sağlamaktadır. Rahipler meditasyonu bitirdikten sonra, beyinlerin yeni bir imajlaması yürütüldü ve daha sonra normal halin durumu ve meditasyonlu olanın karşılaştırılması mümkündü. İmajlar, beyne meditasyon esnasında ne olduğu hakkında önemli sinyaller gösterdi.

İnanç Biyolojisi: Psikonöroimmunoloji adı verilen yeni bir bilimle ilgili yeni araştırma, dua etmenin hastalıkları tedavi etmenin muazzam gücüne sahip olduğunu doğrulamaktadır. Ayrıca bilimadamları, inançların etkilerini ve diğer insanların beyinleri ile mezheplerin etkileri üzerinde çalışmayı deniyorlar ve düşüncelerin belleğinde ne düşündüğünüzü teyit ediyorlar.
Üst Alan: Dua ederken aktif olmaya başlıyor.
Arka Alan: Arka alan, endişeler ve Epilepsi’den sorumlu. Ve en önemlisi, dua ederken düşük aktif hale geliyor!
Prefrontal Lob: Dua ederken aktif hale geliyor, bu da iyi kararlar almaya yardımcı oluyor.      
Beyin sapı:Dua ederken karmaşık kimyasal işlemler meydana geliyor.

Dr. Newberg, birisi belirli bir aktivite üzerinde odaklanmak istediğinde her insanda aktif hale gelen bir bölge olan beynin önü Frontal Lob’daki aktivite artışını gösterdiğini söyleyerek resimlerin ne olduğunu açıklıyor. Oysa beynin arkası olan Paryetal Lob; Paryetal Lob’un aktivitesinde gözle görülür bir azalma gösterdi ve o, bir kişinin yer hissinden sorumlu. Bu, ‘meditasyonun yer hissini kaybetmeye yönelttiği’ sözünü teyit etmekte. Dr.Newberg sözü: ‘’ Meditasyon esnasında insanlar kendilerinin algılarını yitirirler ve gerçekten de mekan ve zaman hissini yitirirler ve bu, tam olarak ne gördüğümüz.’’    

Dua Etmenin Gücü

Benzer karmaşık etkileşimler, ruhani veya mistik deneyimler olarak adlandırılanlar da meditasyon esnasında meydana gelenlerle birlikte beynin farklı alanlarında oluşmaktadır. Dr.Newberg tarafından yürütülen daha önceki çalışmalarda ‘’odak noktası’’ duası olarak bilinen yapılırken Francisca rahibelerinin beyinlerinin aktivitesi yürütüldü. Gerçek şu ki duanın sözlü olan kısmı beynin kısımlarını aktif hale getiriyor, fakat Dr. Newberg; onun beyinde dikkat alanını aktif hale getirdiğini ve yer hissinden sorumlu olanının aktivitesini azalttığını keşfetti. Bu, bilimadamlarının ruhani meseleleri incelemelerinin ilk seferi değildi.1998’de Amerika Birleşik Devletleri’ndeki bilimadamları kalp hastalığı olan bir grup hasta üzerinde çalışınca tedavisel dua etmenin önemi su yüzüne çıktı. Eşi benzeri olmayan bir sonucu keşfettiler, hastalar kısa süreli yapılan bir duadan sonra daha az komplikasyondan acı çektiler.

Taban çizgisindeki ve meditasyon esnasındaki SPECT İmajları.

İhsan Eliaçık
Solun değerleri Kuran’da var…
Savunduğu görüşler nedeniyle İslami ve sol çevrelerce yakından takip edilen İhsan Eliaçık, İslam’ın politik duruşunun sol olduğunu ve adalet, eşitlik, özgürlük gibi kavramların Kuran’a ait tabirler olduğunu söylüyor
Türkiye kamuoyunun büyük kısmı İhsan Eliaçık ismiyle, geçtiğimiz günlerde MÜSİAD’ın eski Başkanı Erol Yarar’la yaptığı tartışmayla tanıştı. O tartışmada İslam ve kapitalizm hakkında çarpıcı görüşlerini ortaya koyan, Müslümanların kapitalizme karşı olması gerektiğini söyleyen ve zenginlikle İslam’ın yan yana gelemeyeceğini savunan Eliaçık; aslında 30 yıldır İslami çevrelerde tanınan, bilinen bir isim. Birçok dergide yazılar yazan, görüşlerini sayısı 30′u bulan kitaplarında toplayan Eliaçık, ‘farklı’ ve ‘yeni’ görüşleri nedeniyle ‘yeşil komünist’, ‘Allahlı komünist’ diye niteleniyor. Müdavimleri onu, adını taşıyan blog’undan takip ediyor, bir de yazdığını bildikleri aylık dergilerden. Gerçekten de hayli ilginç biri Eliaçık, öyle ki randevumuza o gün bütün Türkiye’de yapılan işçi eyleminden geliyor olması bile bu farklılığı anlatmaya yeter herhalde. Fatih’teki bürosunda buluştuğumuz Eliaçık’la hayli uhrevi, hayli dünyevi, hayli tarihsel ve hayli çağdaş bir sohbet yaptık..

. – İslam’ın yeniden inşasından bahsediyorsunuz, ne demek bu?
- Yazılarımı okuyanlar beni dinde reform yapmakla suçluyor. Hâlbuki dinde reform yapılmış, peygamberimizin vefatından sonra İslamiyet aşama aşama Emevi ve Abbasi imparatorluklarının dini haline getirilmiş zaten. O günlerden bu yana İslam iktidarla ve malla ilişki konusunda sinirleri alınmış, Kuran-ı Kerim zararsız bir tapınak metni haline getirilmiş ve gerçek hayatla bağları koparılmış durumda. Ben İslam’ın özündeki saflığı ortaya koyuyorum. Ama söylediklerim, klasik Müslüman zihni tarafından tedirginlikle ve endişeyle karşılanıyor.

– Açtığınız bu bir tartışma Türkiye’de destek buluyor mu?
- Buluyor tabii, biraz evvel işçilerin eylemine katıldım. Oradaki işçilerden birçoğu İslami çevrelerden birinin işçi eylemine destek vermesini çok sevindirici ve enteresan buldu. Düşüncelerime bir de dini çevreler yüzünden dinden soğumuş çevreler destek veriyor.
- Biraz çelişik bir durum…
- Ama bu saf bir dinden uzaklaşma değil, dini çevreler yüzünden dinden uzaklaşmış çevreler bunlar. Mesela bir ateist, "Ben Allah’a inanmıyorum, adalete, eşitliğe, özgürlüğe, hakka, hukuka, sevgiye, merhamete inanıyorum," diyor. Ben de ona "Sen aslında Allah’a inanıyorsun. Çünkü bu söylediklerin Allah’ın isim ve sıfatlarıdır, sen yoksulun sesi olan Allah’ı değil, mollanın Allah’ını inkâr ediyorsun," diyorum. Çünkü eşitlik, özgürlük, kardeşlik, emek, adalet Kuran kavramlarıdır ve Allah bunları sürekli ister ve talep eder.
- Görüşlerinizin şimdi tartışılmaya başlanmasının nedeni nedir?
- Bunları 15-20 senedir konuşuyorduk, sesimiz fazla duyulmuyordu. Artık içinde bulunduğumuz dini-muhafazakâr çevreler yaklaşık 15 senedir Türkiye’yi yönetiyor. Gençlik yıllarımızda ‘Sınırsız ve Sınıfsız İslam Toplumuna Doğru’ diye duvarlara birlikte yazı yazdığımız arkadaşlar sınıf atladı. Bizim de bir burjuvazimiz oluştu, bu yeni sınıfın ideolojisi kariyerizm ve konformizm. Birçok idealist arkadaşım gözlerimin önünde değişmeye başlayınca, feveran etmeye, ses yükseltmeye, yazılar yazmaya başladım. Ve zamanın ruhunun değiştiğini söyledim.
- Nasıl bir ruh değişikliği peki bu? Eskiden zamanın ruhu nasıldı, şimdi nasıl oldu?
- Bir düşünce adamı olarak dünyanın bütün devrimlerinin iktidara gelinceye kadarki sloganlarını benimsiyorum ve savunuyorum. İran devrimininin ‘Azadi’ sloganını, Rus devrimin ‘Emek’, Fransız devriminin ‘Eşitlik, kardeşlik, özgürlük’ ile Amerikan devriminin ‘İnsan hakları’ kavramlarını. Dinler ve devrimler iktidara gelinceye kadar insanlık vicdanının patlamalarıdır, saftır; ama iktidara gelince bozulurlar. Bence iktidarlar sıkı bir hukuk ve halk denetimiyle gözetim altında bulundurulmalı. Bizim ülkemizde muhafazakâr iktidarla beraber fethetme, ele geçirme, iktidara gelme dönemi bitti. Halk muhafazakâr iktidara istediği her şeyi verdi. Şimdi eleştireceğimiz kişiler kendi içimizden çıkan kişilerdir. Bundan sonra biz muhalefette olacağız ve fakat bu muhalefeti yıkıcı ve hesapçı bir tarzda yapmayacağız, yapıcı olacağız. Türkiye’deki mevcut iktidarın kendisiyle aynı iklimden gelen, aynı tarihsel bilince sahip, aynı dini ve geleneksel eserlerden beslenmiş insanların muhalefetine ihtiyacı var.
- Bu muhalif ruh güçlenmeye gebe mi?
- Şu anda kuluçka döneminde fakat göreceksiniz önümüzdeki 5-10 yıl içinde Türkiye’nin en güçlü muhalefet damarı bu olacak.
- Dine karşı din diyorsunuz ve Türkiye’nin geleceğinde de bunun olduğunu söylüyorsunuz. Ne demek dine karşı din?
- Dine karşı din, İranlı sosyolog Ali Şeriati’ye ait bir tabir. Ali Şeriati, Muhammed İkbal, Mehmet Akif, Cemalattin Afgani ve Aliya İzzetbegoviç’i üstadım olarak görüyorum. Tarihte bütün peygamberler dinsizliğe karşı değil, dine karşı mücadele etmişlerdir. Bu anlamda peygamberimiz bir ruhban değildi, onun karşısındaki müşrikler dindar kişilerdi. Hz. İsa’yı hahamlar çarmıha gerdi, Buddha Hindistan’da Brahmanlara karşı çıktı, Zerdüşt, Mani, Hz. Musa din adamlarına karşı mücadele etti. Günümüzde ise dindar zihinle yetişmiş insanlar zengin oluyor ve İslam’ın ruhuna aykırı olan durumlarını "Allah bizi zenginlikle, onları da yoksullukla imtihan ediyor. Allah kulları üzerinde nimetlerini görmek ister," diye açıklıyorlar. Bu bakış açısı, sınıflar arasındaki uçurumu dinle meşrulaştırmaktır.
- Din bu kadar hayatın içinde olursa din ve devlet işleri birbirinden nerede ayrılacak?
- Size birkaç tane din kuralı söyleyeyim: Adalet, doğruluk, dürüstlük, hak, özgürlük, eşitlik, kardeşlik… Devlet bunları esas almasın mı? Dinin kurallarını hırsızın elini kesmek, türban takmak, zina edeni cezalandırmak, mirası erkeğe iki kadına bir şekilde vermek, dört kadınla evlenmek şeklinde anlıyorsanız bunlar dinin evrensel değerleri değildir. Bunlar dinin evrensel değerlerinin Arap toplumunda nasıl hayata geçeceğine dair verilmiş örneklerdir.
- Ve bunlar değişebilir mi?
- Zaman içerisinde dönüşebilir, yerlerine yenileri uygulanabilir. Değişimci ve dinamik bir din anlayışıyla bunlardan kurtulmak mümkün.
Türk yerine ‘gurur’, Kürt yerine ‘onur’ demeliyiz
- Kürt sorununa ilişkin bakış açınız da ilginç. Türk yerine ‘gurur’, Kürt yerine de ‘onur’ sözcüğünü ikame etmeyi öneriyorsunuz çözüm olarak…
- Bazen insanların dilinde sözcükler fetişleşerek normal ve asli anlamlarını kaybederler. Sosyolojinin veya siyaset bilimin konusu olmaktan çıkar, psikolojik birer fenomene dönüşürler. Türk veya Kürt sözcüklerinin başına gelen de bundan başkası değil. Türk yerine ‘gurur’, Kürt yerine ‘onur’ diyebiliriz rahatlıkla çünkü altlarında yatan psikoloji bu. Gurur, Arapça ‘aldanmak’ kökünden gelir. Bu nedenle ucu kaçmış, abartılı bir gurur daima aldatıcıdır. ‘Türklük gururu’ sizi etrafınızı göremez hale getirerek köreltebilir. Hatta çevrenize zarar verir hale gelirsiniz haberiniz bile olmaz. Onur ise Arapça haysiyet sözcüğünün Türkçesidir. ‘Nerede’ demek olan ‘haysu’ kökünden gelir. Demek ki onur yani haysiyet ‘nerede duracağını bilmekle ilgilidir. Kürdün onur yani haysiyet arayışı nerede duracağını bilemezse birilerinin oyuncağı haline gelir ve haysiyetini tümden kaybeder.
- Türkiye’deki laik-dinci ayrımının, dinde zorlama meselesiyle çok ilgisi var. Nedir dinde zorlama yoktur tabirinin anlamı sizce?
- Kişi dinin içerisine girer, dini yaşar ve isterse çıkar. Din tamamen gönüllü bir şeydir.
Kimse Müslüman olmaya, dine girdikten sonra da namaz kılmaya, oruç tutmaya, örtünmeye ve dinde kalmaya zorlanamaz. Din tehdit değil, tekliftir.
- Alevilik hakkında ne düşünüyorsunuz?
- Ben tarihsel anlamda Sünniliği İslam’ın klasik aklı, Aleviliği de ruhu olarak görüyor
Asgari ücretle işçi çalıştıran bir Müslüman boşuna namaz kılıyor
- İslam’ın politik duruşunun sol, metafizik duruşunun da sağ olduğunu söylüyorsunuz…
- Sağ ve sol tabirlerini aslında kullanmak biraz riskli. Ama İslam’ın çağın idraki içinde anlaşılmasını sağlamak için bu riski göze alıyorum. "Yerleri gökleri bir yaratan vardır, yaratana itaat etmeliyiz, onun gösterdiği çizgiden çıkmamalıyız," dediğiniz zaman, muhafaza etmeyi öne çıkarıyor oluyorsunuz ve bu sağ bir temadır. Fakat Allah’ın kurduğu doğal düzeni bozanlara karşı mücadele ettiğiniz, onun emrettiği gibi köleleri özgürleştirdiğiniz, malı mülkü bölüştüğünüz zaman da sol bir dille konuşmuş olursunuz.
- Bir Müslüman için ortalama bir yaşam standardı tarifiniz de var ve bunları sahih hadislerden, rivayetlerden yola çıkarak oluşturmuşsunuz.
- İslam, büyük mülkiyetlerin ortaklaşa, küçük mülkiyetlerin de şahsen sahiplenilmesine izin verir. Mesela bir fabrikayı kuracak devasa bir sermaye tek bir kişinin olamaz. Bugün için bir Müslüman’ın bir evi, bir arabası, bir ailesi, çocukları ve ailesini geçindirecek kendi çapında bir işi olabilir. Bundan fazlasına sahip olmaya kalkmak, ateştir.
- Yakar mı, diyorsunuz..
- Evet aynen öyle, yakar onu. Bir insan malı ve metayı kendine köle yapamaz, onun kölesi olur. Ne kadar az metaya sahip olursan, o kadar özgürleşirsin. Kuran der ki, "Sizler fukarasınız, Allah’tır zengin olan." Kuran’a göre bir Müslüman’ın kendisine zengin demesi bile edebe mugayirdir. Bir de Kuran-ı Kerim’de ‘mesakin’ kavramı vardır, geçim sıkıntısı çeken ve bunu kimseye söyleyemeyen kişiler için kullanılır. Maun Suresi’nde, öksüzü ve mesakini gözetmeyen kişilerin kıldıkları namazın boş olduğu söylenir. Bugün Türkiye toplumunun yüzde 70′i böyledir. Bu sureye göre yanında asgari ücretle işçi çalıştıran kişi, boşuna namaz kılıyordur. Maun suresi, kapitalizmin panzehiridir, orucun ve namazın bile emekle, mülkle doğrudan ilişkisi vardır.
- Bu yüzden mi abdestli kapitalizm diyorsunuz?
- Emek ilişkilerini düzeltmeden, bölüşmeden, paylaşmadan sadece dini ritüelleri yerine getirenleri kast ediyorum o tabirle. İslamiyet abdestli kapitalizm için üretmek için var olmamıştır. Yeryüzünde komünizm çöktü, İslam’ın sosyalizmle farkının ne olduğu değil, aslında kapitalizmle farkının ne olduğu önemlidir.
Ebu Zer’i herkes tanımalı
- Yazılarınızda bir Ebu Zer var. Ebu Zer kim?
- Ebu Zeri Gılfari, peygamberin ilk Müslüman olmuş sahabelerinden biridir ve onun çok yakın dostudur. Hz. Osman’ın iktidarında onun mal ve mülkle ilgili politikalarını eleştirmiştir. Peygamberimiz zamanında Medine’de bir kardeşlik iktisadı kurulmuştu, yar yanağından gayrı her şey ortaktı.
- Bir tür komün gibi…
- Komün zaten cemaat demektir. İngilizcedeki komün ile cemaatteki cem aynı kökten gelir. Ta Fenike dilinden bugüne gelmiş bir sözcüktür. Peygamberimiz de Medine’de bir tür komün kurmuştu, öyle ki kimse ayrı yemek yemezdi, herkes birbirinin sorunlarıyla ilgilenirdi ve yardımlaşma esastı. Hz. Osman döneminde Müslümanlar arasında zenginleşmeler başladı. Ebu Zer buna muhalefet edince Hz. Osman da onu susturmak için Rebeze çölüne sürgüne gönderdi ve Ebu Zer orada öldü. Ebu Zer, iktidarın bozan etkisine karşı İslam’ın vicdanını temsil eder.
- Klasik İslam anlayışı Ebu Zer’i nasıl niteliyor?
- Aşırı görüş sahibi bir sahabe olarak niteliyorlar. Halbuki Ebu Zeri Gılfari tıpkı Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz. Ali gibi peygamberimizin ideallerine çok bağlı biriydi.
İtirazım dine biçilen role
- Siz dinlerin uhrevilik bir yana, ekonomiyle, politikayla ve günlük hayatla ilgili olduğunu söylüyorsunuz yani…
- Evet, İslam bir tapınak dini değildir, gerçek hayat dinidir. Kuran mezarda ölülere okunan bir kitap değildir, hayatın atardamarı siyasi, ekonomik ve askeri olarak neredeyse orada okunması ve anlaşılması gereken bir kitaptır, bunun için gönderilmiştir. Peygamberimiz bir din adamı değildir. Ben Türkiye toplumunda dine biçilen role esastan itiraz ediyorum. Bu modern burjuvazinin, aydınlanmanın din tanımıdır.

Sabah – Pazar

İhsan Eliaçık
Solun değerleri Kuran’da var…
Savunduğu görüşler nedeniyle İslami ve sol çevrelerce yakından takip edilen İhsan Eliaçık, İslam’ın politik duruşunun sol olduğunu ve adalet, eşitlik, özgürlük gibi kavramların Kuran’a ait tabirler olduğunu söylüyor
Türkiye kamuoyunun büyük kısmı İhsan Eliaçık ismiyle, geçtiğimiz günlerde MÜSİAD’ın eski Başkanı Erol Yarar’la yaptığı tartışmayla tanıştı. O tartışmada İslam ve kapitalizm hakkında çarpıcı görüşlerini ortaya koyan, Müslümanların kapitalizme karşı olması gerektiğini söyleyen ve zenginlikle İslam’ın yan yana gelemeyeceğini savunan Eliaçık; aslında 30 yıldır İslami çevrelerde tanınan, bilinen bir isim. Birçok dergide yazılar yazan, görüşlerini sayısı 30′u bulan kitaplarında toplayan Eliaçık, ‘farklı’ ve ‘yeni’ görüşleri nedeniyle ‘yeşil komünist’, ‘Allahlı komünist’ diye niteleniyor. Müdavimleri onu, adını taşıyan blog’undan takip ediyor, bir de yazdığını bildikleri aylık dergilerden. Gerçekten de hayli ilginç biri Eliaçık, öyle ki randevumuza o gün bütün Türkiye’de yapılan işçi eyleminden geliyor olması bile bu farklılığı anlatmaya yeter herhalde. Fatih’teki bürosunda buluştuğumuz Eliaçık’la hayli uhrevi, hayli dünyevi, hayli tarihsel ve hayli çağdaş bir sohbet yaptık..

. – İslam’ın yeniden inşasından bahsediyorsunuz, ne demek bu?
- Yazılarımı okuyanlar beni dinde reform yapmakla suçluyor. Hâlbuki dinde reform yapılmış, peygamberimizin vefatından sonra İslamiyet aşama aşama Emevi ve Abbasi imparatorluklarının dini haline getirilmiş zaten. O günlerden bu yana İslam iktidarla ve malla ilişki konusunda sinirleri alınmış, Kuran-ı Kerim zararsız bir tapınak metni haline getirilmiş ve gerçek hayatla bağları koparılmış durumda. Ben İslam’ın özündeki saflığı ortaya koyuyorum. Ama söylediklerim, klasik Müslüman zihni tarafından tedirginlikle ve endişeyle karşılanıyor.

– Açtığınız bu bir tartışma Türkiye’de destek buluyor mu?
- Buluyor tabii, biraz evvel işçilerin eylemine katıldım. Oradaki işçilerden birçoğu İslami çevrelerden birinin işçi eylemine destek vermesini çok sevindirici ve enteresan buldu. Düşüncelerime bir de dini çevreler yüzünden dinden soğumuş çevreler destek veriyor.
- Biraz çelişik bir durum…
- Ama bu saf bir dinden uzaklaşma değil, dini çevreler yüzünden dinden uzaklaşmış çevreler bunlar. Mesela bir ateist, "Ben Allah’a inanmıyorum, adalete, eşitliğe, özgürlüğe, hakka, hukuka, sevgiye, merhamete inanıyorum," diyor. Ben de ona "Sen aslında Allah’a inanıyorsun. Çünkü bu söylediklerin Allah’ın isim ve sıfatlarıdır, sen yoksulun sesi olan Allah’ı değil, mollanın Allah’ını inkâr ediyorsun," diyorum. Çünkü eşitlik, özgürlük, kardeşlik, emek, adalet Kuran kavramlarıdır ve Allah bunları sürekli ister ve talep eder.
- Görüşlerinizin şimdi tartışılmaya başlanmasının nedeni nedir?
- Bunları 15-20 senedir konuşuyorduk, sesimiz fazla duyulmuyordu. Artık içinde bulunduğumuz dini-muhafazakâr çevreler yaklaşık 15 senedir Türkiye’yi yönetiyor. Gençlik yıllarımızda ‘Sınırsız ve Sınıfsız İslam Toplumuna Doğru’ diye duvarlara birlikte yazı yazdığımız arkadaşlar sınıf atladı. Bizim de bir burjuvazimiz oluştu, bu yeni sınıfın ideolojisi kariyerizm ve konformizm. Birçok idealist arkadaşım gözlerimin önünde değişmeye başlayınca, feveran etmeye, ses yükseltmeye, yazılar yazmaya başladım. Ve zamanın ruhunun değiştiğini söyledim.
- Nasıl bir ruh değişikliği peki bu? Eskiden zamanın ruhu nasıldı, şimdi nasıl oldu?
- Bir düşünce adamı olarak dünyanın bütün devrimlerinin iktidara gelinceye kadarki sloganlarını benimsiyorum ve savunuyorum. İran devrimininin ‘Azadi’ sloganını, Rus devrimin ‘Emek’, Fransız devriminin ‘Eşitlik, kardeşlik, özgürlük’ ile Amerikan devriminin ‘İnsan hakları’ kavramlarını. Dinler ve devrimler iktidara gelinceye kadar insanlık vicdanının patlamalarıdır, saftır; ama iktidara gelince bozulurlar. Bence iktidarlar sıkı bir hukuk ve halk denetimiyle gözetim altında bulundurulmalı. Bizim ülkemizde muhafazakâr iktidarla beraber fethetme, ele geçirme, iktidara gelme dönemi bitti. Halk muhafazakâr iktidara istediği her şeyi verdi. Şimdi eleştireceğimiz kişiler kendi içimizden çıkan kişilerdir. Bundan sonra biz muhalefette olacağız ve fakat bu muhalefeti yıkıcı ve hesapçı bir tarzda yapmayacağız, yapıcı olacağız. Türkiye’deki mevcut iktidarın kendisiyle aynı iklimden gelen, aynı tarihsel bilince sahip, aynı dini ve geleneksel eserlerden beslenmiş insanların muhalefetine ihtiyacı var.
- Bu muhalif ruh güçlenmeye gebe mi?
- Şu anda kuluçka döneminde fakat göreceksiniz önümüzdeki 5-10 yıl içinde Türkiye’nin en güçlü muhalefet damarı bu olacak.
- Dine karşı din diyorsunuz ve Türkiye’nin geleceğinde de bunun olduğunu söylüyorsunuz. Ne demek dine karşı din?
- Dine karşı din, İranlı sosyolog Ali Şeriati’ye ait bir tabir. Ali Şeriati, Muhammed İkbal, Mehmet Akif, Cemalattin Afgani ve Aliya İzzetbegoviç’i üstadım olarak görüyorum. Tarihte bütün peygamberler dinsizliğe karşı değil, dine karşı mücadele etmişlerdir. Bu anlamda peygamberimiz bir ruhban değildi, onun karşısındaki müşrikler dindar kişilerdi. Hz. İsa’yı hahamlar çarmıha gerdi, Buddha Hindistan’da Brahmanlara karşı çıktı, Zerdüşt, Mani, Hz. Musa din adamlarına karşı mücadele etti. Günümüzde ise dindar zihinle yetişmiş insanlar zengin oluyor ve İslam’ın ruhuna aykırı olan durumlarını "Allah bizi zenginlikle, onları da yoksullukla imtihan ediyor. Allah kulları üzerinde nimetlerini görmek ister," diye açıklıyorlar. Bu bakış açısı, sınıflar arasındaki uçurumu dinle meşrulaştırmaktır.
- Din bu kadar hayatın içinde olursa din ve devlet işleri birbirinden nerede ayrılacak?
- Size birkaç tane din kuralı söyleyeyim: Adalet, doğruluk, dürüstlük, hak, özgürlük, eşitlik, kardeşlik… Devlet bunları esas almasın mı? Dinin kurallarını hırsızın elini kesmek, türban takmak, zina edeni cezalandırmak, mirası erkeğe iki kadına bir şekilde vermek, dört kadınla evlenmek şeklinde anlıyorsanız bunlar dinin evrensel değerleri değildir. Bunlar dinin evrensel değerlerinin Arap toplumunda nasıl hayata geçeceğine dair verilmiş örneklerdir.
- Ve bunlar değişebilir mi?
- Zaman içerisinde dönüşebilir, yerlerine yenileri uygulanabilir. Değişimci ve dinamik bir din anlayışıyla bunlardan kurtulmak mümkün.
Türk yerine ‘gurur’, Kürt yerine ‘onur’ demeliyiz
- Kürt sorununa ilişkin bakış açınız da ilginç. Türk yerine ‘gurur’, Kürt yerine de ‘onur’ sözcüğünü ikame etmeyi öneriyorsunuz çözüm olarak…
- Bazen insanların dilinde sözcükler fetişleşerek normal ve asli anlamlarını kaybederler. Sosyolojinin veya siyaset bilimin konusu olmaktan çıkar, psikolojik birer fenomene dönüşürler. Türk veya Kürt sözcüklerinin başına gelen de bundan başkası değil. Türk yerine ‘gurur’, Kürt yerine ‘onur’ diyebiliriz rahatlıkla çünkü altlarında yatan psikoloji bu. Gurur, Arapça ‘aldanmak’ kökünden gelir. Bu nedenle ucu kaçmış, abartılı bir gurur daima aldatıcıdır. ‘Türklük gururu’ sizi etrafınızı göremez hale getirerek köreltebilir. Hatta çevrenize zarar verir hale gelirsiniz haberiniz bile olmaz. Onur ise Arapça haysiyet sözcüğünün Türkçesidir. ‘Nerede’ demek olan ‘haysu’ kökünden gelir. Demek ki onur yani haysiyet ‘nerede duracağını bilmekle ilgilidir. Kürdün onur yani haysiyet arayışı nerede duracağını bilemezse birilerinin oyuncağı haline gelir ve haysiyetini tümden kaybeder.
- Türkiye’deki laik-dinci ayrımının, dinde zorlama meselesiyle çok ilgisi var. Nedir dinde zorlama yoktur tabirinin anlamı sizce?
- Kişi dinin içerisine girer, dini yaşar ve isterse çıkar. Din tamamen gönüllü bir şeydir.
Kimse Müslüman olmaya, dine girdikten sonra da namaz kılmaya, oruç tutmaya, örtünmeye ve dinde kalmaya zorlanamaz. Din tehdit değil, tekliftir.
- Alevilik hakkında ne düşünüyorsunuz?
- Ben tarihsel anlamda Sünniliği İslam’ın klasik aklı, Aleviliği de ruhu olarak görüyor
Asgari ücretle işçi çalıştıran bir Müslüman boşuna namaz kılıyor
- İslam’ın politik duruşunun sol, metafizik duruşunun da sağ olduğunu söylüyorsunuz…
- Sağ ve sol tabirlerini aslında kullanmak biraz riskli. Ama İslam’ın çağın idraki içinde anlaşılmasını sağlamak için bu riski göze alıyorum. "Yerleri gökleri bir yaratan vardır, yaratana itaat etmeliyiz, onun gösterdiği çizgiden çıkmamalıyız," dediğiniz zaman, muhafaza etmeyi öne çıkarıyor oluyorsunuz ve bu sağ bir temadır. Fakat Allah’ın kurduğu doğal düzeni bozanlara karşı mücadele ettiğiniz, onun emrettiği gibi köleleri özgürleştirdiğiniz, malı mülkü bölüştüğünüz zaman da sol bir dille konuşmuş olursunuz.
- Bir Müslüman için ortalama bir yaşam standardı tarifiniz de var ve bunları sahih hadislerden, rivayetlerden yola çıkarak oluşturmuşsunuz.
- İslam, büyük mülkiyetlerin ortaklaşa, küçük mülkiyetlerin de şahsen sahiplenilmesine izin verir. Mesela bir fabrikayı kuracak devasa bir sermaye tek bir kişinin olamaz. Bugün için bir Müslüman’ın bir evi, bir arabası, bir ailesi, çocukları ve ailesini geçindirecek kendi çapında bir işi olabilir. Bundan fazlasına sahip olmaya kalkmak, ateştir.
- Yakar mı, diyorsunuz..
- Evet aynen öyle, yakar onu. Bir insan malı ve metayı kendine köle yapamaz, onun kölesi olur. Ne kadar az metaya sahip olursan, o kadar özgürleşirsin. Kuran der ki, "Sizler fukarasınız, Allah’tır zengin olan." Kuran’a göre bir Müslüman’ın kendisine zengin demesi bile edebe mugayirdir. Bir de Kuran-ı Kerim’de ‘mesakin’ kavramı vardır, geçim sıkıntısı çeken ve bunu kimseye söyleyemeyen kişiler için kullanılır. Maun Suresi’nde, öksüzü ve mesakini gözetmeyen kişilerin kıldıkları namazın boş olduğu söylenir. Bugün Türkiye toplumunun yüzde 70′i böyledir. Bu sureye göre yanında asgari ücretle işçi çalıştıran kişi, boşuna namaz kılıyordur. Maun suresi, kapitalizmin panzehiridir, orucun ve namazın bile emekle, mülkle doğrudan ilişkisi vardır.
- Bu yüzden mi abdestli kapitalizm diyorsunuz?
- Emek ilişkilerini düzeltmeden, bölüşmeden, paylaşmadan sadece dini ritüelleri yerine getirenleri kast ediyorum o tabirle. İslamiyet abdestli kapitalizm için üretmek için var olmamıştır. Yeryüzünde komünizm çöktü, İslam’ın sosyalizmle farkının ne olduğu değil, aslında kapitalizmle farkının ne olduğu önemlidir.
Ebu Zer’i herkes tanımalı
- Yazılarınızda bir Ebu Zer var. Ebu Zer kim?
- Ebu Zeri Gılfari, peygamberin ilk Müslüman olmuş sahabelerinden biridir ve onun çok yakın dostudur. Hz. Osman’ın iktidarında onun mal ve mülkle ilgili politikalarını eleştirmiştir. Peygamberimiz zamanında Medine’de bir kardeşlik iktisadı kurulmuştu, yar yanağından gayrı her şey ortaktı.
- Bir tür komün gibi…
- Komün zaten cemaat demektir. İngilizcedeki komün ile cemaatteki cem aynı kökten gelir. Ta Fenike dilinden bugüne gelmiş bir sözcüktür. Peygamberimiz de Medine’de bir tür komün kurmuştu, öyle ki kimse ayrı yemek yemezdi, herkes birbirinin sorunlarıyla ilgilenirdi ve yardımlaşma esastı. Hz. Osman döneminde Müslümanlar arasında zenginleşmeler başladı. Ebu Zer buna muhalefet edince Hz. Osman da onu susturmak için Rebeze çölüne sürgüne gönderdi ve Ebu Zer orada öldü. Ebu Zer, iktidarın bozan etkisine karşı İslam’ın vicdanını temsil eder.
- Klasik İslam anlayışı Ebu Zer’i nasıl niteliyor?
- Aşırı görüş sahibi bir sahabe olarak niteliyorlar. Halbuki Ebu Zeri Gılfari tıpkı Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz. Ali gibi peygamberimizin ideallerine çok bağlı biriydi.
İtirazım dine biçilen role
- Siz dinlerin uhrevilik bir yana, ekonomiyle, politikayla ve günlük hayatla ilgili olduğunu söylüyorsunuz yani…
- Evet, İslam bir tapınak dini değildir, gerçek hayat dinidir. Kuran mezarda ölülere okunan bir kitap değildir, hayatın atardamarı siyasi, ekonomik ve askeri olarak neredeyse orada okunması ve anlaşılması gereken bir kitaptır, bunun için gönderilmiştir. Peygamberimiz bir din adamı değildir. Ben Türkiye toplumunda dine biçilen role esastan itiraz ediyorum. Bu modern burjuvazinin, aydınlanmanın din tanımıdır.

Sabah – Pazar

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Ülkemizin değerli Öz kaynaklarından (özgüven-madeni) Olan Saygıdeğer Muzaffer Karaaslan Hocamızın Dardin-cilerden de Darwin-cilerden de uzak olarak ortaya koyduğu açıklamalarını adeta kitap özetleri gibi takip edebilirsiniz…

Yaratılış Ekseninde “Ruh Ve Beden” Sorunu

Allah yaratılmamıştır.

Allah bir başkası tarafından yaratılmadığı gibi ilminde “ben”i (yani Âdem’i/Havva’yı) “ruh” ve “enerji/nur beden” olarak ilminde ezelde yaratmıştır.

Allah yaratılmamıştır.

Allah bir başkası tarafından yaratılmadığı gibi ilminde dahi “ben”i (yani Âdem’i/Havva’yı) ne “ruh” olarak ne “beden” olarak ne de “nur/enerji beden” olarak yaratmamıştır.

Evet

En çetrefilli konulardan bir konu, en zor sorulardan bir soru daha.

Ve bu konuya ve bu soruya bazı düşünceler ve bazı sorular ekleyerek biraz daha genişletmek istiyorum.

* * *

Allah’ın ilmine ister “Elest Bezmi” ister “Kâlû Belâ” istersek “big bang öncesi ve sonrası evren/boyut” diyelim her ne der isek diyelim Allah “biz”im dışımızda incir yemişinin dış kabuğu gibi bir zarf değildir, “biz” de o zarfın içinde/özünde/zatında incir çekirdekleri değiliz.

Allah hâlâ ne “sen”i ne “ben”i ne de “biz”i yaratmamıştır.

Allah hâlâ “âmâ”dadır.

Allah hâlâ “sen”siz, “ben”siz ve “biz”sizdir.

Allah yalnızdır, yalnızlığı sever

Allah yalnızdır ve yalnızları sever.

* * *

“Allah yaratılmamıştır” demek bir iddiadır ve bu iddianın kanıtlanması gerekir. Kanıtlamak için ileri sürülen ilk kanıt; “Allah’ı yaratacak başka bir varlık yoktur” aklî çıkarımıdır. Bu çıkarım kendi mantık silsilesi içinde “geçerli ve tutarlı”dır fakat bir üst mantık silsilesinde çok da değerli bir bilgi değildir. Çünkü

“Allah’ı yaratacak başka varlık yoktur” denildiğinde “Allah” bir “şey” yâni bir “varlık” olarak kabul edilir “Yaratılmamış olmak” bir şey olmayı; yaratılmamış bir varlık olmayı gerektirir. Allah ne “şey”dir ne de “varlık”tır. “Allah illâ Allah”dır. Bir “şey” ve bir “varlık” olmaktan ganî olan Allah’ı tenzih için ve teşbih kirinden kurtarmak için “yaratılmamıştır” demek mantıksal bir hata olmaktan öte bu konuda “bilgisizliğin” de belirtisidir.

“Allah yaratmıştır” iddiasını kanıtlamaya çalışmak  “Allah yaratılmamıştır” iddiasını kanıtlamaya çalışmak çabasından çok daha vahim bir “bilgisizlik” hâlidir.Allah; yaratmasında veya  kendisinin yaratılmamış olmasında bizim gibi aciz kullarının kanıtlarına ihtiyacı yoktur. 

***

“Allah” basit manada anladığımız “bir şey ; bir varlık yarattı” ise “yarattıklarını nereye veya neresine koydu?”

İçine mi? İçinde miyiz?

Dışına mı? Dışında mıyız?

Özüne mi? Özünde miyiz?

İlmine mi? İlminde miyiz?

Vehmine mi? Vehminde miyiz?

Kudretine mi? Kudretinde miyiz?

(Hâşâ) Esmâ torbasına mı? Esmâ torbasında mıyız?

(Hâşâ) Yan cebine mi? Yan cebinde miyiz?

“Elest bezmi nerede? Ne zaman? Kim elestlemiş, kim bezmlemiş? Kim görmüş? Kim duymuş?

Bu sorularım Kur’an’daki “Elest Bezmi”ne değildir. Allah’dan ve Kur’an’dan hiç bir şikâyetim yok Şikayetim zamanı ve mekanı çözemeyeceğim şekle büründüren beynimdendir. Kur’an beynimdeki kargaşayı gidermek için kendisini bize duyurmak istiyor, okutmak istiyor ve

Kur’an’ın “Elesti birabbiküm” beyanını/örneklemesini en yalın formuyla Sadece Kur’an’dan duydum, Kur’an’dan okudum.

Duyum tarihim milyarlarca yıl evvel ruhumla veya enerji bedenimle değil. 1970’li yıllarda et-kemik-kan vs. bedenimdeki yüzümün iki yan tarafında yapışık kaşığa benzeyen iki kulağımladır.

Okuyuş tarihim milyarlarca yıl evvel değil 1970’li yıllardır ve meallerden kafamdaki gözlerimle okudum hâlâ kaşığa benzeyen kulaklarımın ve cam boncuğa benzeyen gözlerimin ötesine geçemedim. Geçmem de. Allah kulağımı ve gözümü terk etmem için değil ebedî kullanmam için vermiş.

 Bu durumdayken Allah’dan ve Kur’an’dan nasıl şikayetim olabilir ki? Asla olamaz.

***

Kur’an “Allah yaratılmamış fakat yaratmıştır” bilgisini ısrarla vurgulamaktadır. Yukarıdaki, aşağıdaki ve her yerdeki suallerim Kur’an’a değildir. Allah’a değildir. Allah’ın ve Kur’an’ın “Allah yaratılmamıştır fakat yaratmıştır” beyanını derin ilmî tefekkürleriyle tefekkür eden siz değerli genç beyinleredir. Hiç kimseyi sınamak gibi bir hadsizliğim ve bir densizliğim de asla yoktur. Suallerimin cevabını kendi içimde ve dış çevrelerde henüz bulamadım samimice öğrenmek için soruyorum. Bilgime sizlerin de eşsiz bilgilerini eklemek için soruyorum.

Bu sefer biraz serzenişli yazdım. Bu seferlik üslubumu derdimin dermansızlığına bağlayarak kusurumu hoş görün.

* * *

Sakın ola ki verilecek yanıtlara “Cenâbı Allah yüce kitabı Kur’an’da şöyle buyuruyor inanmıyor musun?” diye başlama zahmetine girmeyin. Çünkü sualim Cenâbı Allah’a ve yüce kitabı Kur’an’a değildir.

 Sakın ola ki verilecek yanıtlara “Allah’ın habibi; Allah yaratılmamıştır fakat her şeyi yaratmıştır sen hâlâ neye ve kime itiraz ediyorsun?..” diyerek başlamayın. Çünkü benim sualim hâşâ ve sümme hâşâ hâlâ ilminden bir zerre dahi koklayamadığım o “Muhteşem İlim Kaynağı” Hz. Muhammed Mustafa a.s.’a değildir. Eğer O’nun zamanında “YARATILSAYDIM”, suâlimi O’na sorma cüretine edepsizce katlanırdım. Demek ki O’na lâyık değilmişim ki O’nun saadetli asrında yaratılmamışım. Demek ki ona lâyık değilmişim ki soğan kabuğuna benzeyen zaman katmanlarını delip de O’nun huzuruna giremiyorum.

Sakın ola ki yanıtınıza “Zaman boyutlarını aşarak Rasulullah’ın huzuruna mânen ulaşıyoruz, biz bu ilmi direk O’ndan alıyoruz” diyen kaynakları kaynak göstererek başlamayın o kaynakları ben de okuyorum, dinliyorum.

Sakın ola ki yanıtınıza “Bu ilim bize kesintisiz silsile-i sâdat vasıtasıyla ulaşıyor, sadatın ağzından konuşan Rasulullah’dır” sözleri ile başlayan zâtların sözlerini aktararak başlamayın onlara densizce sorum ve itirazım olamaz. (Sâdat; seyit kelimesinin çoğuludur, efendiler, büyükler, şeyhler, evliyalar, pîrler anlamına gelir Cümlesinin ellerinden saygı ve edeple öpüyorum KG) [(Seyyid. C.) Seyyidler. Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm'ın soyundan gelenler ve onun izinden gidenler. Hususen Hazret-i Hasan neslinden gelenlere seyyid; Hazret-i Hüseyin neslinden gelenlere de Şerif denmektedir. (Osmanlıca-Türkçe Sözlük )]

 Sakın ola ki yanıtınıza “Hz. Hızır’dan aldığım ilme göre”, “Hızırla, Meleklerle, İsâ’yla, Mûsâ’yla ve bilhassa Hz. Muhammed’le görüşen falanca zattan aldığım manevi ilimlerle derim ki” gibi kanıt getiren kişileri de referans vererek başlamayın. Çünkü o referanslar artık her yerde âşikar, duyuyoruz, dinliyoruz.

Sakın ola ki yanıtınıza “Allah bu ilimleri ezelde benim/ bizim DNA’larımıza, ruhlarımıza, enerji bedenlerimize, ikiz bedenlerimize yazdı bu yazıya senin aklın ermez gel sana şöyle izah edeyim” gibi Homeros tarzı destansı hikâye anlatanlardan bahsederek başlamayın Çünkü internet ortamı tıka basa bu dokümanlarla dolu.

“Ben bu konuda şunları söyleyebilirim” diyerek başlayın ki gizli hazinelerinizden yararlanılsın. Çünkü Allah’ın her hazinesi eşsiz ve benzersizdir.

. . .

. .

.

Ben Allah’ı, Kur’an’ı, Rasulullah’ı, Hızır’ı, Mûsâ’yı, İsâ’yı göklerde, destanlarda, hikâyelerde aramak istemiyorum. Onların hepsini gerçeklerde aramak istiyorum.

Ve onlara karşı kuru veya yaş veya kalbî tutkum da yoktur Onların cümlesinin açığa çıkardıkları ilmin bir harfine de olsa “Kıtmir” gibi kulaklarımla ve burnumla tutkum vardır.

“Onlara âşığım, onları seviyorum, onların yolundayım” vb. gibi şeyleri aşkla şevkle söyleyemiyorum. Ancak, Kıtmir misali Onların ilminden kaptığım bir harf kârımdır diyebiliyorum. (TİLMİZ; acemi çırak, ham kalfa, yeni öğrenci, kısaca talebe. KG)

* * *

Kur’an’ın; “Allah yaratılmamıştır fakat yaratmıştır” benzerindeki beyanı/ örneklemesi/ beyin besini hakkında acemice diyorum ki:

Hz. Allah, Kur’an ve Hz. Rasul “Allah’ın bir şey ve bir varlık olmadığını ve el an / hâlâ hiç bir şey de yaratmadığını” benim gibi kısır bir akla ve çorak bir kalbe anlatabilmek için,

“Allah’ın yaratılmamışlığını ve her şeyi yaratmışlığını” düşünmem için her şeyi “yaratmak” kavramıyla örnekliyor.

“Ben” ise yani “kısır akıl ve çorak kalp sahibi bir birim olarak” ne yapıyorum? Bu düşündürücü “Âyet ve hadis” örneklemelerini evirip çevirip “Allah’ın yaratma âyetini” “tanrının yaratma destanı”na dönüştürüyorum. Ve bunlardan da Rasul’ün “Allah ismi ile beyan ettiği hakikati” ve “yaratış sistemini” evirip çevirip Homeros destanlarındaki baş tanrı Zeus’un ve Zeus’un yaratış hikâyelerinin İslâmî versiyonlarını türetiyorum.

* * *

İçimdeki derdimi, özümdeki yaramı anlatabildim mi sevgili dostlar? Anlatamadımsa bir de bir fıkra ile anlatmayı deneyeyim.

Birisinin oğlu olmuş. Bizim yerli evliyamız ve halk filozofumuz Nasrettin Hocamız, “Adını ne koydunuz?” demiş. “Eyüp” demişler. Hoca derinden bir “Eyvâh!” çekince, “Hayrola Hocam Eyüp kötü bir isim mi?” diye sormuşlar. Hoca; “Hayır hayır! Eyüp kötü bir isim değil Allah’ın bir Rasulünün adı ama bu ad zamanla halkın ağzında kısala kısala “İP;e döner” diye cevap vermiş. (Türkiye’nin çeşitli yörelerinde halkımızın “Eyüp” ismini hızlı konuşma esnasında “Îp” olarak söylediğine defalarca şâhit olmuşumdur)

 Ne yazık ki Rasullerin “Allah” ismi ile beyan ettikleri “Tek Hakikat” zamanla bizim beynimizde evrile çevrile Kur’an’ın “Elest Bezmi” ile ilgisi olmayan tanrısal bir “Elest Bezmi” tezgâhında ruh, enerji beden ve beden dokuyan “bir tanrı” motifine dönüştürülmüş ve hâlâ dönüştürülmeye devam ediyor.

Ne yazık ki Rasullerin “Yaratmak” formunda düşünmemiz için beynimize attıkları “Düşündürücü Besinler” yani “Âyetler” “İçinde mi? Dışında mı? Orasında mı? Burasında mı?” yarattığına cevap veremeyen bir sürü “yaratma” destanlarına dönüştürülüyor. Ve sonra

“Haydi gel bu destanlardan ibret alarak Allah’a kul, habibine ümmet ol” deniliyor.

Yine de Bunda kötü ve art niyet sezmiyorum Tam aksine iyi niyet ve Allah’a ve Rasulüne yaklaştırıcı gayret seziyorum ama

Ben kalp krizi geçirmişim hastanedeyim ve kalp doktoru kalbime şok vermek yerine hüsnüniyetle göklerdeki elektrik yüklerinin şiddetini anlatıyor. O anda bana göklerdeki milyarlarca voltluk şimşeklerin hikâyesi lâzım değil beş-on voltluk Keban üretimi elektrik şoku lâzım.

 Ben Allah’ı arıyorum diyorum Allah’ı bulduğunu iddia edenler göklerdeki tanrısının göklerdeki destanlarını anlatıyor. Ne olursunuz bana yerlerdeki bir harften bahsedin. Göklerdeki milyonlarca destan bana lâzım değil. Çin’de bir ilim var deyin Çin’e gideyim, Çinli bilgeye kırk yıl kölelik edeyim. Patagonya’da bir ilim var deyin Patagonya’ya gideyim, Patagonyalı’ya kırk yıl bulaşıkçılık yapayım

Sakın ola ki bana göklerdeki ülkelerin ve göklerdeki yolların ve göklerdeki âlimlerin, göklerdeki âlemlerin giriş kapısının yeryüzünde falanca memlekette filanca zatın huzurunda esas duruştan geçtiği masalını anlatmayın.

Bana göklerdeki hikâyeler lâzım değil yerlerdeki gerçekler lâzım.

Sevgili dostlar

Sevgi ve muhabbet duyulan çok değerli zâtların ne dediklerine ister kulak verelim, okuyalım, dinleyelim, beğenelim İstersek kulak vermeyelim, okumayalım, beğenmeyelim, dinlemeyelim fakat kendimiz, kendi aklımızın ne dediğine de birazcık tercüman olalım.

* * *

Yaratıldık mı? Yaratılmadık mı?

 “Ruhumuz evvelde yaratıldı da sonra bedenimize mi giriyor?” yoksa “Ruhumuz evvelde yaratılmadı da ana rahminde bedenle birlikte mi oluştu?” soru ve sorununa acemice diyorum ki:

Bu suâlin cevabını düşünmeye çalıştıkça “ruh”um. Düşünmek istemiyorsam “beden”im.

Ne zamandan beri ‘ruh’um ne zamandan beri ‘beden’im sorusuna ise verecek cevap henüz bulamadım.

Sevgili genç beyinler, içine düştüğümüz bu dipsiz bilmece hakkında; başkaları değil

“SİZ NE DİYORSUNUZ?”

* * *

Not: İnternet ortamlarında farklı bilgi denizlerini yan yana getirerek hiç bir zaman bayatlamayan “ruh ve beden” konusunda bizleri yeniden düşünmeye tetikleyen Sevgili E. K.’a dosta bir kez daha teşekkür ediyorum.

Selam, sevgi ve saygılar

Kemal GÖKDOĞAN

Hayrola, namazlar dört vakte mi indirildi, diye içinizde bir tereddüt varsa boşuna sevinmeyin, yok böyle bir şey. Kimse kızmasın, kitaptan kaynaklı işareti en sona nakşedelim ki işin mizahi cenderede konuşlandırıldığını anlamayanlara karşı gardımız olsun. İşaret bu: ☺

Bülent Akyürek, yine yaşadığına bizi tanık etmek adına fincan yayınlarından telvesi kuvvetli bir kitaba iftitah tekbiri aldırdı. Eee, namazı anlatan bir kitaba da bırakın iftitah eyleyelim değerli okurlar…

Şunu itiraf edeyim, bu adamın kitapları benim zihnimi açıyor, ruhumu sivriltiyor, dilimde buruk, mayhoşumsu lezaizi burnumun deliklerinden aklıma telezzüz ettiriyor. Allah, gani gani ömür nasip eylesin Bülent abimize. Zihnimi açıyor dedim, bu ara piyasada bulunan kitabımı okuyanlar, şöyle diyorlar. “Kardeşim, sen de kitabın adını tutmuş Bülent Akyürek’in kitabından aşırmışsın.” Emin olun, konuda paralellik olmamasına rağmen kitabımda neden bu ismi tercih ettiğimi açıkladım. Bir de önümüzde büyüklerimizin yaptıklarından nasipdâr olmak adına “İçinizdeki Eşeğe Çüş Deyin(Akiskitap,2009,İstanbul)” diyerek öküzlerin hışmına uğramaktan korkan eşeklerin varlığını ancak bu adla duyurabilirdim. Tevessülümüz hoş görüle…

Gelelim Namaza

Namaz, dinin direğidir. Direği olmayan mevkiler müstahkem olamaz. Birilerinin namazı kılmaması birileri için fetva olamaz. “Gündelik hayatın debdebesiyle bir sonraki namaza hazırlanamayan insanlar”a dünyevi yaşamın geçiciliğini derhatır etme hususunda topyekün bir uhrevileşme manifestosu olan bu kitap, galiba yine çok konuşulacak. Yaşından mıdır yoksa eski tüfek ateistliğinden midir nedir bu adam, Cem Yılmaz gibi şerbeti verecek zaman ve zemini iyi tespit ediyor☺ (Nokta yerine gülümseyen mizah.) Nasılsa Bülent abi bizi anlar. (Ankara’ya inşallah dönem arası Ahmet İnam Hoca’yı ziyarete gideceğim. Akiskitap’tan çıkan son kitabım İçinizdeki Eşeğe Çüş Deyin’in sunuş yazısını yazan değerli Hoca’yı ziyarete gittiğimi duyarsa Bülent abi herhalde beni kovalar.☺ Canım olsun, vaktini kaçırdığımız sabah namazları için zebanilerin kovalamasındansa varsın Bülent Akyürek kovalasın.)

Bülent Akyürek, kitapta modernitenin ilginç başlıklarıyla okuru deneme-eleştiri dehlizinde namaz manyağına çeviriyor. Canım namazı kılmasak ne olur? Ne yani sadece namazı kılmadık diye Allah’ın daha işi yok, tutup bütün zebanileri bizim üstümüze mi salacak? Hem ne ihtiyacı var ki Allah’ın bizim ibadetimize? Benim kıldığım namaz (hâşâ tövbe hâşâ) Allah’ın başını göğe mi erdirecek? Evet, kitaptan benim penceremden süzülebilecek daha buna benzer bir sürü damlama usulü cümle dökülebilir. Ama dökmeyeceğim. Ee, ne de olsa bizim de namaza dair bir kitap projemiz var. Adı bende saklı kalsın. Devam efendim. Neye? Tabii ki namaza.

Essalatu Hayrun Minel Kitabul-Kişisel Gelişim

Okumanın önemine vurgu, bizim kutsal kitabımızda hemen dikkati çeker. Artık bunu kutupların sağır sultanı da duydu. Namazı uykudan hayırlı gören bir dinin müntesibi olarak buna dikkat çekmek isterim. İlk emir oku. Tamam. Baş göz üstüne. Bunu, baz alarak namazı yabana atan modern çağın seküler bireyleri, çalışmayı da ibadet mevkiine terfi ettirerekten milenyum asrından namazın hakikatini azaltma yoluna zehab ettiler, sonu hak getire. Hadi hayırlısı. Namaza vakit bulamamaktan şikayetçi toplum bireyleri, içlerindeki öküze oha, eşeğe de çüş diyemedikleri için kişisel gelişim vadilerindeki nefis atı koşturmalarına devam etmekteler. Bir namaz kitabı alıp okumaktan acziyet demi vuranlar, başka kitaplara para akıtmakta, mahir hırsız teşbihine gıpta aralamaktalar. Ve tabii bu kadar kişisel gelişen toplum bireyleri, cemaat gelişiminde sınıfta, hatta yatakta kalıyorlar. Ve bu yüzdendir ki öğle namazına kalkmakta zorlanıyorlar. Çünkü efendim, Yahya Kemal merhumun tespitinde değinildiği üzre, frenk gecelerinin sabahı olmaz, öğleni olur. Haliyle bu zat-ı er ve hatun kimesneleri de yazarın dediği gibi öğle namazına kaldırmak lüzumu doğar. İşte kitabın bizim penceremizden çıkma, çıkarılma amacı budur! Yalan mı?

Yazar, kitabının 15. sahifesinde meleklerin şöyle dediğini yazmış: “Ey salihler, kalkıp namaz kılın…” Bunu kitapçı dostum Salih’e söylesem “ben zaten kılıyorum, sen kılmayan salihlere söyle” diyerek işi mizaha dökecektir. Ama bu dediğimde aslında haklıyım. Evet, galiba bu gidişle namazı sadece salihler kılacak. Peki, Olcaylar, Işınsular, Biriciksudeler, Tanjular… Onlar ne olacak? Hıdır mı?

Hıdır, kişisel gelişime devam ediyor!

Ha bu arada, “Ey salihler namaz kılın…” ifadesine ense kökümden bir ses geldi. Ne mi dedi?
“Kim lan bu Salihler?”

Devam

Kapitalist dünya bize namaz kıldıracak mı? Kimbilir belki yarın, belki de hiç…
Tamam. Gelelim şu dumansız hava sahası meselesine. Namazla ne alakası var? Canım kurarız bir alaka. Hani diyorum ki kahveler sigara yasağından sonra dumansız hava sahasına döndü ya, hee! Sonra. Sonrası, canım camiler de dumansız hava sahasına girmiyor mu? Evet. O halde. Buyurun o zaman. Nereye? Öğlen namazına…

Sözün Pişmiş Hali

Daha fazlasını kitaptan okursunuz. Benim amacım, anlatırken mizahi olarak ele almaya çalıştığım meselenin zırt dediği yerdir. Yani, müslümanın hep aynı delikten defalarca sokulduğu hadisesi. Yazar Bülent Akyürek, bunu anlatmaya gayret etmiştir. Namaza dair davette bulunuyor gibi görünse de aslında dünyanın Allah indinde hiçbir değer taşımadığına dair çıkarımlar sergilediğidir. Ne var ki dünya, ahiretin tarlası olma özelliğini sadece ve sadece insan adına göstermektedir. Ve insan, ilk hesaba çekileceği namazı, yazıktır ki önemsememek ile yüz yüze durmaktadır. İşte işin asıl ironik tarafı budur. Haydi şimdi gülme zamanı. Neye? Ağlanacak halimize tabii ki…

Unutmadan!
Saatler bir saat geri alındı, öğlen namazı için cemaati kaçırmayın!

Psikoloji son günlerde hemen her kesimin en fazla rağbet ettiği bilgi alanlarından birisi olarak görünüyor. Yayınevleri okuyucularına psikoloji dizileri sunmakta, TV’lerde psikologlar programlar yapmakta, insana ve eğitime dair konularda psikologların görüşleri alınmakta. Bu noktada kendi değerlerimize ve kırmızı çizgilerimize azamî riayet çabasında olan psikologlarımıza önemli sorumluluklar düşüyor. Psikoloji biliminin verdiği formasyonu kendi değerler filtresinden geçirmeden aktarmama sorumluluğu. Aksi takdirde bir psikolog farkında olmadan kendi değerleriyle çatışan bir paradigmayı destekliyor ve besliyor olabilir. Maalesef bugün bu tehlike ve tehdidin ya çok farkında olunmadığına ya da bu konuda yeterli hassasiyetin gösterilmediğine şahit oluyoruz. Daha da kötüsü modern psikolojik bilginin ürettiği kavramlara daha fazla itibar ediyor oluşumuza ne demeli? Modern ideolojilerin ürettiği sinsi ve süfli bilgiye karşı kendi kültür ve değerlerimizi ayakta tutabilmek için uzun bir tefekkür çilesine katlanmak zorundayız. İşte bu kitap her şeyden önce bu çileyi çekenlerin çilesine ortak olmak ve hayatî önem taşıyan bir uyarıyı seslendirmek için kaleme alındı:

Sakın sakın “Modern Psikoloji Mağduru Olmayın!”

Kitap hakkında yazılan bir yazı

Hüseyin Öztürk - Vakit

Bu haftaki kitabımız; “Psikolojik Tehlike” adını taşıyor. Nesil Yayınları’ndan çıkan eserin yazarı, Danışman Psikolog Mücahit Gültekin.
Psikoloji adına nihayet adam gibi bir kitapla karşılaştım. Mücahit Gültekin, yazdığı eserinde akademik davranmayıp, psikoloji bilimine ait kalıplaşmış sözlerin dışına çıkarak, her seviyeden okuyucusu ile samimi şekilde bilgi, tecrübe ve düşüncelerini paylaşmış.
Kitabın birinci bölümünde; resmi psikoloji tarihinin çok kısa bir özeti sunulmakta.
İkinci bölümde; psikolojinin ürettiği bilginin güvenirliği, kendi bilgi üretme süreci ele alınarak tartışmaya açılmış.
Üçüncü bölüm de; “Modern Psikoloji Evrensel mi, Kültürel mi?” başlığını taşıyor. Bu bölümde, Amerika’da üretilen psikoloji bilgisinin dünyaya nasıl evrensel bir bilgiymiş gibi sunulduğu üzerinde duruluyor. Ayrıca Türkiye’de kullanılan psikolojik testlerin kültürel uyumu sorgulanıyor.
Dördüncü bölümde; modern psikoloji biliminin dayandığı paradigma ile genelde Doğu kültürlerinin, özelde ise İslam medeniyetinin sahip olduğu paradigmalar arasındaki çatışma noktaları ele alınıyor. Bu çatışma noktalarından hareketle modern psikoloji bilgisinin İslam’ın insan görüşüyle arasındaki uyuşmazlığına vurgu yapılıyor.
Beşinci bölümde; psikoloji ve psikiyatrinin iddia ettiği amacın dışında bir işleve sahip olduğunun çok çeşitli örnekleri sunuluyor. Ayrıca psikolojinin/psikiyatrinin niçin bir tehlike olarak algılanması gerektiğine verilen cevabın önemli bir kısmını oluşturuyor bu bölüm. Psikolojinin/psikiyatrinin askeri, siyasi ve ekonomik çevrelerce pragmatik amaçlar doğrultusunda kullanıldığına dair çok çeşitli kanıtların sunulduğu bu kısımda, ülkemizde çok fazla gündeme gelmemiş bir konu; psikolojinin bir işkence aracı olarak kullanılması mevzuu ele alınıyor.
Altınca bölüm; “Batılı İnsanın Psikolojik Dramı” başlığını taşıyor. Bu bölümde modern psikolojik bilgiyle amel eden Batılı insanın yaşadığı sorunlar, çeşitli istatistiklerle anlatılıyor. Bugüne kadar sürekli batının teknolojik gelişmişliğine vurgu yapan öykünmeci yaklaşımın hep göz ardı ettiği Batı’nın sosyal-psikolojik dünyasının, nasıl bir yıkıma maruz kaldığı anlatılıyor.
Dolayısıyla bu kitap, temel olarak modern psikoloji/psikiyatri biliminin özelde ülkemiz ve genelde de bütün insanlık için taşıdığı tehlikeleri çeşitli kanıtlara dayalı olarak vurgulamayı hedefliyor.
Bir tehlike yahut tehdide karşı yapılacak bir savunma, bu tehdit veya tehlikenin varlığından haberdar olmakla başlar. Bizim gibi daha çok Batı’dan gelen bilgiyi aktarmayı maharet sayan ülkelerde, ithal edilen bilginin “tehdit” taşıdığını anlatmak bile başlı başına bir iştir. Tabii ki haklı olarak şu soru dile getirilebilir.
“Bir tehlikenin varlığından haber vermek yeterli değildir, o tehlikeye karşı atılacak somut adımlar neler olmalıdır?” Bu kitabın yazılma sebeplerinden bir diğeri de bu soruya cevap verme yolunda küçük bir katkı sağlamaktır.
Batı; bilgiyi, hakikati keşfetmek için değil, evrene hâkim olmak için üretiyor ve kullanıyor. Hikmetten yoksun olarak üretilmiş bu bilgi, zamanla her şeyi suiistimal ediyor. İçinde yaşadığımız dünyayı her geçen gün daha fazla yaşanılmaz kılıyor. Bu sebeple hikmeti kaybetmiş bir bilimin elindeki bilgi, kendini bile yok edebilecek nükleer silaha dönüşüyor.
Batılı materyalist, pragmatist, kontrol amaçlı paradigmanın elinde yetişen psikoloji bilimi insanlığa ne sunacaktır? Fen bilimleri, ait olduğu ideolojiyle doğaya uyumlu bir bilim üretemedi. Bilakis doğanın dengesini bozdu, ona zarar verdi.
Peki, psikoloji gerçekten insanın doğasına uygun bir bilgi üretebilir mi? Psikolojinin ürettiği bilgi insanlığa faydalı olabilecek mi? İnsanın sorunlarına çözüm olabilecek mi?
Bu sebeple genelde sosyal bilimlerin, özelde ise psikoloji/psikiyatrinin insana faydalı olmaktan çok, sözü edilen ideoloji tarafından bir ifsat aracı olarak kullanılmaya daha müsait olduğunu söylemek abartılı bir ifade olmayacaktır.

Matthieu Ricard’dan mutluluk alışkanlıkları üzerine

Mutluluk nedir ve nasıl hepimiz ondan bir parça alabiliriz? Biyokimyagerlikten Budist keşişliğe geçen Matthieu Ricard, mutluluk alışkanlıkları konusunda zihinlerimizi eğiterek gerçek bir huzur ve tatmin hissi yaratabileceğimizi söylüyor.

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Matthieu Ricard’dan mutluluk alışkanlıkları üzerine

Mutluluk nedir ve nasıl hepimiz ondan bir parça alabiliriz? Biyokimyagerlikten Budist keşişliğe geçen Matthieu Ricard, mutluluk alışkanlıkları konusunda zihinlerimizi eğiterek gerçek bir huzur ve tatmin hissi yaratabileceğimizi söylüyor.

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Bulamazlar Batının Küçük Tanrıcıkları

Brian Cox: CERN’deki Süper Çarpıştırma Üzerine

"Rock-star fizikçi" Brian Cox CERN’in Büyük Hadron Çarpıştırıcısı’ndaki görevi üzerine konuşuyor. Bu büyük bilimsel olayı cazip ve anlaşılır bir şekilde tartışarak Cox bizleri dev proje etrafında bir tura çıkarıyor.

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Bulamazlar Batının Küçük Tanrıcıkları

Brian Cox: CERN’deki Süper Çarpıştırma Üzerine

"Rock-star fizikçi" Brian Cox CERN’in Büyük Hadron Çarpıştırıcısı’ndaki görevi üzerine konuşuyor. Bu büyük bilimsel olayı cazip ve anlaşılır bir şekilde tartışarak Cox bizleri dev proje etrafında bir tura çıkarıyor.

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

PSİKOLOJİ BİR BİLİM DEĞİLDİR! Psikoloji 130 yıldır zanni bilgi üretmektedir.

www.kadinhaberleri.com yazarlarından, hem akademisyen olarak hem de gönüllü çok önemli çalışmalara imza atmış uzman psikolog Mücahit Gültekin ve çok çok ilgi çekici kitabı `Psikolojik Tehlike` `Modern Psikoloji Mağduru Olmayın` çerçevesinde çok önemli sorunlarımızı konuştuk. 

 Sorularımıza oldukça kapsamlı cevaplar verdiği için kendisine teşekkür ediyoruz.

PSİKOLOJİ BİR BİLİM DEĞİLDİR! Psikoloji 130 yıldır zanni bilgi üretmektedir.

Psikoloji bir bilim midir?

Bildiğiniz gibi “bilim” kelimesi günümüzde üretilen bilginin meşruluğunu, evrenselliğini ve güvenilirliğini ifade etmek için kullanılmaktadır. Bu noktadan baktığımızda elbette ki psikolojiye bilim dememiz mümkün değildir. Kaldı ki, modern psikoloji literatürünün %80’ini APA oluşturmaktadır.
Diğer taraftan bilimin kendini tanımlamasını esas aldığımızda ise; gözlenebilir, deneylenebilir, tekrar edilebilir kontrollü bir bilgi üretme yönteminden bahsediyoruz demektir. Eğer kastedilen şey bu ise psikoloji 130 yıllık tarihinde bunu yapmaya çalışmıştır. Hatta bunu öylesine bir hırsla yapmaya çalışmıştır ki, bu uğurda kendi araştırma nesnesinden “insan”dan bile vazgeçmiş, kendi araştırma alanına ihanet eder bir yola sapmıştır. Psikolojinin kuruluş yılına bakalım. Niçin 1879’tur? Bunun tek bir cevabı var. O yıl Wundt’un psikoloji laboratuarını kurduğu ve insanı laboratuar ortamında araştırmaya başladığı tarihtir. Bu sebeple psikoloji insanın laboratuar ortamında araştıramayacağı yönlerini yok sayarak insanı araştırmaya çalışmıştır. İnsanın ilahi ve aşkın yönünü yok sayarak bilgi üretmiştir. Diğer bir ifade ile psikoloji “neyi araştırabilirim?” sorusundan çok, “neyi laboratuar ortamında araştırabilirim” sorusundan yola çıkarak bilgi üretmiştir.
Peki bütün bunlara rağmen psikolojinin ürettiği bilgi bilimsel midir? Eğer bilimsel bilgiden kastımız zanni bilgiyse, evet. Psikoloji 130 yıldır zanni bilgi üretmektedir.

BİR İLAÇ İÇİYORSUN “AR”SIZ  OLUYORSUN!

Psikolojinin bu kadar rağbet görmesinde kültür emperyalizmiNİN katkısı var mı?
Psikoloji ve psikiyatri normalin ve anormalin kriterlerini belirlemektedir. Bir başka deyişle nasıl bir insan olmamız gerektiğini söylemektedir. Burası, psikolojinin ideolojik amaçlı kullanımına işaret etmektedir. Bu noktada psikolojinin olumlu ve olumsuz değer yüklediği kavramlara bakmak gerekir. Burada bir örnek vermekle yetinelim; modern psikoloji utanma duygusunu engelleyici, hastalıklı bir duygu olarak görmektedir. Hatta ilacı bile var şimdi. İlacı içiyorsun ve arsız oluyorsun… Hem paranızı alıyor, hem de sizi şekillendiriyor. Bir bakıma psikoloji, ar ve haya medeniyeti olan bizim medeniyetimizin insanına, süfli emellerin şerrinden koruyacak bu duygudan nasıl kurtulacağının yollarını gösteriyor.

İNSANLAR KONTROL ALTINA ALINMAYA ÇALIŞILIYOR

İnsanın iç dünyasını çözmek aslında onu yönlendirmenin anahtarı mıdır?
Bilimin üç temel amacı tanımlama, açıklama ve kontrol altına alma olarak belirtilmektedir. Elbette ki psikoloji 55 alt alanıyla birlikte insanı nihai noktada yönlendirmenin de ötesinde kontrol altına almaya çalışmaktadır. Bunun için de insanın iç dünyasını çözmek, onu yönlendirmek için bir ön adımdır. Asıl hedeflenen burada insanın iç dünyasını psikolojinin dayandığı temel paradigmalar çerçevesinde belirlemektir.

 Bizim kültürümüzde özel hayatın gizliliği esastır. Bu nedenle hatırat bile pek yazılmamıştır. İnsanların psikolog olsa bile en mahrem olayları ve duyguları ifşa etmesini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Modern psikolojik öğretiler insanın iç dünyasında kendisine sıkıntı veren her ne varsa bunu bir uzmanla paylaşmasını öğütler. Hatta kişi bunların farkında değilse bile bir uzman tarafından bunların açığa çıkarılmasının gerekliliğini vurgular. Burada amaç kişinin rahatlaması ve kimi zaman da kişinin iç dünyasında yaşadığı sorunların normalleştirilmesidir. Bunun için grup terapilerinin verimliliğine atıfta bulunulur.  Burada açıklanan duygular psikolojinin dayandığı temel paradigmalarla uyumluysa bunları kabullenmesi, eğer uyumlu değilse değiştirmesi amaçlanır.
Tabi ki Tanrıyı yaşamın dışına itmeyi ve insanı evrenin merkezine koymayı amaçlayan modern öğretilerin literatüründe dua, sabır, tevekkül gibi ilahi kavramlara yer yoktur. Bu sebeple modern psikoloji bilimi “Derdini yalnızca gecenin sükunetinde Rabbine anlat. Gözyaşlarınla ve titreyen bir kalple yalnızca O’ndan iste” düsturunu anlayamaz.

“Psikoloji ve kendini gerçekleştiren kehanet” tezinizle bizim halk söyleyişindeki “bir adama kırk gün deli dersen, deli olur” kabulünü mü kast ediyorsunuz?
Hemen hemen aynı şey. Kastettiğim psikolojik araştırmalarda psikoloğun insanda var olanı değil, psikoloğun bulmayı umduğu şeyi buluyor olmasıdır. Yani psikolog belirli hipotezler üretir ve bunları araştırma alanına giderek bulmaya çalışır. Bir araştırmadan bulamasa da bir diğer araştırmadan bu hipotezi doğrulayan bir bulgu bulur.

Modern psikoloji sapkınlıklardan kurtulmaya çalışanlara NEDEN “kabullenişi” telkin ediyor?

Bilindiği gibi 1973 yılına kadar eşcinsellik DSM’de (Psikiyatrik hastalıkların tanımlandığı tanı kitabı) bir hastalık olarak tanımlanıyordu. O tarihten sonra eşcinsellik hastalık sınıflandırmasından çıkarıldı. İlk zamanlar eşcinsellik bir “cinsel tercih” olarak sunuldu. Sonraları bu kişileri “cinsel tercih” tanımlaması da tatmin etmedi. Çünkü burada sanki hemcinsini değil de karşı cinsi de tercih edebilme insiyatifi olmasına rağmen, iradi olarak kendi cinsini seçmesi anlamı vardı. Şimdi ise eşcinselliğin bir “cinsel yönelim” olduğu savunuluyor. Yani bu ikinci tanımlama ile eşcinselliğin doğuştan geldiği anlatılmaya çalışılıyor. Genetikçiler eşcinsellik geni olduğu yönünde spekülasyonlar ortaya atıyorlar. Eşcinselliğe karşı çıkanlar cinsel ayrımcılık yapmakla suçlanıyor. Eşcinselliğe karşı çıkmak psikoloji literatüründe “Homofobi” olarak isimlendiriliyor. Son yıllarda Türkiye’de bile eşcinsellik yanlısı bir çok dernek, kulüp kuruldu. Sözüm ona bilimsel sempozyumlar düzenlendi. Biliyorsunuz basına da yansıdı, Wolfowitz’in başkanı olduğu Dünya Bankası Türkiye’deki Kaos GL isimli eşcinsellik yanlısı örgüte para yardımında bulundu. Bu konu o kadar önemsenmektedir ki, AB’ye aday ülkelerin yasalarını eşcinsel tercihlere yönelik cezalardan arındırmaya yönelik düzenlemeleri istenmektedir.

PEDOFİLİ HASTALIKTIR DEMEK ONU KABULLENMEYİ  GETİRİR

Mücahit Bey, işiN bir de duygusal ayağı var.

Evet olmaz mı? 2005 yılı yapımı olan ve Türkiye’de de gösterime giren “Brokeback Dağı” adlı film eşcinsel iki erkeğin ilişkisini romantik ve dramatik bir uslupla işleyerek, seyirciyi eşcinsel bir aşk (!) için ağlatmayı amaçlıyordu.

 Kitabınızda “Eşcinsellik Normalleşti, Sıra Pedofili de mi?” diye bir başlık var. Beni dehşete düşürdü biraz bahsedebilir misiniz?

Pedofili DSM’de bir hastalık olarak tanımlanmaktadır (Hastalık tanımı bile içinde zaten bir normalleştirme çabasını taşır); eşcinselliğin bir zamanlar hastalık olarak kabul edildiği gibi.  İleride pedofilinin de cinsel bir tercih olarak kabul edildiğini öğrenirsek şaşırmamalıyız. Hatta istenildiği takdirde bir genetikçi de “pedofili geni” bulacak ve pedofilinin cinsel bir yönelim olduğu iddia edilecektir. Ondan sonrası kolaydır; Sempozyumlar düzenlenir, filmler yapılır, dernekler kurulur. Pedofiliye karşı çıkanlar ise bilimsel (!) sonuçlara dayanılarak cinsel ayrımcılık yapmakla suçlanır. Etiket bile hazırdır: “Pedofobi”
Ben kitabı yayınevine gönderdikten sonra peşpeşe iki haber yer aldı basında. Birisi Pedofililerin beyinlerinin farklı çalıştığı, erotik materyale daha az tepki verdiği yönündeydi. Bu haberi görünce yayınevine bu haberi gönderdim, kitapta yer aldı. İkinci habere ise kitap yayınlandıktan sonra rastladım. Bu haberde, Hollanda’da bir pedofili partisi (PNVD) kurulduğu ve bu partinin mahkeme kararıyla yasallaştığı bildiriliyordu.  PNVD 12-16 yaş arası çocuk pornografisinin ve hayvanlarla ilişkinin legalleşmesini savunuyor. Parti, çocuk pornosu bulundurmanın ve televizyondan yayınının serbest bırakılmasını istiyor.
Daha öncede belirttiğim gibi psikoloji bunları özellikle haz merkezlilik ve birey merkezlilik paradigmalarıyla uyumlu olarak üretmektedir.

Modern psikiloji nasıl bir insan hedefliyor?
Şunu belirtmeliyim ki bana göre psikolojinin kendine ait bir insan modeli yoktur; psikoloji biliminin temel paradigmalarını oluşturan modernizm ideolojisinin bir insan modeli vardır. Ki o da seküler bir insan modelidir.

BATILI PSİKOLOJİNİN YARDIM ETME AMAÇLI OLDUĞUNU SÖYLÜYOR İSLAMCILAR DA İNANIYOR

28 şubattan sonra muhafazakar çevrelerde psikolojiye müthiş  bir yönelme oldu. Belediyelerde en çok psikologlar-psikiyatristler rağbet gördü. Herkes birbirini bu normal bu anormal olarak tanimladi/ sizce neden?

Aslında bu ilginin farklı yönlerden etüd edilmesi gerekir. Şunu söyleyeyim: Batılı bir bilim olarak modern psikolojinin insana yardım etmeyi amaçladığını iddia etmesi şaşırtıcıdır. Ancak daha şaşırtıcı olan bu iddianın bizim tarafımızdan ciddiye alınmasıdır.

Ben tabii ki bu ilginin kendiliğinden oluşmadığını düşünüyorum. Ancak son 15-20 yıldır Türkiye’deki Müslüman kesimin yaşadığı sosyal süreçlerden bağımsız bir şey değil bu. Kendi değerlerine, kültürüne, geleneğine, kendi kavram ve dünyayı algılama biçimine duyulan güvenin kırılmasının bunda önemli bir payı var diye düşünüyorum. Dünyayı değiştirmek için yola çıkan kişiler kendi evlerini bile değiştiremediklerini gördüklerinde bir hayal kırıklığı yaşadılar. Hayal kırıklığı pişmanlıkla birlikte bir öfkeyi de içinde taşır. Öfkeyle yoğrulan bir pişmanlık maksadı aşan sorgulamaları beraberinde getiriyor ve kişi dış etkilere daha açık hale geliyor. Ben “psikolojiye” böyle bir durumda yakalandığımızı düşünüyorum.

DİNDARLAR PSİKOLOJİYE HAK ETMEDİĞİ GÜVENİ KAZANDIRDILAR
 Etkilerle normali bozuluyor ve iyi bir müşteri oluyor öyle mi?

Artık İslami kesim psikolojinin sadece müşterisi değil. Moda tabirle sadece hizmeti alan değil aynı zamanda hizmeti veren durumunda. Bu da psikolojiye hak etmediği bir güveni kazandırıyor. Bu bilimin uzmanı olmak çeşitli avantajları da beraberinde getiriyor. Asıl tehlike de burada başlıyor.

Hocam hiç mi dikkatli yaklaşan uzmanımız yok?

Eleştirel bakan uzmanlar var. Ancak bunlar çok az sayıda. Batı’da böylesi bir muhalefet çok daha fazla. Çünkü onlar uzun yıllardır ve daha yoğun olarak bu mağduriyeti yaşıyorlar. Bizim ülkemizde ise “uzmanlar” bizi daha çok psikoloji ve psikiyatrinin güvenilirliğine inandırmaya çalışıyorlar. Ancak bana göre gerçek sorun, İslami bir perspektife sahip olan psikolog ve psikiyatristlerin kendi mesleklerine eleştirel bakmamaları, bakamamaları… Hatta bazen okuyorum ya da dinliyorum, başörtülü bir psikolog ya da İslami kesime hitap eden bir psikiyatrist bizim insanımıza var gücüyle psikololoji ve psikiyatriyi propaganda ediyor. Batılı psikologlar bile artık bunları böyle rahat yapamıyorlar…  Tabii mesleğini eleştirel bir duyarlılıkla icra eden ve mevcut psikiyatrik uygulamaların en azından bazılarını içine sindiremeyen psikiyatrist ya da psikologlar da var.

 Ne sakıncası var ki!!!!
Yani şimdi televizyonda bir psikoloğumuz çıkıp bize DSM’den ezberlediği hastalıkları anlatıyor. Hiç şüphe duymuyor. Hiç rahatsızlık hissetmiyor. Bu gerçekten üzücü bir şey.  Bize Amerikan Psikiyatristler Birliği’nin öngördüğü insan modelini anlatıyor. Evet, batı bize belki şu makinenin nasıl çalıştığını, yapıldığını anlatabilir. Ancak nasıl bir insan olmamız gerektiği konusunda en son bakacağımız yerdir orası. Batı öngördüğü insan modeliyle bugün tam bir trajedi yaşıyor ve yaşatıyor. Bunu bir yığın istatistiki bilgiyle kitapta aktardım. Yani bizim insanımız psikolog/psikiyatrist unvanını alıverince bir de bakıyorsunuz ki bize çocuklarımızı koşulsuz sevmemiz gerektiğini, benliğimize (nefsimize yani) olumlu bakmamız gerektiğini falan filan anlatmaya başlıyor…

PSİKOLOGLAR BU SIFATLA KONUŞMA HAKKI ELDE EDİYOR! BİNDİĞİ DALI KESMEK İSTEMİYORLAR

Peki niçin böyle yapıyorlar?
Ben açıkçası sorumlu olduklarını düşünüyorum. Psikoloji ya da psikiyatrinin tehlikeli yüzünü insanlara göstermek zorundalar. Bilmemek bu noktada kabul edilebilir bir mazeret değil. Ancak dediğim gibi bazıları psikolojinin şatafatlı kavramlarının büyüsüne kapılıyor, bazıları bindiği dalı kesmek istemiyor vs. Her şeyden önce bu unvanla para kazanıyoruz. Buna bizim işimiz gözüyle bakıyoruz. Bu unvanla konuşma hakkı kazanıyoruz. Bu da kendi mesleğimize karşı hakkaniyet ölçüsünde hareket etmemizi engelliyor diye düşünüyorum.

 Dışarıdan hazırlanıp sonra bize ihraç edildiğini ima ediyor veya iddia ediyorsunuz sanki?

Dünyadaki psikologların büyük bir bölümü ya Amerika’da eğitim görmüş ya da Amerika’da eğitim gören psikologlar tarafından yetiştirilmiştir. Yukarıda da ifade ettiğim gibi APA psikolojide standart koyucu bir güce sahiptir. Özetle açıktır ki, psikolojik bilgi neredeyse tamamen dışarıdan ithal bir bilgidir.

ENFORMATİK BOMBARDIMANINDAN KURTULUN VE DÜŞÜNÜN!

 Bu  propagandalardan korunma yolu var mI?
Yüce kitabımız “De ki: ‘Size bir tek öğüt veriyorum: “Allah için ikişer ikişer ve teker teker kıyam etmeniz, sonra düşünmeniz. Sizin sahibiniz (veya arkadaşınız olan Peygamber)de hiç bir delilik yoktur. O, yalnızca sizi, şiddetli bir azabın öncesinde uyarandır.” buyuruyor. Medya, siyaset, bilim adamları eliyle estirilen toplumsal atmosferin dışına çıkarak düşünebilmek ve hakikati idrak edebilmek kolay bir şey değil. Bunun için Rabbimiz, teker teker ve ikili olarak enformatik bombardımanın dışına çıkarak, kalkarak/kıyam ederek (benim yorumuma göre bunun için özel bir çaba harcayarak, azmederek) düşünmek gerekiyor.

PSİKOLOJİNİN ÖNGÖRDÜĞÜ İNSAN TİPİ DÜNYAYI CEHENNEME ÇEVİRDİ

Psikoloji bir ihtiyaçtan doğmuştur iddiaları var…
Psikoloji/psikiyatri bir ihtiyaçtan doğmuştur iddiası doğru; ama insanların iç dünyalarından kaynaklanan ihtiyaçlardan değil, evreni seküler/materyalist/kapitalist temelde düzenlemek isteyen  dünya görüşünün ihtiyaçlarını karşılamak için ortaya çıkmıştır.
Bunu görebilmek için psikolojinin/psikiyatrinin modern bir disiplin haline geldiği yıllardan sonra dünyanın şu noktaya geldiği seyri takip etmek gerekir. İlginçtir ki, psikoloji/psikiyatri bilimi ve bu bilimlerin ait olduğu dünya görüşü kısa bir sürede dünyayı bir cehenneme çevirmeyi başarmıştır. 

Bob Thurman’a göre hepimiz Buda olabiliriz diyor demesine de Ya bir de Hz Muhammed SAV efendimizi tanısalar kim bilir nasıl huzuru bulacaklar ama gel gör ki kendi dediği gibi ben ben ben demekten kurtulmalarına bağlı

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Vilayanur Ramachandran’dan zihnimiz üzerine

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Vilayanur Ramachandran’dan zihnimiz üzerine

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Jill Bolte Taylor’a inen müthiş iç görü darbesi

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

David Hoffman Sputnik çılgınlığını sizinle paylaşıyor

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

Bir Papazın İnsanlık Çağrısı

Billy Graham’ın teknoloji, din ve acı çekme üzerine konuşması

Alt yazıyı Türkçe izlemek için Wiev Subtitles yazılı yere tıklayarak "turkish" bölümünü seçerek Türkçe takip edebilirsiniz

İnsani Gelişim Hizmetkârını başarılarında Muvaffak edecek 40 değişmez nitelik

İnsani Gelişim Hizmetkârlarının aşağıda sıralanan özellikleri her toplumda, her ülkede geçerli, açık, anlaşılabilir ve yalındır. Bu nitelikleri taşıyan İnsani Gelişim Hizmetkârları kendi yol haritalarını kendileri hazırlarlar.

1. Dürüstlük, dünyanın her yerinde bir İnsani Gelişim Hizmetkarının en önemli ve vazgeçilmez sermayesidir.
2. Yalnızca, risk almasını bilebilen bir İnsani Gelişim Hizmetkarı, ilerleyebilir.
3. Yenilik peşinde koşabilen bir İnsani Gelişim Hizmetkarı, en büyük zenginlik kaynağı olan verimliliği arttırabilir.
4. İnsani Gelişim Hizmetkarı ordu gibi değil, orkestra gibi örgütlenmesini bilmeli ve ekip çalışmasına yatkın olmalıdır.
5. İnsani Gelişim Hizmetkarı sorunları ele alırken, kayaya değil, suya benzemeli, su gibi uyumlu, sabırlı, sinerji ve hayat kaynağı olmalıdır.
6. İnsani Gelişim Hizmetkarı güzellikte sınır olmadığını bilmeli ve yaptığı her işi güzel yapmalıdır.”Her ne iş yaparsa yapsın her işte yapacağı tek hakikati şudur eğriyi doğrunun altına koyar günü geldiğinde doğrulur(kemal koçak) ” prensibine sıkı sıkıya bağlıdır.
7. İnsani Gelişim Hizmetkarı zamana egemen olmazsa, zaman ona egemen olur. O zamanın çırağı değil, ustası olmalıdır. İnsani Gelişim Hizmetkarı “Ne geçmişle kahrolur ne gelecekten kaygılanır An’ı yaşar nefes alır yaşadığımı anlarım(kemal koçak)” diyebilendir.
8. Savurgan İnsani Gelişim Hizmetkarı savurganlığın kaynağı olur.Bereketi dilemeyen İnsani Gelişim Hizmetkarı israfta kaybolacağını çok iyi bilir.
9. İnsani Gelişim Hizmetkarının dünyasında ümitsizliğe kesinlikle yer yoktur. Ümitsizliğin olduğu yerde üretim olmaz.İnsani Gelişim Hizmetkarı ümitsizlerin ümidi olmasını bilir.
10. Adalet odaklı olan bir İnsani Gelişim Hizmetkarının çalışması, adil yönetimin örneği olur.
11. Paylaşmasını bilmeyen İnsani Gelişim Hizmetkarının kaynakları paylaşmasını bilenler tarafından paylaşılır.
12. Öğrenebilmesini öğrenen İnsani Gelişim Hizmetkârı dünya standartlarında üretmesini de başarır.
13. İnsani Gelişim Hizmetkârı inceliklerin ayrıntıda olduğunu bilir. Ancak ayrıntıda boğulmaz.
14. İnsani Gelişim Hizmetkârı birlikte çalıştığı kimsenin inancını küçümsemediği gibi, kimseyi inancını değiştirmeye zorlamaz.
15. İnsani Gelişim Hizmetkârı çalışma hayatında birbirine yabancı insanları arkadaşa, arkadaşları kardeşe dönüştürmeyi başarandır.
16. İnsani Gelişim Hizmetkârı gelen günü, geçen günden daha üretken kılmasını bilendir.
17. İnsani Gelişim Hizmetkârı yerin altında da olsa, mezarı güzel yapmaktan geri durmayandır.
18. İnsani Gelişim Hizmetkârı çekirdekte meyveyi, meyvede da ağacı görebilendir.
19. İnsani Gelişim Hizmetkârı olduğu gibi görünecek ve göründüğü gibi de olacak kadar şeffaf olandır.
20. İnsani Gelişim Hizmetkârı hayatın uyum ve düzenindeki şiirin coşkusunu yaptığı işe yansıtabilendir.
21. İnsani Gelişim Hizmetkârı sevdiklerini paylaşmasını öğrenendir. O kendisi için istediğini başkası için de isteyebilendir.
22. İnsani Gelişim Hizmetkârı çöküşte yükselişi görebilendir.
23. İnsani Gelişim Hizmetkârı özgürlüğün olmadığı yerde, özgünlüğün olmayacağını bilir.
24. İnsani Gelişim Hizmetkârı misyonu olmayanın vizyonu olmayacağının bilincindedir.
25. İnsani Gelişim Hizmetkârı dünyadaki gelişmelere ayak uydurmada sorumluluğu başkalarına yüklemez.
26. İnsani Gelişim Hizmetkarı inisiyatif kullanmadan hiçbir zaman kaçınmaz.
27. Evrensel etik ve hukuk ilkelerine bağlılıkta İnsani Gelişim Hizmetkârı en ön saftadır. İnsani Gelişim Hizmetkârının en büyük düşmanı ilkesizliktir.
28. İnsani Gelişim Hizmetkârı kültür ve ekonomiyi bir paranın iki yüzü gibi birbirinden ayırmaz.
29. İnsani Gelişim Hizmetkârı çözüm üretmeyenin sorun ürettiğini unutmaz. İnsani Gelişim Hizmetkarı Sorunları çözmeyenin kendisi çözülecek bir sorun haline geleceğini bilendir.
30. İnsani Gelişim Hizmetkârı değişmeden değiştiremeyeceğini görür.
31. İnsani Gelişim Hizmetkârı zorlaştırmanın değil, kolaylaştırmanın öncüsüdür.Korkutmanın değil sevdirmenin izcisidir.
32. İnsani Gelişim Hizmetkârı denizi arayan nehir gibi, kıvrılarak da olsa amacına uygu akmasını bilir.
33. İnsani Gelişim Hizmetkârının başarıya ve muvaffakiyete götüren tek bir yol haritası yoktur. İnsani Gelişim Hizmetkârı gelen günü, geçen günden daha üretken kılmasını bilendir.
34. İki gününü eşit geçiren birey İnsani Gelişim Hizmetkarından değildir…
35. İnsani Gelişim Hizmetkarı Bilimi dar çerçeveden takip edenler ile Dini ilimsiz çerçeveden takip edenlere yani kısaca Dar-Din’cilikten de Darwin’cilikten de uzak durmasını bilir.
36. İnsani Gelişim Hizmetkarı “bana dokunmayan yılan…” bir başkasına dokunmadan kafası koparılmalıdır azminden kaçmaz.
37. İnsani Gelişim Hizmetkarının Psikolojisi Bozulmaz Sevgipolojisi kaybolmaz.
38. İnsani Gelişim Hizmetkarı At olamayacak tayın gidip eşşeklerle otlayacağını bilir.
39. İnsani Gelişim Hizmetkarı “Kimi at vardır yularla tanıştığı gün ya koşacaktır ya taşıyacaktır. kimi insanda vardır kendisiyle barıştığı gün ya coşacaktır yada taşacaktır.(kemal koçak)” Metaforunun bilincindedir.
40. İnsani Gelişim Hizmetkarı Aklın yürekle buluştuğu Nokta da İsyani değil insafi gelişmeli İNSAN Faydalıya mecburi tek yönde Yaşadığı zamanın Nakış’ını Bırakacağı issse değil izzze işlemeli İNSAN sloganından ayrılmadan Gelişime aday olacaksa eğer insan Kişisel Gelişimi Çelişim olamaz Onurlu olacaksa Birey, Kişisel değil İnsani Gelişen kalamaz, ilkesinden kopamaz.

ASRIN GEREĞİ GİBİ DÜŞÜNMEK

Hz. Ali’nin buyurduğu gibi(Çocuklarınızı kendi yaşayacakları zamana göre yetiştiriniz)…
Bizde bu zaman diliminde yaşadığımız için, bu zamanın şartlarına bu zamanın bilimsel gelişmelerine uygun olarak kendimizi yetiştirmeliyiz ki. Çocuklarımızı, bizden sonraki zaman dilimine hazırlayabilmeliyiz. Ayrıca Allah (c.c.),bizi bu zaman diliminde yarattı ise bizde bu zaman diliminin, ilmi ve fenni gelişmeleri ışığında mukaddes kitabımız Kur’an-ı Kerim’i ve kâinat kitabını okumalı ve bu zamanın müspet anlayışı içerisinde anlamaya çalışmalıyız.

Kuran’ı Kerim, bütün zamanların hâkimi olan Allah(c.c.) tarafından gönderildiği için zaman üstü bir kitaptır. Bütün zamanlara hitap ve hükmeder. Her zamana o zamanın, o asrın anlayışı içerisinde konuşur, deliller sunar ve ikaz eder. Zaman, Kuran-ı tefsir eder sözü kısaca bunu anlatmaktadır.
Maalesef bazı Müslüman kardeşlerimiz, Kuran’ın lafzına takılıp, manasına inmeyi ikinci plana attıkları için onu anlayamamış, taklidi bir iman seviyesinden, şuurlu ve yaptıklarının idraki içerisinde olan bir müslümanın iman seviyesine erememişlerdir.
Elbette ki, samimiyet ve ihlâs kulluğun ana gayelerinden biridir. Ancak! Dünya, hikmet yeri olduğundan perdeleri aralayıp, ibadetlerimize, ilahi emir ve yasaklara, olaylara hikmet penceresinden bakmakta samimiyetimizi ve ihlasımızı perçinleştirir,tahkiki iman sahiplerinden kılar.İman derecemiz İLMEL YAKİN mertebesine çıkmış olur ki..

Şehadetimiz o zaman şüphesiz ve gerçekçi olur.
Bir şeyi bilmek, onu görmektir. İlim bilmektir, bilmek görmektir, görmek şahit olmaktır. Şahit olmakta şahitliği yani şehadeti gerektirir. İşte bu noktada herkes gördüğü kadar Allah ve Resulünü tanıyacak, Kuran’ı ve Sünneti anlayacak, bu doğrultuda yaşayarak kendi zaman diliminin şahitleri arasında yerini alacaktır.

Ben, Kuran’ı, Allah rızası için okuyorum bana tefsiri lazım değil demek, okuduğu Kuran’ı anlamadığının, anlamadığından dolayı da amel edemediğini gösteriyorsa, Kıldığı namazın birer tefsiri olan hikmetlerini öğrenmemek ayni şeydir. Bir müslümanın, ibadetlerini, Allah Rızası için yapması, o ibadetlerin hikmetlerini öğrenmesine bir engel değil bilakis yönlendirici olmalıdır. Tefekkürün, nafile ibadetlerden üstün tutulmasının sebebi hikmetlerin düşünülüp Allah’ın kudretini görmek değil mi?
Kuran’ın birçok yerinde kişiler düşünmeye, akletmeye, anlamaya çağırılmıyorlar mı?
Hatta Rabbimiz, semaya gözlerimizi kaldırıp tekrar, tekrar bakmamızı ve düşünmemizi emretmiyor mu? Hiç bilenle,bilmeyen bir olur mu diye ikaz etmiyor mu?
İşte bizde günümüz ilminin ve fendeki gelişmelerin ışığında, düşünmeli ve tefekkür Etmeliyiz. Tefekkür gözümüzle, ilim gözlüğümüzle her biri birer tefsir olan hikmetleri seyretmeliyiz ve seyrettirmeliyiz.
Unutmayalım ki. İnsan ve kâinat bir bütünün parçalarıdır. İnsanı, kâinattan, kâinatı da insandan ayrı olarak ele alamıyorsak, Kuran’ı da sadece bir ibadet kitabı olarak göremeyiz.
Bir bütün olarak ele almalı, hikmet ve kudret yönüyle anlamalı, dünya ve ahiret eksenli yaşamalı, kendi zamanımızın birer şahitleri olarak bu sırat köprüsünde yerimizi almalıyız.
İLMEL YAKİN-AYNEL YAKİN, İNŞAALLAH HAKKEL YAKİN
Unutmayalım ki, zahir perdedir, batın mertebedir, gayemiz hakikati Muhammedidir.

Bülent Gökçen

BU yazı ilkdefa www.insanigelisim.com  sitesinde yayınlanmaktadır…. Kul hakkı billine

Yazan ve Prodüksiyon Kemal Koçak Seslendiren Sedat Özdemir

yorumlarınızı eklemisiniz lütfen

yorumlarınızı eklemisiniz lütfen

“Tekâmül suretten – manaya, somuttan – soyuta doğrudur çocuklar. Âlem suret, Âdem ise manadır. Âlem ceset, Âdem ise Ruh’tur. Sen ki, kendi mananı bulamazsan, Kuran’ı anlayamazsın ve okuyamazsın. Aynanın ardındaki SIR olmazsa, ayna neyi gösterir. Âlem bir ayna, Âdem ise bu aynanın SIRRI’DIR. Manalar senden yansıyacaktır ama senden, yine sen yansıyacaksın…”

* * *

HAKAN: Efendim tam olarak bir insan boyu, sağ ve sol omuz hizamızın arkasında duruyorlardı ve sayıları her seferinde iki kişiydi.’’
ÂDEM EFENDİ: Çocuklar; Her insanın beraberinde Cemal ve Celal sıfatları ile yaratılmış iki melek bulunur. Cemal sıfatlı olan melek, kişinin ruhaniyeti ile alakalı olup, onun ahiret tarafı ile olan irtibatını sağlar. İlham ettiği şeyler ahirete dönük bilgilerdir.
Celal sıfatlı olan melek, kişinin zahiri ile alakalıdır. İlham ettiği şeyler Hikmet (Bilim, fen vs.) ilmidir. Kişiler birbirleri ile bir araya gelip sohbet ettiklerinde bu melekler de bilgi alışverişinde bulunurlar. Bazen kişi istikametten ayrılırsa Celal sıfatlı melek, o kişiyi ya bedensel olarak ya da içsel bir sıkıntı ile sıkar. Ya da girdiğimiz ortamların durumuna ve beraber olduğumuz insanların negatif durumlarına göre bizi oralardan ve onlardan uzaklaştırmak için ayni şekilde yine sıkar.
ALPER: Efendim; ben daha önce Elmacık köyü mevkiinde garip olay yaşamıştım.’’
ÂDEM EFENDİ: Biliyorum delikanlı, Mustafa efendi anlatmıştı. Elmacık köyüne, ceviz almaya giderken, köyün yolu üzerinde, kestirme olur diye sağ tarafa saparak, patika bir yola girmişsin. Yol Elmacık köyüne değil ama başka bir köye çıkmış. Namaz kıldığın köyün camisinin ne cemaati ne de imamı varmış. Koca camide öğlen namazını tek başıma kılmışsın. Köyde birkaç tane ihtiyar, seninle sohbet edip, 12 bin yıllık bir medeniyetin sırlarını anlatmışlar. Daha sonra bu köyü aramaya gittiğinde köyün yerinde sadece eski bir mezarlık bulmuşsunuz.’’
ALPER: Evet efendim, ayni dediğiniz şekilde.’’
ÂDEM EFENDİ: Bunları Mustafa efendiye anlattığında, size ne söyledi?’’
ALPER: Bu köyde gördüğüm insanların melek olduğunu ve Cenabı Allah’ın saf saf meleklerinin olduğunu söyledi. Cemaat ehli, cihad ehli ve ilim ehli gibi değişik mertebelerde, melekler varmış.’’
ÂDEM EFENDİ: Müminler de üç mertebe halinde bulunurlar çocuklar. Ya cemaat ehlidirler, ya cihad ehlidirler veyahut ilim ehlidirler. Sizlerde üç kişisiniz. Biriniz Cemaat ehli, biriniz Cihad ehli ve diğeriniz İlim ehlisiniz… Neyse devam et.’’
ALPER: Cenabı Allah’ın, Veli kulları bir sahrada, bir şehir kurulmasını ve içinde Cenabı Allah’a ibadet edilmesini ister ve temenni ederse, Cenabı Allah, meleklerine emreder ve melekler, âdemoğulları suretinde yere inerler ve o sahraya bir şehir kurarlarmış. Cenabı Allah’ın, Veli kulunun, sırf gönlünün hoşnut edilmesi için kurulan bu şehir, yine o kulun isteği ya da vefatıyla eski haline döndürülerek, yokluğa karışırmış. Tarih, ayni bunun gibi birden bire ortaya çıkan ve tekrar kaybolan şehirlere, birçok defa şahitlik etmiştir, dedi.
Yalnız, bu şehirlerin tekrar eski haline döndürülmesi sırasında, orada hazır bulunan bir kimse de, onlarla birlikte fizik âlemden kaldırılırmış. Ayni meleklerin bir başka zaman ve mekânda kuracağı, yine böyle bir şehirde ortaya çıkarak yaşamına devam edermiş. Eğer ben de o gün, orada kalsaydım, Allah bilir hangi zaman ve mekânda kurulacak olan şehirde kendimi bulacaktım ve yaşamıma orada devam edecektim.’’
ÂDEM EFENDİ: Aynı, mağaranın sırlarını sakladığı o kavmin kralları gibi.’’
YAHYA: Nasıl yani efendim?’’
ÂDEM EFENDİ: Çocuklar size anlatılan o kavmin kralı da, aynı bu arkadaşınız gibi Meleklerin kurduğu bir şehre uğramıştı. Uğradığı şehirde uzun süre konaklayınca, şehir ortadan kaldırılıp başka bir âlemde ve başka bir zamanda kurulunca, kendini orada buldu.’’
HAKAN: Efendim; Mustafa abi bu kralın, bulunduğumuz arz’ın Âdem’lerinden olmadığını söyledi.’’
ÂDEM EFENDİ: Fizik vücudu, başka bir arzın elementlerinden oluştuğu için, kendini bu dünyada bir çeşit karantinaya almıştı. Oralardan buraya gelince, bir takım kabiliyetleri gelişerek, camı elmasa, metalleri altına çevirebiliyordu ama saçının dökülmesi gibi ya da bilemediğimiz yan etkiler gibi sebepler yüzünden, yine kendini karantinaya almıştı.’’
ALPER: Efendim; bunları ihtiyar kılığında bana anlatan melekler, kralın parmağında, bu Güneş sisteminde olmayan elementten yapılmış bir yüzüğün olduğunu ve bu yüzüğün üstünde RUKKA âleminin 4 büyük meleğinin ismini yazdığını söylemişlerdi.’’
ÂDEM EFENDİ: Çocuklar, ben şimdi sizi bu kralın olduğu yere göndereceğim. Hem bu kralın parmağındaki yüzüğü hem de kralın hemen ön tarafında bulunan havuzdaki beyaz suyu, toprak bir testiye doldurup alacaksınız. Yalnız hiçbir şekilde, kralın yanındaki taşlaşmış olan kadının gözlerine bakmayacaksınız. Alper evladım; senden hurma kokusu alıyorum. Bu konuda bana söyleyebileceğin bir şey var mı?’’
ALPER: Efendim; Dedemlerin anlattığına göre, Kırklareli’ne göçmen olarak gelmişler. Dedemin annesi, Bedre köyünde, göçmenlerin toplu halde misafir olarak iskân edildiği günlerde vefat etmiş. Daha sonra devletin yer-yurt verip, onları yerleştirmesiyle, hepsi başka köylere paylaştırılmış. Yerleşik düzene geçilmesiyle birlikte dedemin babası, Şehitler köyünden, evlenmek için dul bir kadın istemeye gitmiş. Beraberinde köyün imamı, molla Salim efendi ve dedem varmış.
Dönerlerken, ormanın içinde, arabanın tekerleği kırılır. Kırılan tekerleği, onaralım derken vakit epey geç olur ve geceye kalırlar. Dedem o günlerde dokuz ila on yaşlarında imiş. Babası ile molla Salim Efendi, arabayla uğraşırken, dedem az ileride, bir ağacın dibinde, sakalları göbeğine, saçları beline kadar her tarafı bembeyaz bir ihtiyar görür. Babasına haber vermesiyle babası korkmaya başlar. Fakat molla Salim Efendi;
‘’Hele dur; hayvanlar ürkmediğine göre Rahmani olsa gerek…’’ diyerek sakinleştirir. Ayet el Kürsi ve hıfz ayetlerini okuyarak, aksakallı ve gözleri çakmak çakmak bakan bu ihtiyara yaklaşır:
‘’Selam, Allah Resulü ve ona uyup, tabi olanların üstüne olsun…’’
‘’Ey Âdemoğlu! Selamını aldık ve kabul ettik. Allah’ın Selam isminin Selamet dairesinde olun inşallah.’’
‘’Adım Salim, molla Salim derler. Bedre köyünde imamım…‘’
‘’Salim efendi; hakkını helal et. Biz cinler, insanlara ismimizi pek söylemeyiz. Çünkü bizi esir eden, ismimizin bilinmesidir. Benden korkmanıza gerek yoktur. Mümin cinlerdenim ve gayb ehlinin sırdaşıyım.’’
‘’Ey Allah’ın mübarek kulu; Bize görünmekteki muradın nedir?’’
‘’Ey Salim Efendi; Ben, Pirimiz efendimizin vefatından sonra burada bulunan bir mağaraya çekildim. Pirim hayatta iken Gayb ehli ile bu mağarada toplanırdık. Ben Pirimizin emri üzere, vefatından beri burada toplanan Gayb ehline hizmet ederim. Bu akşam yine toplanmışlardı. Sizin vasıtanız bozulunca, ormanın sırrından sizi korumam ve şu elimde gördüğün hurmayı, çocuğa yedirmem için gönderdiler. Zira hurmadaki sır, bu çocuğun neslinde zahir olacaktır.’’ Demiş.
ÂDEM EFENDİ: Tamam şimdi anladım sendeki hurmanın kokusunun nerden geldiğini. Delikanlı sen cemaat ehlisin, Hakan sende İlim ehlisin ve Yahya evladım sende Cihad ehlisin İnşaallah.’’
HAKAN: O mağaraya girmek için nereden başlayacağız, nereden ve nasıl gireceğiz?’’
ÂDEM EFENDİ: Çocuklar; Cenabı Allah nasip ederse yarın ilk iş olarak Edirne Selimiye camiinde, sabah namazını kılmaya gideceksiniz. Yola biraz erken çıkın ki Caminin minarelerinin birinde, minareyi tavaf yapan iki beyaz kuş göreceksiniz.
Bu kuşlar hangi minarenin üstünde tavaf yapıyorlarsa, o günün sabah namazında Allah’ın Veli Kullarından bir Kul, o minarenin altında namaz kılmaktadır. Yarın orada namaz kılacak olan Veli, Musa (a.s.) Nebinin meşrebindendir. Namazı o minarenin olduğu tarafta ve o Velinin ardında kılın. Namazdan hemen sonra yanına yaklaşarak ‘’Âdem efendinin Selamını getirdik efendim’’ deyin. Elini uzattığında Musa (a.s.) eli niyeti ile öpün evlatlarım. Zira Musa (a.s.) Nebinin meşrebi üzere olan Velilerin, sağ elleri nurludur, parlaktır ve kadife gibi yumuşacıktır.’’
HAKAN: Efendim; Velilerin her biri, farklı peygamberlerin meşrebinden midir?’’
ÂDEM EFENDİ: Evlat, her Veli bir Nebinin meşrebindendir. Musa (a.s.) Nebinin meşrebinden olan Veli, Musa (a.s.) sırrına mazhar olduğu için Rabbiyle konuşur, Rabbi, o veliden konuşur. Diğer peygamberlerin meşrebi üzere olan Velilerde de o peygamberlerin sırrı zuhur eder.’’
Gençler, İstanbul’dan ayrıldıktan sonra o gecenin sabahında Edirne’ye yolculuk ederler. Sabah namazına yarım saat kala, caminin minarelerinin etrafını gezmeye başlarlar. Ön tarafta ana yola bakan cephede bulunan minarelerden, kapının sağ tarafında olan minarenin tam üstünde, iki tane beyaz kuş hiç kanat çırpmadan süzülerek, minareyi tavaf ediyorlardı. Ama kuşların bir tanesi daireyi geniş tutuyor ve sağdan sola doğru dönüyordu. Diğer kuş tam aksi istikamette ve diğer kuşun yaptığı dairenin içinde dönüyordu. Gençler tam yarım saat bu görüntüyü izlediler. Yahya, cep telefonu ile bu olayı görüntülerken sabah namazı okunmaya başladı. Müezzinin sesi duyulmaya başlar başlamaz kuşlar tavafı bırakarak gözden kayboldular. Hemen ardından siyah ve ufak bir sürü kuş gelerek, bunlar tavaf yapmaya başladılar. Gençler sabah namazını, o minarenin altında, yaşlı bir amcanın arkasında eda ettiler. Kılınan namazın hemen ardından ihtiyarın etrafını sararak sırayla elini öptüler. İhtiyarın eli bembeyaz ve nurluydu, Âdem efendinin dediği şekilde kadife misali yumuşacıktı. İhtiyarın elini öperken, elinin mis gibi kokusu ciğerlerine kadar işlemişti. Daha önce hiç bu kadar güzel bir koku koklamamışlardı.
HAKAN: Efendim, size Âdem efendinin Selamını getirdik.’’
İHTİYAR: Ummandan gelen selamı aldık ve başımızın tacı yaptık efendim. Buyurun delikanlılar, size ne gibi bir hizmetim olabilir efendim?’’
HAKAN: Estağfurullah efendim, bize hizmet ne demek? Asıl biz size hizmet edelim. Bizler engin bir deryada gezinti yapmaya geldik.’’
İHTİYAR: Peki evladım, o zaman emaneti, emanet sahiplerine iletelim. Şöyle çökün bakalım ve dinleyin konuşandan konuşturanı…
Bakın dışarıda ne güzel rahmet yani yağmur yağıyor değil mi? Yağmur AŞK makamından Arz’a tenezzül edip inmektedir çocuklar. Yağmur damlaları Rab’lerine en yakın zaman içinde bulunmaktadırlar. KÜN emrinin tecelli edip, Rabbim sensin diyerek Ahidname’de bulunduktan hemen sonra arz’a inmektedirler. Her yağmur damlası birer vahiydir. Hazreti peygamber (s.a.v.) yağmur yağar iken mübarek başlarını açarlarmış ki, birer vahiy misali olan yağmur damlaları isabet edip ıslatsın.
Hiç dikkat ettiniz mi? Bu sene Hacıların Arafat’a çıktığı gün, mübarek beldeyi yani MEKKE’Yİ sular bastı, yağmur yağdı. Bu senenin özellikle de Hac zamanında zuhur eden olayın HÜRMETİNE yağdı bu yağmur. Cümle İslam âleminin yeni başlayan dönemi ve zuhur eden ZAT kutlu ve mübarek olsun. Allah’ım sen ne büyüksün ya Rabbi, Meryem’den doğar gibi bir müjde geldi. Müjdeler olsun ama her doğum sancılıdır, sancılar bizleri ümitsizliğe düşürmesin. Bu bayram HAKİKATEN BAYRAM oldu çocuklar…
Derviş Yunus’u bilirsiniz değil mi gençler?…’’
YAHYA: Elbette efendim’’
İHTİYAR: İşte bu derviş Yunus demiş ki: ‘’Zahir ile ey fakih; Kur’ân’ı arzularsın.’’
Manasını bildiniz mi?…’’
YAHYA: Siz daha iyisini bilirsiniz efendim’’
İHTİYAR: Tekâmül suretten–manaya, somuttan-soyuta doğrudur çocuklar. Âlem suret, Âdem ise manadır. Âlem ceset, Âdem ise Ruh’tur. Sen ki, Kendi mananı bulamazsan, Kuran’ı anlayamazsın ve okuyamazsın. Aynanın ardındaki SIR olmazsa, ayna neyi gösterir. Âlem bir ayna, Âdem ise bu aynanın SIRRI’DIR. Manalar senden yansıyacaktır ama senden yine sen yansıyacaksın. Sen, seni bulmak zorundasın. Bulacaksınız değil mi?’’
HAKAN: İnşaallah efendim’’
İHTİYAR: Bulmak için önce kendi kitabını okuyacaksın, kendini okuyacaksın, bu kitabı okumadan perdeler kalkmaz, aranan bulunmaz, kutsal sandık açılıp sırlar açığa çıkmaz.’’
ALPER: Okumayı öğretir misiniz efendim? Bizler sizden okumaya geldik, ne olur…’’
İHTİYAR: Hadi madem biraz okuyalım bakalım, Âdem efendinin, ummanın talebeleri… İnsanın madde bedeni, içinde çok değerli yolcu taşıyan bir gemi, kâinatın en değerli hazinesini saklayan bir sandık, bütün ilimlerin yazılıp cem edildiği bir kitap misalincedir. Sonsuz Esma deryasında yüzmekte olan bu gemi ya da sandığa, ayrıca tabut ismi de verilmektedir. Bilindiği gibi tabut içinde cenaze yani ölü taşınır. Varlığımızı oluşturan her bir esma, toprağa ekilmiş birer çiçek tohumu misalincedir. Bu tohumlar can bulup, filiz verip dirilinceye kadar ölü hükmündedirler. Beden kalıbımıza bir kitap misalince yazılmış olan bu Esmalar da dirilip, bir çiçek misali açıncaya kadar ölü hükmündedir. Asılları Cenabı Allah’a ait olan bu Esmaların, varlık aynasında kendini göstermesi ve zahir olması bu beden sayesindedir. Ehli bu yüzden TIP ilmine çok önem vermişlerdir. Gün gelecek bu beden dediğimiz ‘’Kutsal Hazine Sandığının yani Kutsal Tabutun Sırları’’ çözülecek ve insan bedenlerinin, -Hazreti Musa (a.s.) ölüyü bir süreliğine diriltip, konuşturması gibi- bir süreliğine diriltilmesi mümkün olacaktır. Her ne var ki Kuran’da zikredilmiş, HALİFE olan insanoğlunun önüne bir hedef olarak konmuştur.
İnsanın bedeni yönü bir kitap misalidir. Bu öyle bir kitaptır ki, her sayfası ve her noktası mevcut âlemlerin bir numunesi ve fihristidir. Kitap ise İlim demektir, ilim ise bir deryadır. Bu deryaya bırakılan sandık, insanın ruhudur. İlimden müteşekkil, bir derya misali olan beden kalıbımıza bırakılan ruh, içinde ilahi emanetleri ve Sırları saklayan bir sandık misalincedir. Beden kalıbımızdaki ruhun tasarrufu ne ise, Hak Teâlâ’nın yaratmış olduğu âlemlerdeki tasarrufu ve yönetimi, bu misal üzeredir.
Ruh, beden ülkesini yine beden ülkesinin birer cüzü olan iç ve dış kuvvelerle nasıl yönetir, iş gördürür ve tasarruf ederse, Hak Teâlâ’da bu âlemi yine bu âlemden olan şeyler ile yönetir, iş gördürür ve tasarruf eder. Bu işleyen sistem içerisinde görevli olan her Meleğin, yerde bulunan ruhanilerden bir hizmetçisi vardır. O hizmetçiler, emrinde bulunduğu Meleğin tasarruf işlerini yürütürler. Arz üzerinde görevli olan bu 4 ruhani varlığın isimleri şöyledir.
TAYKEL, KASVERE, KEMTAM, MAREZ
Adını verdiğim 4 Ruhani varlığın ki bunlar diğer ruhanilerin reisi konumundadır, tasarruf alanları bütün dünyayı kapsamaktadır. Yapılan tasarrufların tamamı bu ruhanilere ulaşır ve bunlar tarafından Semavattaki diğer ruhanilere ulaştırılır. Onlar da derece derece bir üst ruhani varlığa ulaştırır, istekler kabul görerek, yerine getirilir.
Hicri 12 yüzyıl Evliyalarından olan Eş Şeyh ABDÜLAZİZ DEBBAĞ hazretleri, Kâbe’nin canlı olduğunu, arz’dan semavatın üst katlarına kadar bir Nur sütunu şeklinde yükselen Ruhunun bulunduğunu söyler. Derecesi yüksek Velilerin, Kâbe’nin bu ruhu ile konuştuğunu, bilgi alış-verişinde bulunduğunu da söyler. Tasavvufta Mürid, Mürşidi eğer ahirete intikal eder ise ruhu için, henüz sağ ise ruhaniyeti için dua eder. Edilen bu dua sebebi ile Mürid, Mürşidinin frekansına girerek, onunla iletişime geçer. İnsanın beden yapısında da ayni sistemin işleyişi mevcuttur. Cismani yetimizin her bir işinin ardında muhakkak, beş duyu ile algılanmayan hissi kuvveler vardır, İşte bu hissi kuvveler, ruhanilere misaldir.
Kâbe’nin dört duvarı, Tasavvuf ehlince farklı manalarda açıklana gelmiştir. Zahir-Batın, Evvel-Ahir denmiştir. Cebrail-Azrail, Mikail-İsrafil denmiştir. Hava-Su, Ateş-Toprak da denmiştir. Acaba arz üzerindeki bütün ruhanilerin reisi hükmünde olan az önce adını zikrettiğim 4 ruhani, Kâbe’nin 4 duvarına misal olamaz mı? Ehli her şeyi açık açık söylemiyor, ilim muhatabın seviyesine göre açıklanıyor deniyor. Burada muhatap olduğumuz aslında ehli dediğimiz şahıs değildir, ilmin bizatihi kendisidir. Sınırların ne kadarsa, kabın ne kadarsa, İlim sana ayni oranda muhatap olur ve sırlarını açar çocuklar.
Âlem içre âlemler, Zat’ı Mutlak’ın (kayıtsız Zat’ın) esma ve sıfatlarının, her boyutun farklı varlıkları tarafından, algılama kapasitelerince görünür yerlerinin yoğunlaşıp, vücuda gelmesi yani surete bürünmesidir. Ama her boyutun varlığı, kendi boyutuna göre bu yoğunlaşmayı algılar ve anlar. Bize somut olan başka bir varlığa göre soyut olabilir. Nitekim iç içe yaşadığımız halde berzah âlemi, nasıl bize soyut ise, berzahtaki varlıklara göre bizler ve beş duyumuza hitap eden oluşlarda soyut hükmündedir. Gayri bu kadar söz yeter, artık emaneti verelim değil mi?…’’
HAKAN: Emaneti mi efendim?’’
İHTİYAR: Çocuklar Meryem bacıyı hepiniz biliyorsunuz. Bu sene Hicri yeni yıla ayın 16’sını 17’sine bağlayan gece gireceğiz. 17 Sayısı Kuran’da İsra yani Miraç suresine denk gelmektedir. Ayni zamanda ayın 17’si Mevlana Hazretlerinin Hakk’a ve Hakikate kavuştuğu, Miraç ettiği günün yıl dönümüdür. Muhtemeldir ki bu sene Hakk’a ve Hakikate Miraç edenler çok ola…
Ayın 16’sını 17’sine bağlayan gece, şehitler köyünün girişindeki Meryem bacı türbesinin yanındaki çınar ağacının altına oturacaksınız. Meryem bacı ve gayb erenleri, o gece yine Türk bayrağı şeklinde bu ağacın altında toplanacaklar. Size vereceğim ayeti okuyarak, az önce anlattığım üzere gayb erenlerinin nazarında soyut hükmüne geçeceksiniz ve sizi görmeyecekler. Söz sırası Hilal şeklinde oturanlardan ortada olana gelince Besmele çekerek ‘’Ummandan selam getirdik’’ diyeceksiniz ve sizi görecekler. Ondan sonra soracağınızı sorarsınız…’’
HAKAN: Efendim ne soracağız?’’
İHTİYAR: Önce 1617′nin sırrını soracaksınız ve sizi Âdem efendinin gönderdiği mağaraya götürmelerini isteyeceksiniz…’’
YAHYA: 1617′nin sırrı mı?’’
İHTİYAR: Evet çocuklar, şimdi yazın bakalım şu ayeti: ‘’Ve hüvellezi yakbelüt tevbete an ibadihi ve ya’fü anisseyyiati ve ya’lemü ma tef’alün’’ Yalnız bütün bunlardan önce ziyaret etmeniz gereken başka bir Veli var. Bu Veli, İsa(a.s.) meşrebi üzeredir…’’
HAKAN: Efendim bu Veli nerededir?’’
İHTİYAR: Pınarhisar tarafında tarihi bir kilise var. Bu kilisenin cemaati yok denilecek kadar az. Sakinlerinin çoğunu dışarıdan gelen turistler oluşturuyor. Bu kilisenin Papazını ziyaret edeceksiniz’’
ALPER: Efendim, bir papaz ile ne işimiz ola ki?’’
İHTİYAR: Bu papaz, İsa (a.s.) meşrebi üzerine olan velilerdendir çocuklar. Yanına vardığınızda şu soruyu sorun ve cevabını aldıktan sonra benden selam söyleyin:
‘’Musa (a.s.) İsrail oğullarına ‘’Ey Kavmim‘’ derken, İsa (a.s.) ‘’Ey İsrail oğulları‘’ diye hitap etmiştir. İkisi de İsrail oğullarına gelmiş olan Peygamberken neden farklı hitap tarzı kullanmışlardır?’’
Hadi bakalım, yolunuz açık olsun, uğurlar ola..’’
(Bu yazı dizisindeki olaylar ve kişiler tamamen hayal kurgusudur.)
Bülent Gökçen
  http://www.zamanindokusu.com/

Prof. Dr. Yunus Çengel
Nevada Üniversitesi, ABD

İçinde bulunduğumuz çağa haklı olarak bilgi çağı deniyor. Bilişim ve iletişim, çağımıza damgasını vuran yüksek değerler. Bilişim ve iletişim teknolojilerinin dünyayı bir ağ gibi sardığı çağımızda, yükselen bilim güneşi iletişim ışınlarıyla her akıl sahibine ulaşıyor. Bilim değişimi tetikliyor ve teknoloji bu değişimin motorluğunu yapıyor. Eskiden zenginliğin ölçüsü sahip olunan toprak ve doğal kaynaklardı ve zenginleşmenin yolu daha çok toprağa hükmetmekten geçiyordu. Mekanik bilimlerin ve sanatların gelişimi ve sonrasındaki sanayi devrimi bu anlayışı değiştirdi ve hammaddenin değerini kat kat arttıran sanayileşme zenginliğin yeni ölçüsü oldu. Yirminci asrın ikinci yarısından itibaren ise eğitime ve bilimsel araştırmalara yönelinmesiyle mamul madde yerine bilgi üretimi ön plana geçti ve bilgi en kıymetli meta oldu. O kadar ki yüksek teknoloji ürünlerinde hammaddenin kıymeti bilginin yanında çok küçük kaldı. Meselâ iki tonluk bir uydunun değeri 200 milyon dolar cıvarındadır. Yani kilosu 100 bin dolar. Kullanılan malzemenin kilosunun sadece bir kaç dolar olduğu dikkate alınırsa, bilgi ve becerinin kıymeti kolayca görülür. Zaten bu yüzden zamanın akıl ve bilim zamanı olduğunu gören ülkeler bilgi-tabanlı ekonomiye bir an evvel geçmek için gayret göstermektedirler. Bilim ve teknolojiye hâkim olanlar refah, kuvvet ve itibara sahip olmaktadırlar. Artık en zengin ülkeler en çok doğal kaynağa sahip olanlar değil, en yüksek beyin gücüne sahip olanlardır. En güçlü firmalar da araştırma ve geliştirmeye yönelip teknoloji geliştiren firmalardır. Zamanın değişen değerlerini iyi okuyan ülkeler, net beyin göçü almak için gerekli altyapıyı oluşturup bir cazibe merkezi olmakta ve böylelikle bilgiyle donanımlı kişileri ve dolayesi ile bilgiyi kendilerine çekmektedirler.

Bilgi, ülkeler ve firmalar için olduğu kadar kişiler için de bir gelişmişlik ölçüsü ve bir zenginliktir. Bu yüzden çocuklar erken yaşlarda eğitime başlamakta ve hayatlarının önemli bir kısmını okullarda geçirmektedirler. Yıllar süren bu zahmetli sürecin sonucu, aklın bilgi gıdasıyla gelişip büyümesi, sağlam bir bilgi altyapısının oluşması ve bilimsel bir bakış açısının kazanılmasıdır. Varlıklara ve olaylara bildiğimiz maddî ışıkla bakıp sadece dış yüzeylerini görme yerine onların derinliklerine nüfuz eden manevî bilgi ışığıyla bakıp içlerini görebilmenin verdiği memnuniyet ve haz, görme özürlü bir kişinin gözlerinin açılıp âlemi temaşa edebilmesinden doğan haz ve heyecandan aşağı değildir. Cehalet karanlığından çıkıp bilgi aydınlığına ulaşmanın verdiği ferahlık, karanlık bir bodrum katından çıkıp aydınlık bir üst daireye taşınmanın verdiği ferahlıktan geri kalmaz. Toplumları aydınlatmada ilim güneşi münevverlerin yaydığı ilim ışığı, gökteki güneşin verdiği ışıktan önemsiz değildir. O yüzden ilim tahsilinin temel gayesi ve neticesi, kişinin akıl ve fikir âleminin inşası, imarı ve aydınlatılmasıdır. Akıl unsuruyla, kendine küçük bir ev yapmak yerine, modern tesislerle donatılmış nezih bir mega site yapmaktır. Bu sırrı anlamıyanlar, üniversiteye gitmenin gayesini bir meslek sahibi olmaya indirgerler ve hatta iyi gelir getiren bir meslekleri varsa yüksek öğretime gerek bile görmezler. Hâlbuki insanları diğer varlıklardan ayıran en mühim özellik ilimdir ve insanlığa layık en ulvî faaliyet ilim ile meşguliyettir. İnsanların en yücesi ise boyu en uzun olan değil ilmen (ve ahlaken) en yüksek seviyede olandır. En nezih geziler ise fikir âlemi gibi mânâ âlemlerinde yapılan gezilerdir. O kadar ki ABD’li filozof Ralph Emerson’a göre “Seyahat, aptalların cennetidir.”

İnsan fıtraten meraklı ve heyecanlı bir varlıktıır ve yeni şeyler öğrenmeye ve yükselmeye meyli ve şevki vardır. Hayvanlardan farklı olarak insanlarda bildiğimiz maddî mide ile beraber çok sayıda mânâ mideleri vardır ve akıl bu midelerin önde gelenlerindendir. Akıl midesinin gıdası ilimdir ve aklen gelişkin bir insanın aklıyla ilim yemekten aldıği haz, ağzıyla yediği lezzetli bir yemekten aldığı hazdan daha az değildir. Beden midesi belli bir miktar yemek yendikten sonra doyar ve yemeğin miktarı biraz kaçırılırsa rahatsız olur. Akıl midesi için ise bir sınır söz konusu değildir. Ömür boyu ilim yese yine doymaz. Hatta yedikçe daha da gelişir ve daha çok yemek ister. Böylelikle hayat bir ilim ziyafeti olur ve kişi kalpte hissedilen nezih bir haz ile apaydınlık bir iç âlemde yaşar.

Herkeste olan biyolojik göz, bildiğimiz maddî ışık vasıtasıyla varlıkların sadece görünen yani dış yüzünü görür. Bu göz karanlıkta göremez ve ışık olmasaydı gözün varlığı anlamsız olurdu. Gözden en fazla istifade, bol ışıklı yerlere giderek ve görülen âlemdeki güzel manzaraları seyrederek edilir. Işık vasıtasıyla olan bu görsel ziyafetler yaygın bir ışık âleminin varlığını gösterir ve onun kaynağına işaret eder. Gündüzleri dışarıdaki her şeyi açıkça görmemiz, güneşten gelen ışığın her yere ulaşıyor ve herşey tarafından alınıp yansıtılıyor olmasındandır. Yani varlıkların dışlarının görülebiliyor olması, etrafta yaygın bir ışık katmanının varlığını gösterir. Çünkü lamba ve bazı radyoaktif maddeler gibi ışık saçanlar dışında varlıkların yapılarında ışık yoktur ve kendilerinde olmayan şeyi veremezler. Dolayesi ile güneş batınca veya lambalar söndürülünce tüm varlıklar adeta karanlığa gömülürler. Doğuştan görme özürlüler için ise tüm varlıklar bir muammadır. Görmenin ne büyük bir haz ve nimet olduğu görme duyusu kaybedilince anlaşılır.

Görmenin diğer bir türü göz yerine akıl ile görmektir ve bu da maddî ışıkla hiç alakası olmayan manevî ilim ışığı ile olur. Normal ışık varlıkların dış yüzünü ve dışa dönük fiziksel özelliklerini, ilim ışığı ise varlıkların iç yüzünü ve mahiyetini gösterir. Evet, çağımız bilgi çağıdır ve bilimsel araştırmalar sonucu varlıklar ve olaylar hakkındaki bilgimiz her geçen gün artmaktadır. Pozitif bilimlerin kaynağı gözlemdir ve bilimsel araştırmalar varlıklar ve olaylar gözlenerek yapılır. Çünkü atomdan galaksilere her şeyin madde-dışı sağlam bir ilmî yapısı vardır ve herşey âdeta bir ilim ağı ile örülmüştür. Bilimsel çalışma denen şey varlıkların bu ilmî vücudunu tam ve doğru olarak ortaya çıkarma gayretlerinden ibarettir. Bu da varlıkların yapısındaki ilim pırıltılarını gözlemliyerek, pırıltıların kaynağı olan evrensel ilim güneşini akıl gözü ile görmek ve göstermekle yapılır. Tabi bu pırıltılar ancak dikkat ile algılanır. Meselâ bir hücrenin kütlesi bir gramın milyarda biri kadardır. Ama yok denecek kadar küçük olan o hücrede gözlenen ilim ciltler dolusu kitapları doldurmuştur. Bilim insanları için tüm evren bir laboratuvar veya bir gözlem evidir. Başka bir bakış açısıyla evren bir bilim sofrası veya okunmayı ve anlaşılmayı bekleyen gizemli bir kitaptır. Veya gezmekle bitmeyen zengin ve renkli bir mânâlar âlemi.

Cep telefonu denince akla parçaları hassas ölçülerle ve uyumlu bir şekilde yapılmış olan ve iletişimi sağlıyan bir teknoloji harikası gelir – yoksa o telefonun temel yapı taşları olan karbon, hidrojen, bakır, vs atomları değil. Bilginin mânâ olduğunu anlamak için birbirinin tamamen aynı olan iki cep telefonu alalım ve bunlardan birisini iyice ezerek toz haline getirelim. Sonra da bu iki telefon arasında bir fark olup olmadığını soralım. Herhalde böyle bir soru çok tuhaf bulunur ve telefonun bir toz yığını ile mukayese edilemiyeceği söylenir. Ancak telefon ile onun toz yığını ikizi bir kimya laboratuvarına gönderilecek olursa, her ikisinin eşdeğer olduğu raporu gelecektır. Yani madde olarak, bir cep telefonu ile onun ezilmesinden oluşan toz yığını ikizi arasında hiç bir fark yoktur. Ama bunlar farklıdır ve aralarındaki fark madde olmadığına göre tamamen madde dışı yani manadır. Demek ezilmiş telefonun toz yığınında olmayan her özellik ve hâsiyet mânâ ile alakalıdır ve mânâsı yanında telefonun maddesinin kıymeti bir hiç gibi kalır. Yani telefonu telefon yapan maddesi değil, o maddede tezahür eden ilim gibi manalardır. Telefon adeta manevî ilim iplikleriyle dokunmuş bir varlığın cisimleşmiş halidir. Bir çocuk bile deneme yanılma ile telefonun yapımında kullanılan birçok bilgiyi keşfedebilir. Kişi araştırdıkça aklıyla telefondaki bilgiyi yemeye devam eder, ama telefondan hiçbir şey eksilmez. Çünkü yediği bilgi madde değil, mânâdır. Telefonu satın alan kişi de onun maddesini değil maddeye nakşedilmiş olan madde-dışı foksiyonelliğini ve faydalılığını almaktadır. Telefon düştüğü zaman maddî varlığı parça parça olabilir, ama onun mânâ olan ilmî varlığına hiçbir şey olmaz.

Cep telefonunu bir teknoloji harikası yapan herhalde atomlarındaki harikalık değildir. Zira telefondaki bir karbon veya bakır atomu ile ezilip toz haline getirilmiş bir telefondaki karbon veya bakır atomu tamamen aynıdır. Parçalarında olmayan bir şey bütününde olamıyacağına göre, telefonda varlığı görülen bilgi ışığı telefonun maddesinden değil, dışarıdan gelir – aynen elmasın göz kamaştıran pırıltılarının elmasın atomlarından değil dışarıdaki bir ışık kaynağından geldiği gibi. Telefon ve diğer teknoloji harikalarının özelliği, bilgi kullanarak yapılmaları, ve neticede bu bilgiyi yansıtmalarıdır. Bu da evrende madde (ve zaman) ile ilgisi olmayan yaygın bir ilmin, ve dolayesi ile bir ilim katmanının, olmasını gerektirir. Eski Yunanlılar bile bu mânâyı hissetmişler ki bu katmanı “bilim ve bilgelik tanrıçası” Metis olarak kutsallaştırmışlardır.
Çevremizi ve varlıkları algılamamızda genellikle beş temel duyumuza (görme, işitme, koklama, tatma, ve dokunma) dayanırız. Bu beş duyu da maddeyle ilişkilidir. Yani maddesi olmayan bir şeyi (akıl ve sevgi gibi) göremeyiz, ve yine maddesi olmayan şeylere dokunamayız. Bunun sonucu olarak maddeyi gerçek varlık, maddesi olmayan şeyleri de adeta hayalî varlıklar veya maddî etkileşimlerin tezahürleri olarak görürüz. Aslında madde olarak algıladığımız herşey – atomaltı parçacıklardan galaksilere, mikroplardan insana kadar – madde ve mânâ karışımıdır, ve adeta madde ve mânâ iplikleriyle dokunmuş bir kumaştır. Ve esas olan madde değil, mânâdır. Madde sadece mânâların aslında kendileri de mânâ olan beş duyumuz tarafından algılanmasını mümkün kılan kılıf veya elbisedir. Yani mânâ öz, madde is kabuktur. Mânâ zaman ve mekân üstü, madde is zaman ve mekâna ve dolayesi ile fizik kanunlarına tabidir.
Cep telefonunda açıkça görülen yapısal incelik, ölçülü düzgünlük, parçalardaki hassaslık, parçalar arasındaki mükemmel uyumluluk, uyumlu fonksiyonellik, kullanıcıyı dikkate alan ergonomiklik, elektromanyetik dalgaları alıp verme kabiliyeti, ve üretimdeki düzen ve intizam yüksek ve kapsamlı bir ilmi gösterir, ve cep telefonunun bir yüksek teknoloji yani yüksek teknik bilgi ürünü olduğu konusunda şüphe bırakmaz. Telefonun fonksiyonelliği ve faydalılığı yine bir ilmi gösterir. Görünüşteki zerafet, sanattaki harikalık, anten gibi gözü rahatsız eden çıkıntıların saklanmasındaki maharet, ve estetiğe gösterilen itina yine bir ilmi gösterir. Keza üretimin olabilecek en kolay, en verimli, ve en israfsız şekilde yapılması yine bir ilmi gösterir. Hatta sadece fabrikadan çıkan ürünlere bakarak cep telefonunun duvarlar arkasındaki araştırma, geliştirme, ve üretim tesislerinde yaygın bir ilmin olduğu söylenebilir.
Benzer şekilde etrafımıza dikkatle baktığımız zaman görürüz ki her şey ilimle yapılmıştır. Atomaltı parçacıklardan galaksilere kadar herşeyde yaygın bir ilim vardır, ve bu ilimleri keşfetmekle uğraşan “parçacık fiziği”nden “astronomi”ye kadar sayısız bilim dallarının varlığı bunu ispatlar. Hepsini bilmesek de her bir varlık ekolojik denge içinde bir boşluğu doldurmakta ve faydalı bir görev yerine getirmektedir. Zaman içinde hayretle keşfettiğimiz bu faydalılık ve işe yararlılık kapsamlı bir ilmi gösterir; çünkü bir gayeye yönelik şeyler ilim ile olur. Çocuk mamasının nasıl bilenler tarafından ilim ile yapıldığı konusunda şüphe yoksa, mamadan çok daha harika olan ve biliminsanlarınca yeni faydaları keşfedilmeye devam edilen anne sütünün de ilim ile olduğu konusunda şüphe olamaz. Varlıkların her birinin tam bir nizam ve intizam içinde en hassas ölçülerle yapılmış olmaları bir ilmi gösterir; çünkü intizam ile, ölçü ile, tartı ile iş görmek kuvvetli bir ilim ile olur. Mesela firavunların mezarları olarak inşa edilen piramitlerdeki geometrik mükemmellik, bir çok uzmanın eski Mısır’da o tarihlerde yüksek bir ilmî gelişmişlik olduğu sonucuna varmasına sebep olmuştur. Bir uçağın ilim ile yapıldığı ve uçağın motorlarının ve kanat ölçülerinin ağırlığına uygun olarak bilgili uzmanlar tarafından belirlendiği konusunda nasıl bir şüphe yoksa uçak mühendislerinin hayret ve hayranlıkla seyredip anlamaya çalıştıkları bir sineğin de ilimle yapıldığı konusunda şüphe olamaz.

Einstein, geliştirdiği yerçekim alan denklemlerinin cazibesinin de etkisiyle evrendeki düzenle alakalı sarsılmaz bir inanç sergilemiş ve bu inanç onun hem fenci hem de dindar tarafları için bir temel oluşturmuştur. Evrendeki nizamın mükemmelliğini 1929’da şu kelimelerle ifade etmiştir: “Fen bilimleriyle uğraşan bir kişinin en yüksek hazzı, Allah’ın kendisinin 4’ü bir asal sayı yapmasının mümkün olmadığı kesinliğinde bu bağlantıları da mevcut hallerinden başka bir tarzda düzenlemiş olabilmesinin mümkün olmadığı kanaatına varmasıdır.” Stephen Hawking de aynı kanaati paylaşmaktadır: “Tüm bilim tarihi, olayların rastgele meydana gelmediğinin, ancak ilahî veya gayri ilahî olarak ilham edilen arka plandaki belirli bir düzenin varlığını yansıttığının kademe kademe anlaşılması olmuştur.” Bediüzzaman ise bilim dallarını düzenin varlığına ve düzenin varlığını da bir düzenleyinin varlığına delil olarak görür: “Âlemin herbir nev’ine dair bir fen teşekkül etmiş ve etmektedir. Fen ise, kavaid-i külliyeden [genel kaidelerden] ibarettir. Külliyet-i kaide ise, o nev’de olan hüsn-ü intizamına keşşaftır [keşfeden]. Demek cemi’ fünun, hüsn-ü intizama birer şahid-i sadıktır [tüm bilimler düzenin güzelliğine birer doğru şahittirler].” “İşte aynen bütün zihayat ve enva’-ı mahlûkat, zerrattan tâ manzume-i şemsiyedeki seyyarata kadar [parçacıklardan güneş sistemindeki gezegenlere kadar]; öyle tam bir müvazene ve zerre kadar şaşırmaz bir düzgün ölçü hükmetmesi, ihatalı [kapsamlı] bir ilme kat’î delalet ve parlak şehadet eder. Demek ilmin her delili, Zât-ı Alîm’in mevcudiyetine dahi delildir. Sıfat mevsufsuz olması muhal ve imkânsız olmasından bütün hüccetleri Alîm-i Ezelî’nin vücub-u vücuduna kuvvetli ve gayet kat’î bir hüccet-i kübradır [başlangıcı olmayan Alim bir Zat’ın varlığının gerekliliğine kuvvetli ve oldukça kesin bir büyük delildir].”

Keza her biri bir sanat harikası olan varlıkların sanatlarındaki itina ve süslendirilip en güzel şekle sokulmalarındaki ustalık yine yaygın bir ilmi gösterir; çünkü sayısız muhtemel durumlar içinde en düzenli, en sanatlı ve en güzel durumun seçilmesi ilim ile olur. Bütün eşyadaki bu hal, yaygın bir ilmi gösterir. Sanat okullarında iç tasarım, tekstil desen ve agaç işleme gibi sanat bilimlerinin öğretildiği konusunda nasıl bir şüphe yoksa, bir sanat harikasi ve renk manzumesi olan bir kelebeğin de ilimle yapıldığı konusunda şüphe olamaz.

Kapadokya vadisinde nefes kesici bir manzara oluşturan yüzlerce peri bacalarına bakan bir kişi, bunların yağmur, dolu, ve rüzgar gibi bilgi ile alakası olmayan kör tabiî olayların etkisiyle oluştuğu kanaatine varabilir. Çünkü peri bacaları arasında hiçbir nizam ve intizam yoktur, hiç bir gaye ve faydalılık gözetilmemiştir, hiçbiri bir özenle yapılmamıştır ve yapımlarında hiçbir kural ve kaide kullanılmamıştır. Aynı şey yeraltındaki mağaralar için de söylenebilir. Ama peribacalarının altındaki yeraltı şehirlerine inen ve oradaki evleri, merdivenleri, sütunları, duvar ve tavanlardaki resimleri ve sanatlı işlemeleri ve hatta havalandırma bacalarını gören kişi derhal bunların akıl ve ilim sahibi varlıklar yani insanlar tarafından yapıldığını anlar – etrafta hiç bir insan görmese bile. Çünkü gaye gözeterek, özenerek, ölçerek, faydalılığı esas alarak ve sanatla yapmak ancak ilimle olur. Bu ev ve eşyalarda gözlenen ilme bakarak da o çağdaki insanların bilim seviyesi kolaylıkla tespit edilebilir.

Varlıkların meydana gelmesindeki harika kolaylık mükemmel bir ilme işaret eder, çünkü bir işin kolayca yapılması ilim ve beceri ile olur. Hatta evrende herşey o kadar kolaylikla olmaktadır ki insan adeta “kendi kendine oluveriyor” zannına kapılır. Mesela bir kişi tavukların yediği ot, hububat, vs gibi şeylerden bir yumurta yapmayı keşfetse, herhalde kendisi takdir ve hayranlıkla anılır ve günlerce iftiharla ilmin ulaştığı yüksek seviyeden ve insan aklının harikalığından bahsedilirdi – bunu yapmak için kocaman ve pahalı bir fabrika kurmak gerekse bile. Ama nedense akıl ve ilim konusunda hiç bir iddiası olmayan tavukların sanat ve ilim harikası olan yumurtayı küçücük vücutlarında ışıksız bir ortamda hem de el değmeden ve de hijyen olarak yapıyor olmaları nedense kimsenin dikkatini çekmiyor. Çünkü o kadar kolay yapılıyor ki adeta aniden hiç yoktan varoluveriyor. Hele belli sıcaklıkta tutulan yumurtanın karanlık kabuk içinde hiç el değmeden cisimleşmiş bir sanat ve bilim abidesi olan bir civcive dönüvermesi yine akılları aciz bırakan derin bir ilme işaret eder. Keza toprağa ekilen bir çekirdeğin sonsuz bir kolaylık içinde bir ağaç olması ve toprak hammaddesinden yapraklar dokunup meyveler yapılması – mesela nar tanelerinin hiç de hijyen olmayan şartlarda inci taneleri gibi pak ve temiz olarak tam bir nizam içinde yerlerine dizilmeleri, ve beyaz tüllerle ayrılmış kümelerin biyolojik olarak parçalanabilen (biodegradable) bir malzemeyle ambalajlanıp dallarda teşhir edilmeleri – hayalinden bile aciz olduğumuz sonsuz bir ilmin varlığı konusunda şüphe bırakmaz.

Acaba bir kişi evdeki artık yemekleri ve bozulmaya yüz tutmuş sebze ve meyveleri alıp bunlardan yumurta yapan ve arda kalan malzemeyi de çiçeklere koyabileceğimiz gübreye çeviren karpuz büyüklüğünde bir makine yapsaydı – üstelik de maliyeti bir karpuz fiatını aşmasaydı ve biblo gibi mutfağın bir köşesine koyabileceğimiz bir güzellikte olsaydı – biliminsanları dahil tüm insanlık bu kişideki sanat ve estetikle bezenmiş harika ilmi tam bir hayret ve hayranlıkla ayakta alkışlamaz mıydı? Bunun nasıl yapıldığını görmek için başta biliminsanları olmak üzere herkes büyük bir merak içinde sıraya girmez miydi? Hele bu yumurtalar belli bir sıcaklıkta 21 gün bekletilince kabuğun içinde bir yumurta makinesine dönse ve bu makine yine yemek artıklarıyla büyüyüp bir süre sonra kendisi yumurta yapmaya başlasa acaba “olamaz” diye haykırmaz mıydık? Hele hele bu makine bir de görüyor olsaydı ve arasıra dışarıya gezmeye çıksaydı “rüya görüyor olmalıyım” deyip kendimizi cimcirmez miydik? Bu mucit kişiyi baştacı etmez miydik ve kendisine en yüksek bilim madalyalarını vermez miydik? Eğer evhamlı tipler isek, aklımızı aciz bırakan ve bilim seviyemizi komik hale düşüren bu kişi hakkında “mutlaka teknolojinin bizden kat kat ileri olduğu bir gezegenden gelmiş olan bir uzaylı” spekülasyonlarına itibar etmez miydik? Ama ne yazık ki herşeyin üzerine adeta kara bir bulut gibi sinen ülfet perdesi çevremizdeki binlerce bu tür teknoloji harikalarını – hem de canlılarını – görmemize engel olmaktadır.

Yukarıda verilen bir kaç örnek dâhil evrende herşeyin ilim ile yapılıyor olması ve adeta varlıklardan ilim ışıldaması evrende herşeye nüfuz eden yaygın bir ilim ışığının varlığını gösterir – aynen elmastaki ışık pırıltılarının çevrede yaygın bir ışık aleminin varlığını göstermesi gibi. Ancak varlıkların yapıtaşlarında “ilim” diye maddî bir unsur yoktur ve dolayesiyle varlığı konusunda hiçbir şüphe bulunmayan ilim madde değil mânâdır. Ve evrende yerçekimi kuvveti gibi herşeye nüfuz eden ve zaman ve zemin üstü yaygın bir ilim katmanı vardır. Bu madde-dışı (mânâ) ilim katmanından gelen ilim ışığı bildiğimiz ışıktan farklı olarak maddî beden gözü ile değil manevî kalp ve akıl gözleri ile algılanabilir.

Bildiğimiz ışık gözümüze iki şekilde ulaşır: ya kaynağından direk olarak ya da varlıklardan yansıyıp indirek olarak. Birinci durumda ışık saf ve aslî mahiyetini muhafaza ederek gelir; ikinci durumda ise gözümüze ulaşan ışık pırıltıları eşyanın ışık ile etkileşimine bağlı olarak değişiklik gösterebilir. Mesela bir portakala çarptıktan sonra gözümüze gelen ışıkta karışımını renksiz olarak algıladığımız yedi renk değil, ağırlıklı olarak turuncu rengi vardır. Dolayesi ile varlıklardan yansıyarak gelen ışığı irdeliyerek kaynaktan çıkan ışığın mahiyetini anlamaya kalkmak yanıltıcı olabilir. Bu analojiden hareketle denilebilir ki ilim ışığını da algılamanın iki yolu vardır. Birincisi, ilim ışığının vasıtasız olarak insanın mânâ merkezi olan kalp gözü ile massedilmesi, ikincisi ise varlıklardan yansıyan ilim ışığı pırıltılarının akıl gözü ile alınması. Birincisi içten gelen saf bir ilmin menbaı, ikincisi ise dıştan gelen dağınık bilginin kaynağı. Birincisi saf bir şeker gibidir ve hemen emilir, ikincisi ise keçiboynuzu veya şeker kamışı gibidir ve önce iyice öğütülüp posalardan arındırılması gerekir.

Varlıklardan gelen dağınık bilim ışığının akıl tarafından en etkin bir şekilde algılanabilmesi için aklın yeterince işlenmiş olması gerekir – aynen elmasın ışığı büyüleyici bir güzellikte yansıtabilmesi için önce birçok zor işlemden geçmesi gerektiği gibi. Aklın işlenmesi, gelişmesi ve parlamasının yolu da ilme yönelmek ve ilimle meşgul olmaktır ve hazma önem vermektir. Sonra da ilim pırıltılarını tasnif edip muhakeme değirmeni ile öğüterek özü kabuktan ve madeni cüruftan ayırmaktır. Bu şekilde arındırılıp hazma uygun hale gelen ilim ışığı aklı aydınlatır ve kişiyi ilmen yüceltir. Dağınık bilim ışığını almaya yönelik varlıkları ve olayları gözleme yolu herkese açıktır ve herkes kabiliyeti elverdiği ölçüde aklını parlatabilir ve parlatmaya devam edebilir – yeter ki gerekli gayreti göstersin. Madeleine L’Engle’ın ifadesiyle “İlham, genellikle çalışırken gelir, çalışmaya başlamadan evvel değil.”

İlmin direk olarak algılanması ise, onun anî olarak kalpte yansıması ve hissedilmesidir. Beş duyudan farklı olarak maddî aracısı olmayan ve varlığını herkesin farkettiği bu hisse altıncı his veya ilham denir ve halk arasında “içime doğdu” olarak ifade edilir. Bu his muhtelif derecelerde herkeste vardır ve kalbin saflığına, hassasiyetine ve gelişmişliğine bağlı olarak gayet sağlam bir bilgi kaynağı olabilir – yeter ki kişi kendini etkin bir alıcı konumuna getirsin ve o konumda tutsun. Hayvanların inkârı mümkün olmayan ve “içgüdü” (İngilizce ve bilim dünyasında “instinct”) olarak vasıflandırılan ilimleri tamamen bu cinstendir, yani ilhamdır. İlhama en parlak şekilde mazhar olan hayvanlar ise arı ve ipek böceği gibi maddeleri ve enaniyetleri küçük ama marifetleri büyük olanlardır. Jim Rohn’a göre “Başarının sırlarından biri, ilhamla karışık fikirlerdir.” Bahtiyar insan odur ki hem akıl hem de kalp gözü açık olsun, ve ilmi tek değil çift kanaldan birden alsın. Yani akıl ve kalbini her zaman uyanık ve alıcı konumunda tutsun. Böylelikle ilmin şahikalarına tek kanatla zorlanarak değil, çift kanatla süzülerek uçsun.

Yeni bilginin kaynağı mevcut bilgi veya beyin değil, ilhamdır. O yüzden yeni bilgi üretmek çok şey öğrenmenin doğal bir sonucu değildir. Yani mevcut bilgi yeni bilgi üretemez. Öyle olsaydı, yeni bilgileri en çok bilginin yüklü olduğu bilgisayarlar veya yüksek teknoloji ürünü robotlar üretirdi. Başka bir tabirle, mevcut bilgi yeni bilginin kaynağı olamaz. Çünkü bilinen bilginin bilinmiyen bir kısmı yok ki bilinen bilgi o kısmın kaynağı olsun (eğer olsaydı, zaten o kısım da bilinen bilginin bur parçası olarak biliniyor olacaktı). Bilginin kaynağının beyin olduğunu zannedenlere şunu söylemek gerekir ki beyindeki karbon kömürdeki karbondan, beyindeki hidrojen sudaki hidrojenden ve beyindeki elektrik akımını sağlayan elektronlar evlerdeki elektrik tesisatında akan elektronlardan hiç farklı değildir ve bu atom veya parçacıklarda bilgi diye bir unsur yoktur. Parçalarında olmıyanın bütününde olamıyacağına göre, insan beyninin bilginin kaynağı olduğu iddiası abestir. Yeni bilgileri keşfedip ifade edenlerin genellikle iyi eğitim görmüş kişiler olmasının sebebi beynin eğitimle değişmesi değil, kişilerin ilimle meşgul olarak ilim ışınını alma kabiliyetlerini geliştirmiş olmalarıdır.

Bilinen bir şeyi veya yaşanan bir olayı düşünmek denen şey aslında “irade” hüzmesinin “hafıza” sabitdiskinde kayıtlı olan o şey veya olaya yönelerek okuyucusuyla onu “hayal” ekranına yansıtması ve dikkatin ona çevrilmesidir. Bilmediğimiz bir şey hakkında düşünmek denen şey ise beş duyunun başka konularla ilgisini kesip dikkati o şey üzerine toplamak ve bilinmeyen şeyle ilgili bilgi ışığını almaya ve onu soyutlamaya odaklanmaktır – aynen bir televizyonun antenlerini belli bir yayını en iyi şekilde alacak şekilde değişik yönlere çevirmek ve ayarlamak gibi. Birlikte ve sesli düşünmek yeni ve doğru bilgiye ulaşmada gayet etkindir ve yaratıcı düşünce ve fikir üretme ağırlıklı faaliyetlerde uyumlu kişilerin bir gurup olarak çalışması oldukça yaygındır. Beyin fırtınası denen şey ise adeta imece usulüyle birçok zihnin bir konuyla ilgili bilgi edinmeye çalışması ve sonra alınan bu bilgi ışınlarının muhakeme filtrelerinden geçirilerek ayıklanıp saflaştırılmasıdır. “Düşünüverdim” veya “aklıma geliverdi” veya “içime doğdu” gibi tabirler, insanın kuvvetli bir ilham almasını ifadeden başka bir şey değildir.

Evrensel kanun ve prensipler değişimleri kural altına alan genel ilimlerdir ve belli alanlara has ilimler için bir çerçeve oluştururlar. Evrende herşey ilimle olur ve ilim ışığı olayların daha olmadan evvel nasıl olacağını görmemizi sağlar. Bu yüzden geleceği en doğru olarak görenler ilim ışığı ile bakanlardır ve en doğru hareket edenler ilmi rehber edinenlerdir. İlmin olduğu yerde birlik, kuvvet ve aydınlık, olmadıği yerde ise ayrılık, zayıflık ve karanlık vardır. Yeni bir şey yaparken kullanılabilecek en kıymetli unsur madde dışı olup maddeye nüfuz eden ilimdir. Bir şey yaparken en iyisini yapmak ilim ile olur ve ilim arttıkça herşeyin daha iyisi yapılır. O yüzden modern toplumlarda eğitime, yani yüzlerce yıllık bilgi birikiminin genç dimağlara aktarılmasına, büyük önem verilir. Kişinin bilgiyle ne yaptığı elbette önemlidir; ancak bilgiyle ne olduğu daha önemlidir.

Söz ve kelimelere yüklenen anlam zenginliği ve mana derinliği, birey ve toplumların kültür zenginliği ve gelişmişlik düzeyi ile ayni orantılıdır. Bu açıdan bakılınca sözler, içine konan manayı taşıyan birer kap görevi görmektedir.

Sizin söz kalıplarına yüklediğiniz manayı fark edip alabilecek olan kişi, sizinle ayni ya da daha üst seviyede bilgi birikimine ve kültür düzeyine sahip olmalıdır.

Sözün yüzeysel manası ile sözü söyleyenin kast ettiği mana, birbirinden farklı olabildiği gibi, sözün iletildiği kişinin ya da kişilerin, kişisel ve toplumsal özellikleri, o anki ruh halleri, örf ve adetleri ve bilgi düzeyi, sözün manasını farklı kılabilmektedir.

Bazen de tek bir mananın birden fazla söz çeşidi ile ifade edilmesi mümkündür. Bir konuyu anlatırken ya da içeriğini açarken, evvelkilerin sözlerini hiç değiştirmeden kullananlar, sürüp giden bir geleneği bozmamış bir gelenekçi durumuna düştükleri gibi, kendilerinden de konuya bir katkıda bulunmuş olmazlar.

Ancak ayni konuyu, gelişen ve değişen kültür farkı ve bilgi düzeyi ile yeni bir açılım getirerek anlatan kişi, hem konuya bireysel bir katkıda bulunmuş olur hem de kendi kapasitesince, o günün idrak düzeyine göre anlatmış olur. Ancak bu ikinci tür yaklaşım, gelenekçiler diye anılan kesimde büyük bir tepki ile karşılanmaktadır.

Sözü dinleyen ya da okuyan kişinin, sözün çıktığı kaynak hakkındaki önyargısı ve düşüncesi, sözün yanlış anlaşılmasına sebebiyet verebilir. Ya toptan reddeder, ya da yanlışı ve doğrusu ile birlikte kabul eder. Kişinin anlatılan konu hakkındaki önbilgisi ve şartlanmışlığı neticesinde ‘’İnsanlar görmek istediklerini görürler,’’ atasözünce, söz doğru olsa bile kabul görmeyebilir.

Müslüman diye anılan toplumlarda, kalıplaşmış ve gelenek haline gelmiş bir Müslümanlık anlayışı vardır. Bu anlayış içerisinde olan kişiler, ister âlim olsun isterse cahil olsun, söz konusu din olunca, önyargılı ve sınırlı düşünce yapısına sahiptirler.

Bu düşüncede olan insanlar, Kuran ve Hadislerin yorumlanması hakkında, akıl yürütme ve felsefe söz konusu olduğunda, daha sizi dinlemeden karşı çıkarlar ya da sözlerinizi anlamak için uğraşmak yerine, hemen çürütmeye çalışırlar.

‘’Atomun dahi parçalanabileceğini fakat yeryüzünde parçalanamayan tek şeyin önyargı olduğunu‘’ söyleyen Aristo, bu gerçeği en güzel şekilde ifade etmiştir.

Müslüman toplumlarda Kuran’ı yorumlama ve hadisleri aktarma yetkisi, nedense din âlimi denen ilahiyatçılarda görülmüştür. Öyle dönemler olmuştur ki, bilim ve felsefe adeta küfür olarak itham edilmiştir. Tabi bunun böyle olmasının sebeplerinden önde geleni de, o günkü mevcut rejimlerdir.

Hâlbuki bilim ve felsefe, kâinatın işleyişindeki kanunları, var oluşun nedenlerini, insanın yaratılıştaki yerini tartışmakta ve açıklamaya çalışmaktadır. Kuran, inzal olduğu çağı da göz önüne alarak, manada derin ama yüzeyde sade bir üslup ile hitap etmektedir.

Hiçbir eğitimi olmayan sıradan insanların, Kuran’ın yüzeyselliğindeki sadelikten anladığı ile; derin tefekkür, felsefe ve bilimsel verilerle Kuran’ı anlamaya çalışan kişinin, fark ettiği mana ve manalar farklılık arz eder. İnsanlar, Kuran’ın evrensel mesajı ve hitabı karşısında, bilgi bakımından eşit değillerdir. İşte bu yüzden İbni Rüşd’ün dediği gibi ‘’İnsanların bir kısmı gerçeği reddeder, bir kısmı güçlükleri reddeder, diğer kısmı ise çalışmayı reddeder.’’

Farklı düşüncelere, farklı seslere kapalı olmak, İslam’ın evrenselliğine ve Kuran’ın içeriğine ters düşmektedir. Cenabı Allah, İnsanoğluna düşünebilecek bir akıl, somuttan soyuta doğru gerçeğe ulaştıracak sistemli bir veri tabanı olan, bilimi vermiştir.

İnanan bir insanın, yukarıda saydığım sebeplerden dolayı kendince, Kuran’da fark edemediği bir gerçek, farklı inançlara mensup olan ya da inançsız olan biri tarafından bilimsel ve felsefi olarak ortaya konduğu zaman, onu reddetmesi, inandığı dinin emri midir yoksa kendi cahilliği midir?

Eğer bir örnek vermek gerekirse bu cahillik ondört asırdır sünnet anlayışında kendini göstermektedir. Sosyal ve teknolojik açıdan gelişen ve değişen dünyada yaşıyoruz. Bazı şeyler değişmek, anlayış kapasitemiz gelişmek zorunda. SAYGILARIMLA…

Bülent Gökçen

Din ile bilim en başta evrenin yaratılışı gibi ortak bir noktada buluşmaktadır. Buna rağmen Ortadoğu coğrafyasında ve Müslüman diye anılan milletlerin gündeminde, yaklaşık iki yüzyıldır din anlayışı ile bilimin çatıştığı söylenebilir. Belli bir kesim peygamberlerin mucizeleri ve anlatılagelen evliyaların kerametlerini, bilimin açıklayamayacağını, insanoğlunun bunlara aklının ermeyeceğini söylemekte, diğer kesim ise bilimin ispatlamadığı sürece, bu gibi olaylara ya çekimser kalmakta ya da inanmamaktadır.

Burada esas sorun, peygamberlerin mucizelerine ve evliyaların kerametlerine bakış açısında kilitlenmektedir. Bu gibi olaylar, bir tanrı tarafından gerçekleştirilen olağanüstü, doğaüstü olaylar olarak görüldükçe, sanırım taraflar ortak bir payda da bulaşamayacaklardır.

Bütün bu anlatılagelen olayların bir insandan, belli bir zaman ve mekânda açığa çıkması göz ardı edilmektedir. Fizik planda görülen yani algılanan, özne olan insandır. O zaman araştırmaya, incelemeye ve düşünmeye, zuhur eden olaydan önce insanı ele alıp, Cenabı Allah’ın, Allah ismi özeli çatısının altındaki esmalarından, çeşitli kombinasyonlarla yarattığı insanı tanımakla başlamak lazımdır. Varlığını oluşturan esmaların manalarının, kişinin iradesi ile ya da iradesi dışında suret bulması, belli bir mekân ve zamanda açığa çıkması, olayın insan yönünden en basit açıklanabilir bir ifadesidir.

Ancak biz algılayalım ya da algılamayalım, işlemekte olan muazzam bir evrensel sistem vardır. Yaptığımız ibadet adı altındaki tüm çalışmalar ve Peygamberimizin sünneti diye taklit etmekte olduğumuz tüm davranışlar, bu evrensel sistem ile birebir alakalıdır. Belli kesimlerin “Hikmetinden sual olunmaz,” deyip geçiştirdiği ve açıklayamadığı tüm olaylar bir hikmete dayanmakta, işleyen sistemin bir parçası ile sebep-sonuç bakımından ilişkilenmektedir.

Cenabı Allah, her şeyi bir ölçü ve sistem içerisinde yaratmıştır. Biz bu ölçü ve sistemden eğer haberdar değil isek, ne anlatılanları anlayabiliriz ne de bir başkasına inandığımız değerleri anlatabiliriz. Soyut ve hayali kavramlar, ölüm anına kadar yaşamak zorunda olduğumuz ve madde diye algıladığımız şu âlemde, yeterince insanları doygunluğa ulaştırmıyor; özellikle de sorgulayan, araştıran ve gelişen fen ilmini takip eden günümüz insanlarını.

Bugün bile hala yağmur duasını tartışanlar, saçma bulanlar ve “dua ettik, Tanrı da yağmuru yağdırdı,” diyerek açıklama getirenler var. Bir bilim dergisinde okuduğum kadarı şöyle bir açıklama vardı:

‘’Bilim en geniş şekliyle, zaman ve mekân dünyasında yer alan şeylerin, olgu ve olayların yapılarını, onlar arasındaki sebep-sonuç bağlantılarının oluşturduğu düzeni keşfetmeyi, elde ettiği verileri bir sistem içinde toplamayı ve olup bitenlerin hangi temel yasalara göre cereyan ettiğini gaye edinen, beşeri faaliyetlerin bütünüdür.’’

Yağmur duasına yukarıdaki tarif edilen bir pencereden bakar isek, işleyen evrensel sistem içindeki, cereyan eden olayları şu şekilde açıklayabiliriz:

Bilindiği gibi bir atom, atom çekirdeği içinde yer alan nötron ve protondan ve bu çekirdek etrafında belli yörüngelerle hareket eden elektronlardan oluşur. Elektron ve protonların her biri elektrik yüklüdür. Proton (+), elektron ise (-) yüklüdür. Dışarıdan yapılacak bir darbe elektronun yörüngeden çıkmasına sebep olabilir. Bilindiği gibi sıcaklık, atomların daha hızlı hareket etmelerine sebep olur. Atomlar öyle hızlı hareket ederler ki, atom parçacıkları ana atomdan ayrılırlar.

Yağmurun yağabilmesi için ana atomlardan ayrılan atom parçacıklarını çekecek bir işleve ihtiyaç vardır. Yağmur yağmadan önce bulutların arasındaki sıcaklığın artması, atomların yer değiştirmesine sebep olur. Pozitif yüklü iyonların yukarı, negatif yüklü iyonların ise aşağı halde kalması gerekir.

Yağmur duasında, dua eden topluluğun yaydığı yönlendirilmiş beyin dalgaları önce ısı farkını oluşturarak, iyon ayrımını meydan getirir ve çekim gücü ile negatif iyonları, bulunduğu alana doğru çeker. Ana atomlardan kopan negatif iyonlar, farklı ısılarda yağmur denen yoğunluğu oluşturur ve mevcut yerçekimi sebebi ile de yağmur yağar.

Okuduğum kadarı ile teferruatlı olarak anlatmadım ama bu kısaca yapılan izah bile sanırım yeterli bir örnektir. Her insan, ‘’Allah’’ ismiyle işaret edilen Sınırsız TEK’in, evrende ortaya çıkan sistem ve düzeninden ancak algılayabildiği kadarını fark eder ve kavrar. Bizim basit manada “sünnet” diye geçiştirdiğimiz ve üzerinde düşünme zahmetine girmediğimiz oluşlar, bir anlamda, sistemin çalışma tarzına karşılık verebilme ve kendini tanıma amacıyla yapılmaktadır, denmektedir ehlince.

Mesela verilen bir örneğe göre, Efendimizin (s.a.v.) giyeceklerde beyaz rengi tercih etmesi, bu rengin menfi (-) ışınları yansıtması, üzerine çekmemesi dolayısıyla, doğrudan sistemin çalışma tarzıyla alakalıdır. Yani hikmetinden sual eder isek, bir zamanlar Yahudilerin düştüğü duruma düşmekten de, kendimizi kurtarmış oluruz. Eğer dini, sadece namaz ve oruç gibi yani bir takım ritüeller zinciri olarak kabul edersek, Müslüman toplumlar üzerinde oynanan bir oyuna ve tuzağa düşmüş, din anlayışımızda güdükleşmiş oluruz. Mübarek ve kutsal örtüleri ile örtülmüş hakikatlere, bu örtüleri kaldırmadan hiçbir zaman ulaşamayız.

Peygamberlerin mucizeleri ve evliyaların kerametleri ya da diğer inanç sistemlerindeki kişilerde açığa çıkan ve adına istidraç denilen garip haller, doğaüstü diye tanımlanmaktadır. Yani zuhur eden bu olaylarda, doğa kanunları askıya alınmış olmaktadır. Bildiğiniz gibi askıya alındığı iddia edilen bu doğa olayları, bilimin araştırma alanına girmektedir. Peki, doğa kanunları dediğimiz şeyler nelerdir?…

Bu sorunun cevabı, insanlık ilim ve fen noktasında terakki ettikçe, ayni paralellikte de değişecektir. Bir zamanlar atomun parçalanamayacağı bir doğa kanunu olarak kabul görür iken, ilerleyen zaman diliminde atomun parçalanmasıyla bu kabul değişmiştir. Bin dörtyüz yıl önce, Hazreti Peygamber (s.a.v.) tarafından ayrıntıları ile anlatılan altın çağ, bilim ve teknolojinin en üst düzeye ulaşacağı bir çağdır.

Örneğin bugün bilim adamları, adına halk arasında felç denen ve sinir sistemi ile alakalı duyu kaybı rahatsızlıklarını, geliştirdikleri bilgisayar çiplerini, hastanın sinir sistemiyle birleştirerek duyuların tedavi edilmesini başardılar. Bu olay, Peygamberlerin mucizelerinde ve evliyaların kerametlerinde zaten sıkça rastlanan bir olaydı. Bunu ortaya koyan bilim adamları, eğer bizler gibi, mübarekliğe, kutsallığa takılıp, hikmetinden sual olunmaz demiş olsalardı, bunu başaramazlardı.

Bugün hala Tasavvufa, sarık-sakal-cübbe anlayışı ile bakan zümreler var, başkalarının kitaplarının okunmasını yasaklayan zihniyetler var, tarikata girmek deyince, bir topluluğa üye olmak, diye algılayanlar var. Hâlbuki bir Müslüman, araştırmaya, sorgulamaya ve incelemeye başladığında zaten tarikat denen bir yola girmiş olmaktadır. Tasavvufu en basit ifadeyle izah edecek olursak, âlemleri, beyin laboratuarında anlamak diyebiliriz.

Evrende tesadüfe yer olmadığını biliyor ve inanıyoruz. Peki, o zaman Peygamberlerin mucizelerini ve evliyaların kerametlerini ya da istidraç denilen halleri nasıl açıklayacağız. Bunlar, bizim beş duyu kaydı ile algılamakta olduğumuz doğa kanunlarına uymayan olaylar mıdır? Ya da kabul ettiğimiz doğa kanunlarını kıran oluşlar mıdır, ya da bir doğa kanunun yerini başka bir doğa kanunun alması mıdır? Bunlar ötedeki bir Tanrının yaptığı işler midir yoksa işlemekte olan bir sistemin, birimden açığa çıkışıyla seyredilmesi midir?

Burada tartıştığımız olay, sınırsız diye izah edilen ahirete ait oluşlar değildir. Bizim et ve kemik bir beden içersinde yaşadığımız bir boyutun, kendi içinde vuku bulan olaylarıdır. Yoksa insanoğlu sınırlı bir varlıktır ve sınırlı olanın ilmi de sınırlı olur. Bu oluşların açığa çıktığı birimi özne olarak kabul edersek ve açığa çıkan olayları, bilimin ulaştığı en son haliyle incelersek, tam açıklama getiremezsek bile, bize insanlığın ilerleme noktasında çok şey kazandıracağı kesindir. Bunu biz yapmazsak, yapan birileri zaten mevcut olduğu için her zaman onların kapısında, teknoloji, ilaç, şifa ve bilgi dilenmeye muhtacız demektir. Çünkü BİLGİ güç demektir. Bugün en güçlü silah bilgidir, artık değişen dengeleri görmek zorundayız, kafamızı deve kuşu misali, kuma gömmemiz bize çok şey kaybettirir. Gelişen dünyada, neslimizin hem maddi hem manevi planda dimdik ayakta durması için bu gerçeği çok iyi algılamalıyız. Ortodoks bir zihniyetle hem kendimize hemde neslimize çok büyük bir zulüm yapmaktayız…

Burada mucizeleri, kerametleri kanıtlamak gibi bir problemim olduğu düşünülmesin. Bilimsel olarak kanıtlansa da, kanıtlanmasa da, bunlar ilk önce iman dairesine girmektedir ve iman etmek gereklidir. Ama iman etmek, araştırmaya, sorgulamaya ve tefekkür etmeye engel değil, bilakis yönlendiricidir. Veri tabanımızdaki artış, tefekkür yelpazemizin sınırlarını da genişletecektir. Bu ise, birey ve toplumlar için, hem maddi hem de manevi anlamda yeni yeni açılımlar demektir.

Bütün bu bilimsel gelişmelere ve çalışmalara gözümüzü kapamak, iman ettiğimiz halde iman ettiğimiz şeyi görmemekte ısrar etmemiz anlamına gelmektedir. Görmenin imanımızı mı sarsacağını, zannımızda kurguladığımız mübarek-kutsal perdesini mi yırtacağından korkuyoruz. Bu soruları çoğaltabiliriz. Eğer böyle bir korku ve endişemiz var ise, var sandığımız o imanımız, çürük temeller üzerine bina edilmiş olacağından, yıkılması zaten muhtemeldir.

Bugün Kuran’ı Kerim’deki yüksek bilime işaret eden ayetlerin gösterdiği hedeften ve kâinat kitabındaki, Allah’ın esmalarını incelemekten geri duran Müslümanlar, bilim ve fen alanındaki hâkimiyeti, maalesef batıya kaptırmıştır. Kuran’ın başlı başına bir bilim kitabı olduğunu iddia etmiyorum ama Kuran, bilim kitabı değildir diye de, bahsi geçen ilmi noktalara önem vermemek, marifetullah konusunda bize çok şey kaybettirmiştir. Müslüman toplumlar, olarak bunun sonucunda gelişmişlik düzeyimiz ortadadır.

Sonuç olarak, ayetlerin ve hadislerin vermek istediği mananın ve mesajın yanı sıra, işaret ettiği bilimsel gerçekleri de değerlendirmeye almalıyız. Yani Zahir ve Batın ilimlerinde dengeli bir yaklaşım içerisinde olmalıyız. Mana dünyamızı inşa ederken, içinde yaşadığımız ve neslimize miras olarak bırakacağımız madde dünyamızı da inşa etmeliyiz. Bilim gibi bir nimet, manadan yoksun toplumların elinde en tehlikeli silah olabileceğinden, en yakın zamanda, mana toplumlarının bu nimetin tasarrufuna sahip olmaları gerekmektedir.

SAYGILARIMLA

Bülent Gökçen

Yazıma başlamadan önce şu gerçeği ifade etmek zorundayım. Bizim gibi insanların tasavvuf hakkında konuşması, hayatında hiç futbol oynamamış ve sahaya çıkmamış birinin ekranlardan seyrettiği kadarıyla, futbolu anlatmasına benzer. Hiç yüzme bilmeyen birinin, deryadan ve derinliklerinden ya da derinliklerindeki güzelliklerinden bahsetmesine benzer. Önce bu gerçeği itiraf edip, haddimizi bildiğimizi söylemeliyiz.

Allah’a giden yollar, nefislerin adedincedir. Herkes farklı esma kombinasyonlarında yaratıldığı için, her insanda baskın olan esma ve açığa çıkan mana farklı farklıdır. Mana farklı olunca, birimlerin eğilimleri, tercihleri, anlayış kapasiteleri ve idrak seviyeleri de farklı olmaktadır. Kişiye kendi eğiliminin ve kapasitesinin dışında bir şeyi zorla telkin etmek, o kişiye zulümdür. Sistemde herkes, kendine uygun olanı algılar ve idrak eder.

Günümüzde olduğu şekilde algılanan bir tasavvuf anlayışı, hicri 3. ile 4. asırda ortaya çıkıp şekillenmiştir. Dünyaya ait değerlerin, toplum ve fert bazında baskın olması, insanların dünya yaşamına aşırı düşkünlük göstermesi neticesinde, belli bir kesimin, toplumdan kendini soyutlayarak, iç dünyasına yönelmesiyle başlayan bir süreçtir.

Ancak böyle bir süreç, sadece Müslüman toplumlarda değil, diğer inanç sistemlerinde de görülmüştür. Örneğin, Hıristiyanlık inancındaki, kendini dış dünyadan soyutlayan keşişler gibi. Müslüman olsun olmasın, bütün insanların derunlarında saklı olan ve adını bir türlü koyamadığı bir arayış vardır. Bu arayış, her inanç sisteminde kendini farklı şekillerde surete büründürmüştür. Felsefe dahi bu arayışın, bir düşünsel neticesidir.

Tasavvuf yolculuğu 4 ana evreden geçerek bugünkü şeklini almıştır.

1- Zühd devri

2- Tasavvuf devri

3- Vahdet-i vücut devri

4- Tarikatlar devri

İfade edildiği üzere bütün bu anlatılanlar, hakikat yolunun nazari yönünü, dervişlik ise ameli yönünü teşkil eder. Ana gaye Allah’ı bilmek ve Allah’ın halife olarak yaratmış olduğu insanın, yaratılış sebebini idrak edebilmesi ve hayata geçirebilmesidir. Bu ise dinin emir ve yasaklarına sımsıkı sarılarak, nefis terbiyesinden geçmek ile olur denmektedir. Netice itibari ile insandaki gizli kabiliyetlerin ortaya çıkması ve zahiri olarak bilinen şeylerin, hakikatlerinin bilinmesi ile hedefe yolculuk devam eder. Bu yolculuğa ise kulluk adı verilmiştir.

Kulluk, genelin anladığı bir takım amellerin ortaya konması değildir ve sadece Müslümanları içine alan bir anlayış tarzı da değildir. Allah’ın birliği içinde yer alan ne kadar mahlûkat varsa, geçmişi ve geleceği ile yani melekler, cin nesli ve âdemoğlu nesli, hayvanat, nebatat ve madenler gibi, canlı cansız olan her şey bu kulluğun kapsamındadır.

Bütün bunları anlayabilecek bir ilim ise, bünyesinde bütün ilimlerin özünü barındırabilecek bir ilim olmalıdır. Buna ötelerden, batından coşup gelen ve kalpte inkişaf eden marifet denmektedir.

Bu kalpte inkişaf eden ilim ya da marifet, dünyayı, ahireti, Allah’ın cennetini kapsamına alan hudutsuz bir deryadır. Öyle ki bunda zevk vardır, şifa vardır, kanat zenginliği vardır ve Hakk’ı görürcesine; Allah sevgisini, Allah korkusunu canlı olarak yaşamak duygusu vardır. Bu ilimden elde edilen bilgi, insanı Ahiretin ötesine taşıyacak derinliktedir, denmektedir.

Bütün bu anlatılanlar, bireyin iç dünyasında kendisine telkin edilen düşünsel ve bedensel çalışmaların neticesinde, yaşadığı açılımlardır. Bu açılımların gerçekleşmesi için bireylere ve toplumlara telkin edilen sistemlerde farklı farklıdır.

Muhiddin İbni Arabî’ye göre, her bir asırda yaşayan kavimlerin idrak ve istidatları birbirinden farklıdır. Bu yüzden her bir Nebi’ye verilen Risalet ilmi, ümmetinin istidadına göredir. Ne eksik, ne de noksandır.

Çünkü ilim onların istidatlarından fazla olursa, ilmi açıklamak esnasında güç olur ve anlayamazlar. Eğer noksan olursa, herkese kendi hakkı verilmemiş olur, bu ise zulümdür. Hâlbuki Hak Teâlâ Hazretleri; Hâkimdir, her şeyi en güzel şekilde tertip buyurur ve herkese kendi hakkını verir. İşte dinler ve mezheplerin ihtilafındaki hikmet (farklılık) sırrı budur.

Bugün gelişen ve değişen dünyaya, bireysel ve toplumsal bazda ayak uydurmak hatta günbegün yetişmek zorunda olan insan için, Tasavvuf anlayışını ve tarikatlar sistemini yeniden yapılandırmak gerekmektedir. İhtiyaçların artmış ve değişmiş, gelişen teknoloji ile dünyanın küçülmüş ve mahremiyet tehlikeye girmiştir. Bir lokma bir hırka felsefesinin, bireyleri ve toplumları özellikle de bu çağda, helake sürükleyebilecek olması, bilimin günden güne yeni sırlar keşfedip, günlük hayata geçirmesi ve bunu kendi çıkarları için kullanmaları enfüsi seyir için, içine kapanan biz Müslümanlar için tehdit oluşturmaktadır.

Yani, değersiz görülen zahiri ilimlerin de hakkı verilmeli, iç dünyamızda kapasitemizce açılımlar yaşar iken, dış dünyada olup bitenlerin de farkına varılarak, gelişen ve değişen dengede yerimizi almalıyız.

Zahir ilmi şeriatın kapsamına, batından gelen ilim ise marifet kapsamına girer. Şeriat, dış âlemimizi düzenler, marifet ise iç âlemimizi düzenler. Hakikat bu ikisinin birleştiği noktadır.

Bir kuşun iki kanadı vardır. Zahir ilimlerde arif olmak, kuşun bir kanadına, kalp aynasına akseden batın yani manevi ilimlerde arif olmak, kuşun diğer kanadına işaret eder. Zahir ilimlerle, Allah’ü Teâlâ’nın sıfatlarına karşı arif olmakta, dünyada ve ahirette cismin alacağı lezzet vardır, manevi ilhamlarda ise, ruhumuzun öbür âlemde alacağı haz vardır.

Dolayısıyla her iki ilimde de, dünya hayatında ilmini-irfanını ve basiretini ne kadar arttırırsan, ahirette de, o mertebelerin gereğini yaşarsın. SAYGILARIMLA.

Bülent Gökçen

MASONLARIN ACI KAYBI !

17 Aralık 2009

Hürriyet gazetesinde yayınlanan taziye ilanındaki ayrıntılar çok ilginç.

Bir General Masonlukta ‘Büyük Üstad" ve ‘En Muhterem" olabiliyor.

İlk savunma ama o emekli paşa, dünyada emeklilikten başlayan ve bu makama çıkabilen bir tane örnek bulunamaz……

Taziyede masonik sembollere yer verildiği gibi yine masonluğa has kavramlar kullanılmış. ‘Büyük Üstat’ ve ‘Evrenin Ulu Mimarı’ gibi sözcükler buna örnektir.

Masonların dereceleri

Masonların daha üst derecelere yükselebilmesi için büyük özverilerde bulunmaları, bol miktarda bağış yapmaları gerekir. Locaya sıkı bağlılık sırların özenle korunması ve kardeşliğe saygı önemlidir. Loca içinde itaat ve bunun ortaya konulması istenir. Elbette yükselinilen her derece şan, para ve makamı beraberinde getirmektedir.

Masonluğa tekris edilerek alınan bir kimse, Remzî ve felsefî dereceler içinde yükselerek masonluğun en üst seviyesine (33. derece ve ötesi…) çıkabilir.

Çırak olarak masonluğu alınan birisi, sırasıyla “Kalfa”lığa ve sonra da Usta-Üstad’lığa yükselir ki, buna Nafak artırımı ismi verilir.

1. dereceden 33. dereceye yükselmek için 7 sene gerekmekte olduğu zannedilmektedir. Bu rakam, kesin değildir elbette; ama aşağı yukarı bu kadar sene içinde 33. dereceye yükselme gerçekleştirilir.

Herhangi bir ritte, dördüncü derece ve yukarısına devam edebilmek için Büyük Loca’ya bağlı olarak çalışan düzenli bir Locada Üstat derecesine sahip olmuş olmanın yanı sıra, bu ana Loca ile ilişkilerinin herhangi bir dönemde düzensiz olmaması ve yükümlülüklerinin aksatılmadan yerine getirilmesi gerekir. Kendi Locasında düzensiz ilan edilen bir üyenin, yüksek derecelerdeki üyeliği de otomatik olarak düşer.

Kaynak:Aktifhaber

İnsani gelişim Hizmetkârları Birliği Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısı ve Kurucu Başkan Beyin Antrenörü Sevgipolog Kemal Koçak Ankara ili Kazan ilçesinde İçören Kuran Kursu Müdürü San Behçet Ayaz’ın talepleri doğrultusunda verdiği "Din Sevgiroindir" isimli 75 saatlik eğitiminde Kazan’lıların yüreğini kazandı…

Eğitim içeriklerinde aşağıdaki görüntülerle anlaşılabilmesi kolaylaştıran yaklaşık 500 değişik prodüksiyon çalışmalarıyla konuların daha iyi anlaşılabilmesi için tam 6 yıldır profesfonel olarak hazırladığı çalışmalarında "önce raflarımı doldurdum henüz vitrinimiz yok ama Allahın izniyle Nevrotik Lawrens Papalarına karşı çalışmalarımızı daha da hızlandıracağız" ifadesine yer verdi.

Konu ile ilgili haberi Kazan Beypazarı ilçelerinde ve çevresinde ayda bir yayınlanan ‘Son Dakika’ ve ‘Akıncı Ovası’ Mahalli gazetelerinin kendisiyle yaptığı haberleri inceleyebilirsiniz.

Şahsen başlı başına bu meseleyle ilgili okuduğum ilk kitaplardan biri Erzurumlu mütefekkir Mehmet Kırkıncı’nın Ruh nedir ve Kader Nedir? İsimli eserleriydi.

Daha sonra İstanbul’dan bazı sebeplerle ayrılıp memleketim Sürmene’ye gitmiş, dağların ve yeşilliklerin arasında araştırmalarımı derine götürmüştüm. Yine böyle bir günün sabaha yakın kısmında uyuya kaldığım bir sırada sakin ama gönlümde ani bir ferahlıkla kalktığımı hatırlıyorum. Çünkü kulağımda “bir ses “ fısıtıyla ama çok yakın, “GÖZ RUHUN PENCERESİDİR” demişti. Detaylarını şiir ve nazım olarak bir başka kitabımızda anlattığım bu konunun bu kitabımızda da yararlı olacağına inandığım kısmını paylaşmak istiyorum:

Sanki çok yakınımda ancak fiziki gözlerle göremediğim birisi bu sözü yüksek sesle kulağıma fısıldayıp gitmişti. Ses çok dost tınılıydı. Ayrıca kalbimde büyük bir ferahlık da hissediyordum. Bir an önce ara sıra bu mevzuları paylaştığım kendisinin de bir takım metafizik ötesi yetenekleri olan kız kardeşim Belma’yı uyandırıp bu hadiseyi anlatmak istedim. Ancak henüz uyanmamıştı ve ben uyanmasını sabırsızlıkla bekledim. O’na da anlattığımda çok sevinmişti, zira o dönemler o da birbirinden güzel müjdeli rüyalar görüyordu.

 Merhum Cenk Koray’la bir hatıra…

 İstanbul’daki ev arkadaşlarımın ısrarı, biraz da dönmeme dair kalbi hislerimle İstanbul’a dönmüştüm… Aksiyon Dergisinden Arkadaşım Muhsin’in de teklifiyle can dostum Şükrü Kılıç’la birlikte Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın Cumartesi  günleri gerçekleşen toplantılarından birine katılmıştım. Güzel bir tevafuk konuşmacı çocukluğumuzdan beri TRT ekranlarından tanıdığımız babacan sunucu Cenk Koray Ağabeyimizdi. Kendileri hayatındaki ilginç metafizik olaylardan, o dönem çokça konuşulan Kuran’ daki “19 mucizesinden”, maalesef oğlunu 19 yaşında kaybedişi gibi kader ve ruh ilişkisine dayanan mevzulardan bahsediyordu.

Konuşmasının bir yerinde Reenkarnasyon’a da inandığından bahsetti. Kendisini dinlediğimde hasıl olan kanaat; aslında Reenkarnasyonla Ruh Seyri’ni karıştırdığı oldu. Yani sevgili büyüğüm belki bu mevzuda kavramlar üzerindeki tanımlamaları henüz yerli yerine oturtamamıştı. Demek ki; bu iki kavramı birbirinden ayırt edecek kadar mevzuyu iyi incelememiş olmalıydı. Maalesef Reenkarnasyoncuların da birçok kişiyi tabiri caizse avladıkları “psikolojik av sahası” da çoğunlukla burasıydı; yani ruhun seyriyle, bedenden bedene geçip hizmetini bir beden de tamamlamaması…

Reenkarnasyon mevzusuna kadar herkesi dinleyip sonra da paşa paşa eve dönmeyi düşünüyordum. Lakin konu nacizhane sapıtmaya başlayınca susmanın doğru olamayacağına inandığım için merhum Cenk Bey’in konuşmasını bitirmesini biraz heyecanla da olsa sabırsızlıkla bekledim.. Takdimci soru veya eklemek isteyenlere söz hakkı verdiğinde kendime aceleci olmamam gerektiğini telkin ettim ve diğer arkadaşlarımın da ilavelerini ve sorularını dinledim. Mevzu tam istediğim yöne gelince izin isteyip giriş yaptım. Önce kendisinin de zaman zaman televizyon programlarında gündeme getirdiği ismiyle ilgili mevzuyu bir kezde Vakıfta anlatması için ricada bulundum.Eksik olmasınlar kırmadılar, doğmadan evvel sonradan Hazreti Hızır olduğuna kanaat getirdikleri bir adamın gelip validesini uyardığını, doğacak çocuğun hayırlı bir çocuk olup, doğduğunda isminin Cenk konulması gerektiği şeklinde uyardığını söyledi. Bu bir çok insanın başına gelmiş çok güzel bir müjdeydi ancak, İmam Rabbani’nin bu konudaki uyarısını kendisine hatırlatmak gereği hissettim. Zira eksik olmasınlar dostlarımız da bizlere bir çok şeyi hatırlattılar ve hatırlatıyorlar.     Cenk Bey’e dönerek, “Efendim bu çok güzel bir müjde ama sizi kurtarmaya yetmez diye biliyorum” dedim. Evladı yaşında olmama rağmen hiçbir küçümseme işareti göstermeden dinlemeye devam ettiler:

“Efendim İmam Rabbani Hazretleri bu işin sonu başında gösterildi diyor.  Eğer hayatınız denen bir ömürlük  filmi size müjdelenen şekilde yani arzulanan bir sonla  bitirmezseniz cezanızın da iki kat olacağını hatırlatıyor. Yani siz müjdelenmişsiniz haliyla diğer insanlardan Allah’ın hikmetine binaen daha lütuflu tutulmuşsunuz ancak bu lütfun hakkını vermezseniz bu defa keşke müjdelenmeseydim demek durumunda kalabilirsiniz. Çünkü daha yolun başındayken müjdelediğimiz halde niye mjdelediğimiz gibi yaşamadın diyerekten cezanızı ikiyle çarpabilirler hiç bunu da hesap ettiniz mi dedim…” Merhum bu açıklama üzerine, “Allah razı olsun canım kardeşim demek müjde kafi değilmiş önemli olan müjdeye göre yaşamakmış, bu işin teşviki olsa gerek. Bundan sonra daha dikkatli olayım öyleyse…” şeklinde büyüklüğünü gösteren ifadeler kullandılar.

Ardından da biraz daha söz alıp belki düşüncesi bulananlar vardır diyerekten Reenkarnasyon kavramını ifade etmeye çalıştım. Sözlerimi bitirirken de  “Efendim Ruh mevzusu İmam Rabbani’nin teşhisleriyle alemi sugra/küçük alem  makamının üçüncü sırrıdır. Yeri ve zamanı dışında çok tartışılamaz. İlmi ve araştırmaya dayalı açıklamaların dışında Herkesin ı Allah’a yakınlığına göre daha geniş bir açıklaması olabilir. Bu sebeple ben kendime göre şu üç kelimeyle konuyu bitiriyorum:“Göz Ruhun Penceresidir”. Rahmetli de ve diğer bir kısım arkadaşlarda da “Göz Ruhun Penceresidir” sözü ciddi bir tesir uyandırmıştı ki; bu sözü ifade ettiğim sürenin üzerinden henüz yarım dakikalık bir süre geçmemişti ki (bu olay üzerine daha sonra samimiyet kuracağım)  Eğitimci-Yazar Arif Arslan; “Evet, gözler Ruhun Pencereleridir” şeklinde bir cümleyle son söylediğim bu cümleyi tasdik etmesin mi?.. 

Bu tasdik beni çok mutlu ettiği gibi inanılmaz derecede de şaşırttı. Zira Arif Arslan Bey’in söyleyiş tarzından bu sır dolu üç kelimelik cümleyi daha önceden bildiği anladım. Akabinde de biraz muzipçe bir tavırla yoksa her Ruh olayını inceleyen insana bu “fısıltıcı kardeş” geliyor mu diye düşündüm. Hem ortamın müsait olmaması hem de o gün itibariyle yeterince samimi olmadığımızdan ötürü bu durumu kendisine soramadım. Ancak ilk fırsatta sormak içinde o günden sonra yandım tutuştum diyebilirim.

Uzun süne Arif Hocaya ulaşmak için bir vesile bulmaya çalıştım. Çünkü şahsım  “Göz ruhun penceresidir” demiş; kendileri ise o “Gözler Ruhun pencereleridir” demişti. Şimdi arada ne fark var diyeceksiniz! Evet, arada (ler, lar) gibi çoğul olma durumundan başka bir fark yok ama meselenin üzerine uzun süre düşünüldüğü bu çoğul kelimeden anlaşılıyor. Yani kaynağından çıktıktan sonra işlene işlene çoğullaşmış. Bu da uzun süre birileri tarafından kullanılarak üzerine eklemeler yapıldığını gösteriyor sevgili okuyucu. Tabiatıyla bu durum beni bayağı düşünmeye sürükledi. Sonra da herhalde haddince sırları bulmak isteyenler aynı çeşmelerden geçiyorlar deyip işi sahibine havale ettim.

“Gelecek, Altın Nesli Bekliyor!..”

 Arif Bey’le tekrar buluşmamızın vesilesi olan röportajın başlığı buydu.  Samimiyetimiz de bu röportaj vesileyle iyice ilerleyince aylardır içimde sakladığım konuyu açtım.

 Hiç şaşırmadı gayet rahat ve doğal bir şekilde bu söz, Bediüzzaman mahlasıyla meşhur Said Nursi’nin eserlerinde geçer, özellikle Ruhla ilgili mevzularda aynen bu izaha yer verilir. Ben de oradan biliyorum dedi. Bu açıklamaya çok sevindim sebebi de çok zaman kendisinin ifade ettiği; “Bu risaleyi ben yazmadım naçiz şahsıma yazdırıldı” sözlerinin sade bir alçak gönüllüğü ifade etmediği aynı zamanda büyük bir hakikati taşıdığını anlamamdı ki, kitabı önceki bölümünde bir takım parapsikolojik güçler tarafından yazdırılan kitap hikâyelerinden bahsetmiştik.

 Dilerseniz bunca kifayetsiz kelamla açıklamaya çalıştığım bu mevzuyu, külli irade adamı Mevlana Hazretleriyle özetleyeyim:

  “Parmağını gözünden kaldır ilkin gör dilediğini öylece…

 İnsan gözden ibarettir aslında, geri kalan ceseddir…

Göz ise ancak dostu görene denir…”

 MUTASSAVVUFLARIN ÜSTADI  RUHU NASIL ANLATIYOR?…

 Ruh mevzusunda en kapsamlı çalışma Tasavvuf aleminin kendisine bağlanmaktan şeref duyduğu Abdülkadir Geylani’ye nasip olan keşiflerdir. Şahsen bu konuda yaptığım çalışmalarda az sonra bahsedeceğim eser, şahsen içimde sakladığım gerçeği ortaya çıkarıp iç dünyama ait taşları yerli yerine oturtmamı sağladı.

 Geylani, Asıl ismi “Sırrül Esrar Fima Tehtacü İleyhil Ebrar” bugünkü manada “Dostlar Zümresinin İhtiyaç Hissettiği Sırların Sırrı” olan kısaca “SIRRUL ESRAR” isimli eserde  bilinenin dışında insanın başka ruhlar taşıdığından da bahsetmektedir.

Bu eser yukarıda da belirttiği gibi ebrar zümresine yönelik kılavuz bilgiler kitabı olup makamı ve sırları henüz olgunlaşmamış talebeye sunulmaz. Zira bu bilgiyi anlayacak ve de hazmedecek bir deneyimden geçmediği için zaten kendisi de okuduklarından pek bir şey anlamayacaktır.

 Biz şimdi kitabımızın konularından olan Ruhi degajman yoluyla istihbarat mevzusuna girmeden önce bu önemli eserden Ruh’la ilgili başka eserlerde rastlayamayacağımız bilgiler alalım. Ayrıca Değerli okuyucumuza konu iyice anlaşılsın diye parentez içi cümlelerin bana ait olduğunu hatırlatmak isterim.

 “Yüce Allah cemal nurundan ilk defa Hazreti Muhammedin Nurunu yarattı. Bu durum şu kutsi hadiste şöyle anlatılır:

“Muhammed’in ruhunu yüzümün nurundan yarattım”

Bu durumu Allah’ın Elçisi ise şöyle açıklamıştır:

“ Allah önce ruhumu yarattı, Allah önce nurumu yarattı. Allah önce kalemi yarattı. Allah önce ‘aklı’ yarattı.”

Haliyle ortada “Ruh-Nur-Kalem/ilim-akıl” şeklinde sıralanan birbirini bütünleyen tek bir yaradılış zinciri var/hyç)

Muhammedin Ruhu yaratılanların mayası, kâinatın evveli ve aslıdır. Allah’ın Resulü bu durumun akabindeki gelişmeyi:

“Ben Allah’tan müminler de benden…” cümleleriyle anlatır

 (…)

 Geylani Hazretleri daha sonra

Ruh’un özünün “Nur” (yani ilahi kudrete has enerji) olduğunu söylüyor. Daha sonra bu Ruh’un çeşitli işlemlerden geçerek “ceset alemi”ne girme aşamasına kadar geldiğini ise şu ayetle açıklıyor:

“Sonra onu aşağıların en aşağısına/esfeli safiline gönderdik.”

 RUH’UN SEYRİ/TEKAMÜLÜ

 Geylani Hazretleri bu defa Ruh’un öyle ham halde bırakılmadığını çeşitli işlemlerden geçtiğiyle ilgili o günkü benzetmelerle bilgiler veriyor:

  “Yani o nur, ilk önce Lahut aleminden ceberut (büyüklük,azamet) alemine gönderdi. O nurdan olan ruhlara iki harem arasında ceberut nurundan kisveler gidirdi. Buna SULTANİ RUH denilir.

 Sonra bu kisveler ile “Melekut Alemi”ne saldı. Buna da Orada da melekut nurundan kisveler giydirildi (yeni sistemler yüklenildi). Buna da (Bu işlemden geçen Ruha’da) RUHANİ/NURANİ RUH denilir.

 Sonra (yeni bir işlem için) ;

(Bu defa) MÜLK ALEMİ’ne gönderildi. Burada MÜLK kisvesine büründü. Buna da CİSMANİ RUH (Halk arasındaki ismi “Can” olup; insanoğlunun  bildiği sadece bu ruhtur) dendi.

 Sonra;

 Sonra da Allah (çeşitli sistemler yüklenen) o ruhlara (bu ceset denen) cisme girmeleri için emir verdi. Onlar da Allah’ın emriyle girdiler. Bu durumu şu ayet haber vermektedir:

 “Ona Ruhumdan üfledim” (Sad, 72)

 Zaman oldu o Ruhlar; bu cesetle olan ilgisini (cesede ait arzulara takılı kalıp) artırdılar. Bu yüzden de ahdi (İnsanların ve cinlerin Ruhlar halindeyken Allah’la yaptıkları sözleşme) yi unuttular. Hâlbuki Allah onları yarattı ve:

 _ Sizin Rabbiniz değil miyim? Buyurdu

 Onlar da (hep birlikte):

 EVET…   Cevabını verdiler…

 İşte bu sözlerini unuttular. Asli vatanı (Ruhlar aleminde sözleşmenin yapıldığı anı ve yemini) unuttular.

Fakat… Rahman onlara acıdı. Bu sebeple elçiler ve  ilahi kitaplar gönderdi. Bununla (geldikleri ve dönecekleri) asli/asıl vatanı hatırlatmak istedi. Bu durum şu ayetlerle haber verilir:

 “Onlara Allah’ın günlerini hatırlat” (İbrahim, 5)

 Yani, Allah’la sözleştikleri o günleri hatırlat…

 RUHLARIN CESETTEKİ YERLERİ VE DONANIMLARI…

Abdülkadir Geylani Hazretleri yine kısaca “SIRRÜL ESRAR” isimli eserde yukarıda bahsettiği Ruhların cesedlerin (bedenlerin) hangi bölgesine yerleştirildiğini de açıklıyor :

 CİSMANİ RUH:

 Bedendeki yeri sinedir. Bedeni-fiziki duygularla beraberdir. Sorumluluğu Allah’ın sosyal hayattaki kurallarına uymaktır. Eğer ibadetleri gösteriş yapmayacak şekilde has yaparsa keramet tabir edilen ruhbanlara ait işlere kavuşabilir, şöyle ki: “suda yürümek, havada uçmak, az zamanda çok yer katetmek, uzaktan söyleneni duymak ve iç âlemdeki gizli şeyleri haber vermek gibi”

REVANİ /NURANİ RUH:

 Revani Ruh’un yeri kalptir. Kazancı manevi sahaya ait ilimdir. Bu ruhun kendini geliştirme kuvveti ve çabası Allah’ın zatına ait isimlerin ilk dördü iledir. Diğer on iki isimde olduğu gibi bu dört isimde de harfle dahi olsa sesli yakarışlar, davetler olmaz.

 “Güzel isimler O’nundur, onunla çağırınız.” (Araf, 180)

 ON İKİ İLAHİ İSİM ise “LA İLAHE İLLALLLAH” cümlesinin esasına dayanır. Çünkü bu cümlenin harfleri “on iki”dir.

 Revani/Nurani Ruh melekler alemine şahitlik eder. Gördüğü şeylerin bir kısmı cennetler ve içinde bulunan nimetlerle meleklerdir. Konuşması iç aleme dair olur. İlahi isimlerin derin anlamını düşünür. Ötelerden haber verir. Ahiretteki yeri ise Naim cennetidir.

 SULTANİ RUH:

 Bu Ruhun kendini geliştirdiği yer kalp’te “Fuad/Yücelik” denilen yerdir. Bu Ruhun marifeti varlıkların, “yaratılanların ve olayların içinde saklı olan gerçek nedenleri, hakikatleri bilmesidir.” Bu ruhun  gücünü aldığı kendini geliştirdiği işe gelince “kalb dili” ile yalvarılan ilahi isimlerin hepsidir. Öbür alemdeki mekanı FİRDEVS cennetidir.

 Ve “KUDSİ RUH”

 Bu ruh’u hali şu kutsi hadisle anlatılır:

“İnsan benim sırrım ben de insanın sırrıyım.”Bu Ruh’un gücünü aldığı kaynak “hakikat ilmidir”. Bu ilim aynı zamanda Allah’ın tekliği ile ilgili sırlara ulaşmakla ilgili ilimdir. Kendini geliştirdiği işe gelince Allah’n Birliğini ve tekliğini anlatan isimlere devamdır. Burada gizli yakarışlar esastır. Bu ruhun ötelere bakışı “sır gözü” iledir. Allah’ın “cemal” ve “celal” sıfatlarını görür.

 Durak yerine gelince o da “SIR”dır.

 Değerli okuyucularımızın bu konuya kitabımızın dışında  ilgi göstermeleri halinde bu Ruh’un Kuran’ı Kerim’de pek az kişiye verildiği ilgili ayetlere dikkat etmelerini ve bir çok tefsircinin bu Ruhla kastedilenin dört büyük melekten Cebrail olduğunu söylemelerine rağmen nacizhane Hz. İsa ile ilgili ayette de O’na “Ruh’ül Kudüs” verdik ifadesine dikkat etmelerini ona göre düşünmelerini öneririz.

 Ayrıca değerli okurlarımıza şu düşüncemi de iletmek isterim: Kitle psikolojisinde Milli ve manevi konularda zaman zaman atalarımızın “Hissi Müşterek” dediği şekilde “ortak tavır” alma hali belirir. Bendeniz bu durumun yukarıda adı geçen Ruh’ sayesinde oluştuğunu sanıyorum. Yani ortada bir mıknatıs ve çevresinde toplanan milyonlarca toplu iğne. İnşaallah teşbih te hata olmamıştır(!)

Şimdi Ruh konusuna diğer kaynaklardan istifade ederek devam edebiliriz:

 Felsefe ve din bilginlerinden William Hamilton’a göre, Ruh terimi, hemen hemen bütün dillerde “nefes, rüzgâr, hava ve koku” anlamına gelen kelimelerden alınmıştır. Nitekim Lâtincede Spritus: teneffüs etmek, İbranicede Nefes: nefes almak, Arapçada ruh kelimesinin aslı olan “Rayiha”, koku ve hava anlamına gelmektedir…

HAKAN YILMAZ ÇEBİ

HALK BİLİMCİ- GAZETECİ/YAZAR

KAYNAK: GİZLİ GÜÇLER VE METAFİZİK İSTİHBARAT

NLP İLE TUVALETE GİTMEK…
NLP NEDİR? NE DEĞİLDİR?

“NLP” İngilizce “Neuro-Linguistic Programming” ifadesinin baş harflerinden oluşan bir kısaltmadır. Her nedense bu ifadeyi Türkçe’leştirmeye çalışan birileri “Sinir Dili Programlaması” diye tercüme etmişler. Açıkçası bu Türkçe açıklama bana hiçbir şey ifade etmiyor.

İnternette biraz dolaşıp baktım. Anladığım kadarıyla bu Türkçe ifade bu işle uğraşanlara da birşey ifade etmiyor ki, hepsi de web sitelerinde “‘Neuro-Linguistic Programming’ ifadesinin Türkçe’si ‘Sinir Dili Programlaması’dır” diyor, ama bu ifadenin Türkçe’sinin kısaltması olan “SDP”yi değil de hala İngilizce ifadenin kısaltması olan “NLP“yi kullanıyorlar.

Bilmiyorum, belki de “NLP” ifadesinde bir mistiklik oluşturmaya ve çekiciliğini artırmaya çalışıyorlar.

Bugüne kadar “NLP” ile ilgili hiçbir yazı yazmadım. Ancak NLP’nin ne olduğunu öğrendiğim yılların 1980′li yıllara, yani çok eskiye dayandığını ve bu konuyu Türkiye’deki hemen hemen hiç kimsenin bilmediği yıllarda öğrendiğimi söyleyebilirim. Doğrusunu söylemem gerekirse NLP hiç ilgimi çekmemişti. Çünkü mevcut bildiğim şeylerden farklı birşey değildi. Ve düşünme sistemime bir katkısı olmamıştı.

İşin ilginç tarafı Türkiye’de NLP’yi öğrendiğini iddia edenlerin çoğu NLP’yi öğretmeye çalışmıyor. Büyük bir çoğunluk “NLP ile başka birşeyi öğrettiklerini” iddia ediyorlar. Birkaç örnek vermem gerekirse, bu iddialar şu şekilde sıralanıp gidiyor;

• NLP ile 7 Günde İngilizce,

• NLP ile Matematik,

• NLP ile Çocuğunuzun Zekasını Geliştirmek,

• NLP ile Anlayarak Hızlı Okuma,

• NLP ile ÖSS Hazırlık Kursları,

• NLP ile Beyni Etkin Kullanmak,

• NLP ile Tuvalete Gitmek…

(Hepinizden özür diliyorum. Aslında son maddede yazan “NLP ile Tuvalete Gitmek” gibi birşey öğrettiğini iddia eden hiç kimse yok. Bu maddeyi ben ekledim. “NLP ile herşey yapılabiliyorsa, NLP ile tuvalete gitmek de olabilir” diye düşündüğüm için. “NLP ile” ifadesinin yanına ne koyarsan gidiyor anlaşılan).

Yukarıdaki başlıklardan NLP’yi öğrenenlerin NLP’yi öğretmek yerine, NLP ile başka birşeyleri öğretmeye çalıştıkları açıkça görülüyor. Yani yukarıdaki başlıklardan çıkarttığım şey, NLP bir sihirli değnek ve onunla herşeyi yapabiliyorsunuz. Örneğin aylar, hatta yıllar süren İngilizce eğitimini, NLP’yi öğrenen kişi hemen size 7 günde öğretebiliyor! Kişi NLP eğitimcisi olmuyor da, hemen başka birşeyin yani İngilizce’nin eğitimcisi oluveriyor! İlginç değil mi?

NLP’nin kurucularından olan John Grinder da bir röportajında NLP’yi öğrenenlerin % 99′unun NLP’nin özünü öğretmekle uğraşmadıklarını, aksine bu işi paraya dönüştürmek için NLP’nin başka alanlarda uygulanması paketleri” oluşturma çabası içinde olduklarını, bunun ise NLP’nin özü olmadığını ifade etmektedir.

Eminim yukarıdaki başlıkları görseydi, temelini attığı NLP ile neler yapılabildiğine kendisi de şaşıp kalırdı. Ben bir adım daha ileri gidip, yukarıda başlıklar halinde verilen iddiaların John Grinder’in söylediği NLP’nin uygulama paketleri kapsamında da olmadıklarını açıkça ifade etmeliyim. Bunu bir örnekle açıklayacağım. Ancak örnekten önce “NLP’nin Özü“nün ne olduğunu John Grinder’in kendisinden öğrenelim.

Kişisel Gelişim Kitapları tersinden bir Kuran gibi!

İnsanın nefsini kışkırtan Kişisel Gelişim, hepimizi bir tüketim nesnesi haline getiriyor. Dinimizde “Kazanmak” ya da Kaybetmek” değil “Sevap” veya “Günah” vardır! Öyleyse başarıya endeksli bu kitaplar niçin çok satıyor anlamış değilim, din elden gitti mi yoksa?

4 Eylül 2008

Kemal GÖKDOĞAN

4 Eylül 2008

Kemal GÖKDOĞAN

Akıl kavramı Arapça kökenlidir. Deveyi bir ip ile sağlam ve sabit bir yere bağlama işlemine “akl” denilmektedir. Deve, sabit yer ve bağlama işleminden de bir sonuç elde edilmektedir. Sonuç “devenin bağlandığı yerde kalması, kaçamaması ve çöl yolcusu Arap’ın hurma ağacı gölgesinde gönül rahatlığı ile ferah ferah uyuması”dır.

Deve, ip ve sabit yer (ağaç, kazık, kaya vs olabilir) somut şeylerdir. Bu işlemi de yine beynimizin kesintisiz devamı olan vücut organlarımızla tutarak yaparız..

İki ya da üç ayrı somut şeyi biri birine bağlamayı veya ilişkilendirmeyi her canlı türü yapmaktadır. Örneğin, terzi kuşu ipe benzer bir lifi gagasına alarak ağaç yaprağını kıvırıp uçlarını dikişle birleştirebilmektedir. Şempanzeler eline çubuk alıp karınca yuvasına sokmakta ve çubuğun üzerine tırmanan karıncaları afiyetle yemektedir. Su samurları kollarını kullanarak kabuklu deniz canlılarının kabuklarını iki taş arasında kırabilmekte, içini çıkarıp yiyebilmektedir.

Hayvanların ve insanların iki-üç ayrı somut şeyi birbiri ile ilgilendirip bir sonuç elde etme işleminin genel adı “akletme”dir. Hayvanların akletme işlemine biyoloji ve hayvan davranışları bilimi “içgüdü” demektedir. Bazı düşünürler ve bilim adamları “içgüdü” kavramını kabul etmemekte ve yerine “Allah’ın verdiği ilham” anlamında “ilâhî program” demektedir. Kullanılan kavram ne olursa olsun sonuç olarak hayvanlar da aklın en basit işlemi olan “çıkarım”ı kullanmaktadır.

İnsan ve hayvan bu noktaya kadar çıkarım işleminde aynı beyin mekanizmasını kullanır.  Fakat insanın beyin, kas ve parmak yapıları daha çok “somut çıkarım” işlemine imkân sağlamaktadır. İnsanın burada hayvanlara karşı işlem üstünlüğü vardır. Ve bu somut işlem üstünlüğünden de “somut uygarlık” dediğimiz bilim, sanat ve teknoloji doğmuştur.

İnsanın fiziksel evrenine ait “somut uygarlık” basit aklın binlerce yıl içinde birikim sağlayarak ulaştığı bir sonuçtur. İnsan; bilim, sanat ve teknoloji ile Ay’a, Mars’a, Venüs’e ulaşmış ve güneş sisteminin sınırlarını insansız araçla aşmak üzeredir. Yine insan atomun derinliklerini ağırlıksız ve hacimsiz parçacıklara kadar görüntülemiş ve denetlemiştir.

Hiçbir hayvan uzayın derinliklerine araç göndermedi, atomun derinliklerini incelemedi. Ölülerine mermer mezarlar yapmadı, mumyalamadı, kefenleyip defin töreni yapmadı. Monaliza portresi, Özgürlük Anıtı ve Manş Tüneli de yapmadı. Çünkü hayvanlar basit aklın çıkarımlarını sadece yaşamlarını devam ettirecek kadarıyla kullanırlar. Yarını, gelecek yılı ve ölüm sonrasını hesap ederek aklın verilerini biriktirerek yeni nesillere aktarmazlar. Bunun için basit akıl hayvanlarda birikerek teferruata dönüşmemiştir.

Somut Bilim, Somut Sanat ve Somut Teknoloji insanın teferruatıdır. Günlük ihtiyaç fazlası üretim ve tüketim düşüncesinden doğmuştur. İnsanın üstünlüğü akılda değil, aklın çıkarımlarını biriktirerek yeni nesillere aktarmaktadır. Fazla teferruat fazla akıl gibi kabul görmektedir.

Fakat dengeli üretim, dengeli kullanım ve dengeli tüketim konusunda hayvanlar insandan daha üstündür. Hatta Somut Çıkarım işleminde biz hatalıyız. Zararsız çıkarım yapmayı bilmiyoruz. Hatasız ve hatalı işlemin her ikisini de yapmaya müsait olarak programlanmış beynimizi tek yönlü kullanıyoruz. Kendimizi, hayvanları, çevreyi kısaca dünyayı yok edecek dengesiz somut çıkarımlar için kullanıyoruz.

Biz Somut Bilimde, Somut Sanatta ve Somut Teknolojide üstün olsaydık “ozon tabakası”nı delmez, “kutup buzulları”nı eritmeye başlamaz ve teknolojik intiharın sonucuna yaklaşmazdık.

Şimdi doğru çıkarım yapmak zorundayız. “Akletme” ya da “aklı kullanma” açısından insan mı üstün yoksa hayvan mı üstün?

“Ozon tabakası”nı delmek mi üstünlük?

“Ozon tabakası”nı delmemek mi üstünlük?

“Doğal yaşam döngüsü”nü devam ettirmek mi üstünlük?

“Doğal yaşam döngüsü” nü bozarak kendi geleceğini yok etmek mi üstünlük?

Mağarada yaşayıp avcılık ve toplayıcılıkla karnını doyuran, nergis, sümbül ve yasemin çiçekleriyle kokulanan atalarımız mı daha uygar? . .

Fay hatlarının üzerine şehirler kuran, besin zincirini denetimsiz hormonlarla bozan, parfüm ve losyon zevki için atmosferi seraya çeviren, ozon tabakasını delen çağdaş insanlar mı daha uygar? . .

Aklı kullanabilmek, doğru çıkarım yapabilmek sadece deveyi sağlam bir yere bağlayıp ağaç gölgesinde uyumak ve teferruatı değildir.

Hayvanlarda akıl olmadığını içgüdü olduğunu öğrendik. İnsanı hayvandan üstün kılan mefhumun da akıl olduğunu ezberledik.

İçgüdüsünü kullanan hayvanların çevreyi yok etmek için değil çevrenin dengesini korumak için yaşadığını şimdi görebiliyoruz.

Artık şunu da görmeliyiz. İnsan şeklindeki organizma “akıl”ı kullanmıyor. Çevreyi ve dengeyi yok edecek olan bir tür “içgüdü” kullanıyor.

Akıl’ın bir anlamı fiziksel doğayı değiştirmek ve kullanmaksa bu işi en mükemmel şekilde hayvanlar yapıyor.

İçgüdünün bir anlamı fiziksel doğayı dengesizce değiştirip kullanılamaz hale getirmekse bu işi en güzel şekilde insansı (organizması insana benzeyen canlı türü) yapıyor.

Akıl kavramının bilimsel analizini Prof. Dr. İsmail Yakıt’ın Kur’an’ı Anlamak isimli kitabından orijinal alıntı olarak aşağıda veriyoruz.

(((… Mesela Arapça’dan dilimize geçen “akıl” kavramı semantik (sözcük anlam bilimi) analize müsait olan bir kavramdır. Arapça “ukl” kökünden gelen bu kelime semantik olarak “bağlamak” anlamındadır. Etimolojik olarak Arapça’da “deve kösteği”nin adıdır. Devenin ön ve arka ayaklarını çaprazlama olarak bağlayan kösteğin adıdır. Böylece bağlanmış deve belli bir mekândan pek fazla uzaklaşamaz. Zamanla bu kelime devenin ayağından insanın başına kadar bir evrim geçirmiş ve semantik anlamını orada da göstermiştir. Nitekim biz akıl dediğimiz zaman “duygu ve düşünceleri, kavramları, olayları, fikirleri vs. birbirine bağlayan ruhî melekeyi” kastediyoruz. Keza Batı dillerinde bu kelime “Intelligence” kelimesiyle karşılanmaktadır. Lâtince “Intellectus” olan bu kelime, Grekçe “Selectus” dan gelmedir. “Seçim ve tercih etme” anlamındadır. O halde Batı dillerinin kullandığı “Intelligence”ın semantik anlamı “iyi ile kötü, büyükle küçük, faydalı ile zararlı vs. arasında seçim yapan ve ayıklayan melekeye” akıl denmektedir. Öz Türkçe’de “us”la karşılanan bu kelime“davranışları kontrol eden melekeye” denmektedir. Kısaca Arapça “bağlama” özelliği dikkate alınırken, Grekçe ve Lâtince’de “ayıklama” yönü esasa alınmış ve Türkçe’de de “kontrol etme” özelliği öngörülmüştür. Şu halde insandaki aynı ruhî meleke farklı dillerde farklı semantik özellikleriyle tanımlanmıştır…)))

Bu açıklamalar ışığında doğayı ve evreni kullanmakta insanların; “İnsanlar hayvanlardan daha akıllıdır” tezini yeniden gözden geçirmek gereğine inanıyorum.

Evreni ve doğayı tahrip etme içgüdüsünden (?) doğan bilime “bilim”, sanata “sanat” ve teknolojiye “teknoloji” diyebilir miyiz?

Yoksa şimdiki çağdaş uygarlığa “binlerce yıllık akıl çıkarım çöplük yığını” demek daha mı doğru olur?

4 Eylül 2008

Kemal GÖKDOĞAN

O sene, çok yalnızdım. Gökdelendeki işimde kendimi bir fare gibi hissediyordum. Havasız, güneşsiz labirent binada ay sonundaki peynir maaş için bir oraya, bir buraya koşan bir fare… Hayatım bu labirent, uyku ve evde geçirilen kısa bir zamandan ibaretti. Eve gidip ağlıyordum.

Böyle bir haleti ruhiye içindeyken birkaç senedir görmediğim bir arkadaşımla karşılaştım. Annesiyle beraber bir vakıfta reiki yaptıklarını, çok mutlu olduklarını, hayatla ne kadar da barışık olduklarını anlattı. Vakfın seminerlerine beni de çağırdı. Unutur giderdim ama telefonla arayıp hatırlattı. Ben de hemen beni düşünen bu insan gibilerinin bolca bulunacağı, bana mutluluk verecek seminere koştum.

Beyoğlu’nda bir binanın üst katlarında kocaman bir salonda en az 100-150 kişilik bir grup toplanmış, bir beyin anlattıklarını dinliyordu. Gelenler bakımlı, şık, kendine güvenli görünüyordu. Herkes bolca gülümsüyordu etrafına.

İlk başta seminerde duyduklarım çok saçma geldi. O ana kadar hiçbir yerde işitmediğim, bambaşka bir ahiret hayatı tasvir ediliyordu. Semineri veren kişi kendinden ve söylediklerinin doğru olduğundan son derece emin konuşuyordu ama gerçekten çok saçmaydı. Etraftaki insanlara baktım. Bu söylenenlere en az konuşan kadar inanmış; ona sorular soruyor, kafalarını sallıyor, saçma bilgilerini biraz daha pekiştiriyorlardı.

Beni eve bırakırlarken reikinin ne olduğunu sordum. Verilen cevaptan hiçbir şey anlamadım. Sistem, teknik, iyilik, şifa kelimelerinin geçtiği bir cevaptı. Anladığım şuydu; arkadaşımın annesi uzun yıllardır reiki yapıyordu ve halinden memnundu.

Dediğim gibi aklıma yatmadı ama her nasılsa düzenli olarak vakfa gider oldum. Seminerlerde anlatılanları onaylayan 100 kişiyle birlikte ben de kafamı sallamaya başladım. Reiki kurslarına katıldım. Anlamını tam olarak kavrayamasam da şifa, teknik, insanlar için iyilik kelimeleri benim de dilime oturdu. Etraftan midesi ağrıyanın midesine; ayağı titreyenin ayağına ellerimi tutuyordum. İyi geldi diyorlardı. Arkadaşlarımı akrabalarımı seminerlere davet ediyordum ben de artık.

Tütsü ve Eski Mısır

Devamlı tütsü yakılan seminerlerde farklı ahiret tasvirlerinden başka anlatılan konular da vardı. Et yemenin kötü olduğu anlatılıyordu. Değişik semboller öğretiliyor; bunları kimse görmeden evde saklamamız, kimse görmeden havada çizmemiz öğütleniyordu. Toplu meditasyonlar yapılıyordu. Meditasyonda aramıza “büyük enerjilerin geldiği”; “çeşitli renklerde bir şeyler göründüğü” söyleniyordu. Devamlı enerjilerden, auralardan, kristal çocuklardan bahsediliyordu. Gözleri kapalı olduğu halde kapıdan içeri giren birini “görenler” vardı. Kimden, nereden geldiğini bilmediğimiz “tebliğler” vakfın çekirdek kadrosundan bir kişiye geliyor; o da seminerlere katılanlara bildiriyordu. Bunlar dışında tebliğler ve seminerlerde anlatılanlar küçük dergiler gibi kağıda basılıyor; sindire sindire okuyabilmemiz için bizlere veriliyordu. E-posta kutumuza mesaj olarak da geliyordu.

Eski Mısır çok imrenilecek bir uygarlık olarak tanıtılıyordu. Yok olan muhteşem eski uygarlıklarda insanların çok daha bilgili oldukları, kendileri için bugün mucize veya büyü diyebileceğimiz şeyler yapabildikleri anlatılıyordu.

Salon dışındaki, bu ayrıcalıklı bilgilerden habersiz insan “sokaktaki insan”dı. Biz sokaktaki insanla bir değildik.

Çekirdek kadro

Vakıftaki bütün seminerler, meditasyonlar, kurslar hassas bir saatin işleyişi gibi tıkır tıkır organize ediliyordu. Vakfın çekirdek kadrosu her zaman gülümseyen, her zaman yardıma hazır, her konuda bilgili, sivri yüksek topuklu, sivri tırnakları ojeli, her zaman fönlü ve makyajlı kadınlardı.

Reiki dışında bir sürü konuda kurslar vardı. Taşlar, renkler gibi konularda. Herkes her kursa katılamıyordu. Oradaki derecenize bağlıydı katılmanız. Anlatılanları da gizli bir bilgi olarak herkesten saklayacaktınız. Reikinin üç kursuna da katıldıysanız şu kursa; ona da katıldıysanız bu kursa girebiliyordunuz. Tabii bunların hepsi ufak bir meblağ karşılığında.

Çekirdek kadro bütün zamanını insanlığın hayrı için faaliyetlere harcıyordu. Para kazanmak için çalışan yoktu ama hafta sonları kayak yapmaya gidiyorlardı.

Ben ise halimden çok memnundum. Labirentteki fare görevimden vakfa gittiğimde burada tanıştığım arkadaşlarım bana sarılıyorlardı. Büyük bir grubun parçası olmuştum, beni seviyorlardı. Çok iyi insanların arasındaydım.

Kursta öğrendiğim sembolleri mide ağrıları dışında bolluk bereket için, türlü sebepler için tavanlara duvarlara da çiziyordum. Kimseye göstermeden, gizli gizli, bize tembih edildiği gibi.

Haftada bir gün gittiğim vakıfta defalarca duyduğum “et yemeyin” telkinlerinden sonra et yemez oldum. Farklı kurslara gitmeye başlamış; labirentteki işimden istifa etmiştim. Artık ben de vaktimin çoğunu vakıftaki hayır işlerine ayırabilecektim. Son gittiğim kursta “om…” diye başlayan bir mantrayı ezberlemem istenmişti. Sabah güneş doğmadan kalkıyor; mantrayı belli sayıda tekrar ediyor, çeşitli sembolleri havaya çiziyordum. DNA’mı çift sarmaldan üçlü sarmala çıkarmaya yönelik idi bu sembol ve mantralar. Yeni çağda yeni insanın üç sarmallı DNA’sı olacağı ve buna bir an önce uyum sağlamamız gerektiği söylenmişti.

Kur’an’ı okuyunca…

Sonra, beni bu kâbustan uyandırdılar. Allah razı olsun…

Hayatımda ilk kez okuduğum Kur’an-ı Kerim meali, o vakıfta nasıl bir uçuruma doğru sürüklendiğimi gösterdi:

Yalnız sana ibadet ederiz ve yalnız senden yardım dileriz. Dosdoğru giden yola ilet bizi.  (Fatiha Suresi, 5 ve 6. ayetler)

Kendilerine yardım edilir ümidiyle Allah’tan başka ilahlar edindiler. Oysa ki, o ilahlar bunlara yardım edemezler. Tam aksine bunlar, o ilahlara hizmet eden ordular durumundadır. (Yâsin Suresi, 74 ve 75. ayetler)

Hani bir zaman Lokman, oğluna öğüt vererek demişti ki: "Yavrucuğum! Allah’a ortak koşma, çünkü Allah’a ortak koşmak (şirk), elbette büyük bir zulümdür." (Lokman Suresi 13. ayet)

De ki: Hakikat birtakım cinnin Kur’ân dinleyip de şöyle dedikleri bana vahyedildi: “Şüphesiz biz, hayret verici bir Kur’ân dinledik. O Kur’ân hidayete erdiriyor, biz de ona iman ettik. Rabbimize hiçbir şeyi ortak koşmayacağız. Doğrusu, Rabbimizin şanı çok yüksektir. Ne bir arkadaş edinmiştir, ne de bir çocuk. Meğer bizim beyinsiz (İblis), Allah hakkında saçma şeyler söylüyormuş. Doğrusu biz insanları ve cinleri Allah’a karşı asla yalan söylemez sanmışız. Doğrusu insanlardan bazı erkekler, cinlerden bazı erkeklere sığınırlardı da onların şımarıklıklarını artırırlardı.” (Cin Suresi 1-6. ayetler)

Allah için, O’na eş koşmayan, O’nun birliğine inanmış kimseler olun. Allah’a ortak koşan kimse, gökten düşüp de kuşların kaptığı veya rüzgârın bir uçuruma sürüklediği şeye benzer. (Hac Suresi 31. ayet)

Allah’ı bırakır da kendine ne zarar, ne menfaat veremeyecek şeylere yalvarır. İşte derin sapıklık budur. (Hac Suresi 12. ayet)

Gerçek dua O’nadır. O’nun dışında yalvarıp durdukları ise onlara hiçbir şeyle cevap veremezler. Onlar olsa olsa ağzına su gelsin diye iki avucunu açana benzer ki, o, ona gelmez. Kâfirlerin duası hep bir sapıklık içindedir. Oysa göklerde ve yerde kim varsa ister istemez kendileri de gölgeleri de sabah akşam Allah’a secde ederler. De ki: "Göklerin ve yerin Rabbi kimdir?" De ki: "Allah’dır". De ki: "Allah’dan başkalarını, o kendi kendilerine ne bir fayda, ne de bir zarar verebilenleri dostlar mı ediniyorsunuz?" De ki: "Hiç kör ile gören bir olur mu? Hiç karanlıklarla aydınlık bir olur mu?" Yoksa Allah’a, O’nun gibi yaratan birtakım ortaklar buldular da, bu yaratış kendilerince birbirine benzer mi göründü? De ki: "Allah, her şeyi yaratandır. O, birdir. Her şeye üstün ve kahredicidir." (Ra’d Suresi 14-16. ayetler)

Şüphesiz ki iman edip de Rablerine tevekkül edenler üzerinde o şeytanın hiçbir nüfuzu yoktur. Şeytanın nüfuzu, ancak onu dost edinenlere ve Allah’a ortak koşanlaradır. (Nahl Suresi 99 ve 100. ayetler)

De ki: "Rabbim, sadece fuhşiyatı, onun açık ve gizli olanını, günahları, haksız yere isyanı, haklarında hiçbir delil indirmediği şeyleri Allah’a ortak koşmanızı ve Allah hakkında bilmediğiniz şeyleri söylemenizi yasaklamıştır". (Araf Suresi 33. ayet)

Ey insanlar! Bir misal verilmektedir, şimdi ona iyi kulak verin: Sizin Allah’ı bırakıp taptıklarınız bir araya gelseler, bir sinek bile yaratamayacaklardır. Sinek onlardan bir şey kapsa onu kurtaramazlar. İsteyen de, istenen de âcizdir. (Hac Suresi 73. ayet)

De ki: "Allah’tan başka, ilâh olduğunu sandığınız şeyleri çağırın, size yardım etsinler. Onlar, ne sizden sıkıntıyı kaldırabilirler, ne de değiştirebilirler. (İsra Suresi 56. ayet)

De ki: Ey kitap ehli! Sizinle bizim aramızda ortak olan bir söze geliniz. Allah’tan başkasına kulluk etmeyelim, O’na hiçbir şeyi eş tutmayalım ve Allah’ı bırakıp da kimimiz kimimizi ilâhlaştırmasın. Eğer onlar yine yüz çevirirlerse, deyin ki: "Şahit olun biz müslümanlarız". (Al-i İmran Suresi 64. ayet)

Tuzak büyük

Vakıfta yaşadıklarımın nasıl bir kabus olduğu bu ayet-i kerimelerle anlaşılmış olsa gerek. Biraz daha yardıma ihtiyacı olanlar için açalım. Dilimiz döndüğünce, aklımız erdiğince…

Yalnızlığına çare, hastalığına derman ararken veya türlü vesilelerle bu tür grupların içine düşen insanlar var. Kendi iyiliği, insanlığın iyiliği için bir şeyler yapıldığını sanıyorlar. Oysa, tam olarak ne olduğunu bilemedikleri bir şeyden medet umuyorlar. Bu şeyin, nasıl bir şey olduğu kendilerine hiçbir zaman söylenmiyor. Yukarıda Cin Suresi’nin ayetlerini tekrar tekrar okursanız belki anlaşılır.

Medet umulan şey veya şeylerden geldiği söylenen “tebliğler” değerli bir bilgiymiş gibi hayatın kılavuzu yapılıyor. Hayat bu tebliğlere göre yaşanıyor. İyiliğe mi, kötülüğe mi hizmet ettiği, neye aracı olduğu bilinmeyen bir şey bu. Mesela bu vakıf gibi, sahte dinlerin pazarlandığı bütün yerlerde et yenilmemesi şiddetle tavsiye ediliyor. Oysa sadece et, karaciğer, yumurta gibi hayvansal besinlerde bulunan hemoglobin vücudumuzun demir ihtiyacını karşılayan en önemli kaynak. Binaları nasıl demir çubuklar ayakta tutuyorsa insanları da demir zırhları ayakta tutuyor. Bu zırh zayıflarsa insan maddi-manevi kuvvetten düşüyor. Bir şeylerin saldırısına, telkinlere, kandırılmaya, etki altına girmeye daha açık oluyor.

Semboller

Bu tür gruplarda çeşitli semboller öğretiliyor. Büyücülük yapmış Eski Mısır gibi kavimlerin veya Mu, Atlantis’in büyü sembolleri midir? Bir şeyleri çağırma sembolleri midir? Defalarca tekrarlatılan, anlamını bilmediğimiz mantralar ne anlama geliyor? Bilmeden ne tekrar edilip duruyor? Neye aracı olunuyor? Başını sallaya sallaya seminerlere katılanlar bunların hiçbirini bilmiyor. Aklına gelip de sorsa sessiz, manidar bir gülümsemeden başka bir cevap alamaz zaten. Bu sembolleri hiç kimseye göstermemek gerektiği söyleniyor. Belki ne tür bir saçmalıkla uğraştığınızı görüp de uyandıranlar olur…

Bu tür gruplarda her şeye gülümsemeye koşullandırılıyorsunuz. Mesela ayrıcalıklı grubunuzun dışındaki bir sokaktaki insan “reiki pek tekin bir şey değil” derse gülüp geçiyorsunuz. En doğrusunu vakıftaki öğretmeninizin bildiğini sanıyorsunuz çünkü. Size etli yaprak sarması ikram edenlere, et yemenin ne kadar hayati olduğunu anlatanlara da gülüp geçiyorsunuz (içinizden “Ben sizin bilmediğiniz şeyleri biliyorum. Et yemediğim sürece kendimi yüceltiyorum” diye geçirerek). Gülüp geçiyorsunuz gülüp geçiyorsunuz. Kendinizle ilgili, hayatla ilgili ciddi hiçbir iş yapmaksızın.

Paranız varsa son kuruşuna kadar vakfa bağışlıyorsunuz. Eşiniz varsa onunla zaman geçirmek yerine vakıfta zaman geçiriyorsunuz. Eşiniz yalvarıyor, bana da biraz zaman ayır diye. Dinlemiyorsunuz.

Seminerlerde anlatılan hayat tasvirleri, ahiret tasvirleri gerçekle olan bağlarınızı bir bir koparıyor. Başta inanmasanız da bilgisayardan, dergilerden, seminerlerden, vakıftaki herkesten aynı şeyleri duya duya kendinizi kaptırıyorsunuz. Ne amaca hizmet ettiği bilinemeyen kişilerin telkinleriyle plastik bir dünyada yaşamaya başlıyorsunuz. Kendinizi diğer insanlardan ayrıcalıklı ve üstünmüş zannediyorsunuz. Kibir doluyor her yanınız.

Robotlaşmak

İnsanlığın iyiliği için reiki, meditasyon yaptığınızı zannederken insanlıktan çıkıyorsunuz. Annenizin yüz ifadesinden neye ne kadar üzüldüğünü anlamaz oluyorsunuz. Gerçek acılara, hayattaki gerçeklere karşı duyarsızlaşıyorsunuz. Ne derlerse onu yapıyorsunuz. Ne anlama geldiğini bilmeden, daha da kötüsü, anlamını hiç merak etmeden gözü kapalı yapıyorsunuz söylenenleri. O kadar bağlanıyor basiretiniz. Bir şeyin, şeylerin, birkaç kişinin telkinlerine göre hareket eden robotlar oluyorsunuz. Bol bol gülücük atan robotlar…

Sizin kendinizi kaptırdığınız gibi bu korkunç virüsü etrafınıza da yaymaya çalışıyorsunuz. İş arkadaşlarınızı, akrabalarınızı, komşularınızı davet ediyorsunuz seminerlere. Her fırsatta reikiden meditasyondan bahsediyorsunuz. Daha çok insan sizin gibi olsun istiyorsunuz. Kandırıldığınızın kullanıldığınızın farkına varmadan başka insanların gönüllü cellatlığına soyunuyorsunuz.

Sizi doğru yolda yürümekten saptırıyorlar. Allah’a edilecek en güzel dualardan biri
“Dosdoğru giden yola ilet bizi.  (Fatiha, 6)” olsa gerek. Bu gruplar, vakıflar, sahte dinler nursuz yollara, kötü girdaplara doğru sürüklüyor sizi. Güzel bir yolda ilerlemek yerine pis bir çamurun içinde oyalanıyorsunuz. Daha kötüsü, dipsiz kuyulara düşüyorsunuz. Kılavuzunuzun kim veya ne olduğunu bilmeden yürüdüğünüz karanlık yolda dünyanın en büyük günahını işliyorsunuz; Allah’a şirk koşuyorsunuz.

Bu tuzaklara düşen herkes kurtulsun ve affedilenlerden olsun inşallah…

http://www.netpano.com/haber/3209/Reiki/Tuzağından/Kurtulan/Hanımın/İtirafları

Yeşil ışık/2009
 

Bir Büyük Adam Koca Bir Kitap
Büyük bilim adamı Fuat Sezgin’in İslam’da Bilim ve Teknik isimli beş ciltlik muhteşem bir eseri var. Eser son olarak Kültür AŞ’den çıktı.

Modern Bilimin kökeni ve İslam dininin söz konusu bilime etkileri bilim insanları arasında her ne kadar ciddi bir tartışma konusu olarak ağırlığını korumaya devam etse de Müslüman bilim adamlarının dünya bilim mirasına katkıları tartışma kabul etmez bir hakikattir. Ancak bilim tarihi yazılırken bu hakikat Karanlık Orta Çağ İnancının da etkisiyle yok sayılmış ve görmezlikten gelinmiştir. Günümüz dünyasının ulaştığı uygarlık düzeyi, insanlığın asırlar boyu süren etkileşimi, tüm medeniyetlerin bir katkısı olarak değil de batının bir sıçraması olarak kabul edilmektedir.

Oysa Ortaçağda yaratılan İslam bilimi Antikite ile modern çağ arasında önemli bir köprüdür. İslam bilimi 8.-15. yüzyıllar arasında -ağırlığı 9.-13. yüzyıllar olmak üzere- dünya bilim tarihinin ikinci aşamasını oluşturur.

Darbe ile uzaklaştırılan 147′liklerden!

24 Ekim 1924‘te Bitlis‘te doğan Fuat Sezgin, 1943-1951 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Şarkiyat Enstitüsü’nde İslami Bilimler ve Şarkiyat alanında öncü bir yere sahip olan Alman oryantalist Hellmut Ritter‘in yanında öğrenim görmüştür. Hocasının, tavsiye ve teşvikleriyle İslamî bilimler Tarihini araştırmaya yöneldi. 1954‘te Arap Dili ve Edebiyatı bölümünde Buhari’nin Kaynakları adlı doktora tezini tamamladı. Bu tezde ileri sürdüğü fikirler Avrupa merkezli oryantalist çevrelerde hala tartışılmaktadır. 27 Mayıs 1960 askeri darbesiyle üniversiteden uzaklaştırılan 147 akademisyenden biri oluncaya kadar İslam Araştırmaları Enstitüsü’nde Zeki Velidi Togan ile çalıştı. 1961 yılında Almanya‘ya giden Fuat Sezgin Frankfurt Üniversitesi‘nde önce misafir doçent olarak dersler verdi ve daha sonra  (1965 yılında) Frankfurt Üniversitesi’nde profesör oldu. Oradaki bilimsel çalışmalarının ağırlık noktası Arap-İslam kültür çevresinde tabii bilimler tarihi alanı olmuştur. Henüz İstanbul’da iken başladığı Doğu Bilimi ve Türkoloji üzerine çalışmalar yaparken, Alman Carl Brockelmann‘ın "Arap Edebiyatı Tarihi" ve "İslam Milletleri ve Devletleri Tarihi" gibi çalışmalarındaki eksiklikleri fark etmiş ve bunları tamamlamak maksadıyla, 1954 yılında İslam Bilim Tarihi ile ilgilenmeye başlamıştır.

Kurucu bir bilim adamı!

7-14. yüzyıldan itibaren gelişen Arap-İslam edebiyatı tarihi çalışmasına (Geschichte des Arabischen Schrifttums) Almanya’da da devam ederek, oryantalist çalışmalar için kaynak eser haline gelmiş ve hala aşılamamış 13 ciltlik eserinin ilk cildini 1967 son cildini ise 2000 yılında yayınladı. Geschichte des Arabischen Schrifttums İslam’ın ilk döneminde uğraşılmış, dini ve tarihi edebiyattan coğrafya ve haritacılığa kadar bütün ana ve yan bilim dallarını konu edinmektedir. Prof. Sezgin Suudi Arabistan Kral Faysal Vakfı’nın İslami bilimler ödülünü 1978 yılında ilk alan kişidir. Bu ve başka desteklerle Sezgin, 1982 yılında J.W.Goethe Üniversitesi’ne bağlı Arap-İslam Bilimleri Tarihi Enstitüsü’nü ve 1983‘de buranın müzesini kurdu, buranın halen direktörlüğünü yürütmektedir. Enstitüye bağlı olarak kurduğu müzede Sezgin, İslam kültür çevresinde Müslüman bilginler tarafından yapılmış aletlerin ve bilimsel araç ve gereçlerin yazılı kaynaklara dayanarak yaptırdığı numunelerini sergilemektedir. Müzede bulunan objeleri tanıtmak ve İslam kültür çevresindeki bilimsel gelişmeyi göstermek için hazırladığı Wissenschaft und Technik im Islam isimli katalogu 2003 yılında yayınladı. Fransızcaya tercüme edilen bu eserin Arapça ve İngilizceden sonra nihayet Türkçesi de yayınlandı.

İslam bilim tarihi uzmanı Prof. Fuat Sezgin, dünya bilimler tarihinin tekrar yazılmasının şart olduğunu söylüyor. Bakın neden?

Dünyanın önde gelen İslam Bilim Tarihi Uzmanı Prof. Dr. Fuat Sezgin, insanlığın Rönesans ninnileri ile büyüdüğünü, kendilerine Müslümanların dünyayı öküzün boynuzunda sandığının öğretildiğini belirterek, “Halbuki Müslümanlar 10. yüzyılda göğün ve yerin eğiminin sabit mi değişken mi olduğunu hesaplamak için rasathane kurdu“ dedi.

Prof. Dr. Sezgin, Boyut Yayınları tarafından yayımlanan “İslam Uygarlığında Astronomi, Coğrafya ve Denizcilik“ eserinin, Gülhane Parkı`nda kendisinin de kurucularından olduğu İslam ve Teknoloji Tarihi Müzesi`ndeki tanıtım toplantısında basın mensuplarıyla bir araya geldi.

Müslüman bilim adamlarının 9-16. yüzyıllar arasında, diğer kültürlerden alıp geliştirdiği ve kendilerinin icat ettiği alet ve düzenekler üzerine yaptığı çalışmalarla tanınan, 1982`de Frankfurt`ta Goethe Üniversitesi`ne bağlı Arap-İslam Bilimleri Tarihi Enstitüsü ve 1983`de buranın müzesini kuran Prof. Sezgin, bilimler tarihini tüm insanlığın müşterek mirası kabul ettiğini, bilim tarihindeki eksik halkalardan birini yerine koymak için çalıştığını ifade etti. Rönesans`ı doğrudan Orta Çağa bağlayan yanlış düşünceyle oluşan boşluklara dikkati çeken Prof. Dr. Sezgin, Avrupa`yı Rönesans`a İslam bilim kültür çevresinden bir alma ve özümsenme döneminin hazırladığını, Avrupa`daki yaratıcılığa zemin oluşturan, kendisinin de İslam dünyasında 9-16. yüzyıl arasında gösterilen bu başarıyı eserleriyle ortaya koymak istediğini dile getirdi.

Avrupa`da İslam kültürünün başarılarını yok sayma ve reddetmenin büyük ölçüde yaygın olduğa işaret eden Prof. Dr. Sezgin, şöyle konuştu: “Avrupalılar 10. yüzyıldan itibaren Müslüman bilim adamlarının eserlerini Latinceye çevirmeye başladılar. Bu çalışmalar İspanya üzerinden Fransa ve İngiltere rotasını takip etti.

Arapça bilen Yahudi tanıdıklarına önce İbraniceye oradan da Latinceye çevirtiyorlardı. Bu alma ve asimilasyon süreci 500 yıl sürdü. Bu sürede hangi kitapların tercüme edildiği biliniyor. Avrupalılar 16. yüzyıldan sonra üretken olmaya başladılar.

Bu yüzde yüz bir realitedir.“ -“RÖNESANS NİNNİLERİYLE BÜYÜDÜK“

Günümüz insanının İslam kültür ve bilim tarihinden haberdar olmadığını, Rönesans tanımlamalarının sarsılmadan varlığını sürdürdüğüne işaret eden Prof. Dr. Sezgin, “Siz de benim gibi Rönesans ninnileri ile büyüdünüz. `Müslümanlar dünyayı öküzün boynuzunda sanıyordu` diye öğretildi.

Halbuki Müslümanlar 10. yüzyılda göğün ve yerin eğiminin sabit mi değişken mi olduğunu hesaplamak için rasathane kurdu“ şeklinde konuştu. Prof. Dr. Sezgin, Gülhane Parkı`nda kendisinin de kurucularından olduğu İslam ve Teknoloji Tarihi Müzesi`nin bu gerçek dışı tarihsel bakışı düzelteceğini ümit ettiğini dile getirdi. Türkiye ve yurt dışında müzenin tanıtımı için çok az şey yapıldığını belirten Prof. Dr. Sezgin, “Müzenin Türkiye`de tanıtımı için hemen hemen hiç bir şey yapılmadı“ serzenişinde bulundu. -“MATEMATİK COĞRAFYA MÜSLÜMANLARIN İŞİ“- Hayatını adadığı araştırmaları sonucu matematik coğrafya tarihinin Avrupalılar tarafından bugüne kadar yazılmadığını dile getiren Prof. Dr. Sezgin, kaynakların yüzde 20`sinin Yunan, Hint ve modern Avrupa`ya yüzde 80`inin ise Müslümanlara dayandığına dikkati çekti.

Avrupalıların elinde 18. yüzyıla kadar İslam dünyasındaki enlem boylam haritalarının olduğunu söyleyen Prof. Dr. Sezgin, “Matematik coğrafya Müslümanların işi. Biruni, matematik coğrafyayı müstakil bir bilim olarak kurdu“ dedi. Müslümanların enlem boylam derecelerini ölçmeyi Yunan ve Hintlilerden aldıklarını ancak bu ölçümlerde hata payının 22 derece olduğunu söyleyen Prof. Dr. Sezgin, Biruni`nin geliştirdiği metotla bu hata payını 6 dereceye düşürdüğünü anlattı. Prof. Dr. Sezgin, okyanusta boylam derecelerini bulmayı Müslüman bilginlerin 15. yüzyılda tamamıyla başarmışken, Avrupa`da bunun 20. yüzyılın başında mümkün olduğunu kaydetti.

Beşeri coğrafya alanında ise İslam bilgini Makdisi`yi örnek gösteren Prof. Dr. Sezgin, “Müslümanlar 10. yüzyılda beşeri coğrafyanın en yüksek noktasına ulaştı. 20. yüzyıl seviyesini biz 10. yüzyılda bulduk“ diye konuştu. -“TÜRKLERİN DAHA ÇOK MESAFE KAT ETMESİ LAZIM“- Prof. Dr. Sezgin, bugüne kadar Türkçe`ye çevrilen eserinin olmadığını ancak Türk bilim adamlarının kendisini arayarak kaynak olarak eserlerini istediklerini söyledi.

Kendisinden sonra bir halefi olup olmayacağının“ sorulması üzerine, enstitüsü ve orada birlikte çalıştığı insanlar olduğunu söyleyen Prof. Dr. Sezgin, “85 yaşındayım, faal olarak idare ettiğim bir enstitüm var. Evet aralarında Hollandalı çok iyi bir halef var“ dedi.

Prof. Sezgin, “Türk yok mu?“ şeklindeki soru üzerine “Türklerin daha çok mesafe kat etmesi lazım“ diye konuştu.

Prof. Dr. Sezgin, 1960 ihtilalinde Türkiye`den ayrılmak durumunda kalmasına rağmen, ülkesine bağlılığının sebebinin sorulması üzerine, “Gittim ama, `çalışacağım, memleketime faydalı olacağım` dedim.

Cidde`de vatandaşlık teklif edildi. `Bırakın Türk kalayım` dedim. Almanya`da da milletimi hiç unutmadım daima kalbim bu millet için çarptı

Kaynak: star gazetesi —2009-11-16

Konuyla ilgili videolarımızı izleyiniz

DOÇ. DR. SEFA SAYGILI

İnsan beyni 1400 gr.’dır. Evrimcilerin insanın en yakın atası olarak tanımladıkları şempanzenin beyni ise yalnızca 400 gr.’dır. Şempanze beyni ile insan beyni arasındaki fark sadece ağırlıktan ibaret değildir. Asıl dikkat çekici ayrıcalık, beynin ön kısmındaki Prefrontal Korteksin(İnsani Gelişim Bölgesinin) insanda gelişmiş olmasıdır.

Bu ön alın lobu insana has bir özelliktir. Prefrontal Korteksin(İnsani Gelişim Bölgesinin) ne işe yaradığı önceleri bilinmiyordu.

Bilim adamları ona “suskun bölge” diyorlardı. Beynin başka bölgeleri beyin ameliyatları sırasında elektrotlarla uyarıldığında vücudun ilgili kısımları hareket etmekteydi. Ama bu “suskun bölge” hiçbir uyarı karşısında ne işe yaradığına dair bir ipucu vermiyordu.

Ne kadar uyarılırsa uyarılsın vücuttan “çıt” çıkmıyordu. Yalnızca araştırmayı yapan bilim adamlarından bazı sesler çıkmaktaydı “tanrım çıldırmak üzereyim, ne işe yarar bu Prefrontal Korteks!”

Sağ ve sol frontal (alın) loblarından biri veya ikisi zedelenmiş kişileri kadın erkek demeden inceleyen doktorlar, herhangi bir arıza belirtisine rastlayamamanın şaşkınlığını yaşıyorlardı. Hastalar eskisi gibi, hesap yapabiliyor, okuyup yazabiliyor, mesleklerini en ufak bir zorluk çekmeden yapabiliyorlardı. Tekrar tekrar yapılan testlerde, anormal hiçbir bulguya rastlanmadı.

Evrimcilere gün doğmuştu. Hemen açıklama üstüne açıklama yapmaya başladılar.

Prefrontal Korteks Evrimin en geç ve en son ürünüydü. Ve tesadüf bu ya, Prefrontal Kortekse yapacak bir iş düşmemişti. Düşünebiliyor musunuz, Evrimcilere göre beyin gibi, milyarlarca nöronun aralıksız faaliyetini sürdürdüğü bir organda lüzümsuz bir parça vardı! Zaten beynimizin hepsini kullanmıyorduk. Evrim bu bölgeyi geliştirmişti ama daha taze olduğundan henüz kullanamıyorduk.

Belki ileriki bir kaç milyon yılsonunda hem beynimizin tamamını kullanabilecek hem de şu baş belası Prefrontal Korteksin(İnsani Gelişim Bölgesinin) ne işe yaradığını öğrenebilecektik. Fakat Evrimi bir türlü içlerine sindiremeyen bazı bilim adamları vardı ki, onlar pes etmediler.

Araştırmalarına devam ettiler. Elde edilen ilk bulgu şuydu: Ön beyin loblarının çok ağır zedelenmesi durumunda, hastada kişilik değişimlerinin izlerine rastlanıyordu. Böyle bir hastanın yakınları şunları söylüyordu:

“Kazadan sonra bambaşka biri oldu.”

Ağırlaştı, huysuzlaştı, suskunlaştı, her şeye kayıtsız biri oldu çıktı. “

“Çevresiyle ilgilendiği bile yok. Üstelik edebsizleşti, ayıp nedir bilmiyor.”

Bu araştırmalar sonunda denilebilirdi ki; Prefrontal Korteks alın loblarının en “insana has” bölgesiydi.

Duygusallık, özeleştiri melekesi, ahlâkî kriterlere karşı hassasiyet, fedakârlık, başkalarının kederine kayıtsız kalmama gibi ancak bir insanda görülebilecek ruhsal melekelerin Prefrontal Korteks ile mutlaka bir ilintisi olmalıydı.

Lobotemili Hastalar Psikiyatrik hastaların tedavisinde kullanılan bu günkü modern ilaçlar henüz geliştirilmeden önce, bu tür hastalar cerrahî yollarla tedavi edilmeye çalışılırdı. Lobotomi ameliyatları bu yöntemlerden biriydi. Hastanın frontal loblarını beynin geri kalan kısımlarına bağlayan beyaz sinir liflerini kesme şeklinde yapılıyordu.

Prefrontal Korteksin(İnsani Gelişim Bölgesinin) önemi bu şekilde tedavi edilmeye çalışılan hastalar üzerinde yapılan araştırmalar sonucunda daha iyi anlaşıldı. 1960’lara kadar frontal lobotomi; depresyon, anksiyete, fobiler ve saldırganlık gibi geniş yelpazeli, çok yoğun ve ısrarlı duygusal reaksiyonların tedavisinde tercih edilen bir metoddu. 1936 ile 1978 yılları arasında ABD’de 35.000 kişi bu cerrahî müdahaleden geçirildi. Bu hastalar üzerinde daha sonra yapılan değerlendirmeler, hastalarda şu önemli zihnî değişikliklerin ortaya çıktığını gösterdi ve bu tip ameliyatlardan katiyetle vazgeçildi:

1- Hastalar karmaşık problem çözme yeteneklerini kaybediyorlardı.

2- Belirli hedeflere ulaşmak için gerekli görev sıralamasını yapamıyorlardı.

3- Aynı anda birden fazla görevi paralel bir şekilde yürütmeyi öğrenemiyorlardı.

4- Bazılarında saldırganlık aşırı şekilde azalıyordu. Hırslarını tamamen yitirenler oluyordu.

5- Ahlakî değerlerini kaybetmelerine bağlı olarak, cinsellik ve tuvalet davranışları ile ilgili konularda çekingenliklerinin azalmasıyla birlikte, bulundukları ortamlarda problemler ve uyumsuzluklar yaşıyorlardı.

6- Konuşulanı anlayabilmelerine ve söylenenleri kavrayabilmelerine rağmen, uzun bir düşünce zincirini sürdüremiyorlardı. Ruh halleri âni değişimler gösteriyor, sevecenlikten kızgınlığa, coşkudan deliliğe doğru değişimler yaşıyorlardı.

7- Daha önceki hayatlarından kalma fonksiyonlarını iş hayatlarını sürdürebildikleri halde, bunları yaparken amaçsızdılar. Anlaşıldığı kadarıyla alnımızdaki beyin parçası, hür irademizin organıydı.

Beyin kabuğunun (korteks) öteki bölgelerindeki doluluğun aksine hemen hemen boş ve belli bir fonksiyona ayrılmamış oluşu, organlarımız içinde insanî niteliklere en çok karşılık gelen olmasındandır. Hiçbir belli amaca hizmet etmediği için, her amaca açıktır. Belli bir göreve tahsis edilmemiş bu beyin parçasının esnekliği ve uyum sağlama yeteneği öylesine büyüktür ki, hasara uğramış beyin bölgelerinin fonksiyonları şaşırtıcı oranda, alnımızın arkasındaki beyin bölgesinin faal durumu koruyan bölgelerince devralınabilmektedir. Bu suskun zannedilen beyin parçası, birkaç milyar sinir hücresiyle birlikte, insan davranışlarının o geniş yelpazesindeki çeşitli imkânların maddî temelini oluşturur.

Yaratıcıya inanmaktan,

puta tapmaya,

bütün çürütülmüşlüğüne rağmen evrim teorisinin peşinde sürüklenmekten,

dürüst bir bilim adamı olmaya, cinayet işlemekten, sanat eseri ortaya koymaya,

bir ideal uğruna kendini feda etmekten,

binlerce insanın hakkını gasp etmeye kadar

hemen hemen sınırsız bir zemin üzerinde hareket edebilme yeteneğimizi de alnımızın içine yerleştirilmiş bu beyin parçası ile gerçekleştiririz.

Not: İnsani Gelişim Bölgesi ifadeleri ve konuya ait resim konunun daha iyi anlaşılması için sitemiz editörü tarafından eklenmiştir.

Konuyu takip eden ve Resmi hazırlayan: İnsani gelişim hizmetkârı Beyin Antrenörü Sevgipolog Kemal Koçak

Shakespeare, Julius Sezar adlı eserinin o en bilinen sahnesinde "Et tu Brutus?" (Sen de mi Brütüs?) dedirtir Sezar’a. Sonra elbisesini başına çekip "Öyleyse öl Sezar!" diyerek kaderini mühürleyecek 23 hançer darbesine bırakır kendini. Psikologlar, edebiyat tarihinin bu en meşhur satırlarında bir hastalık ve bir travmanın bulgularını görürler. Tıp literatürüne Brütüs Kompleksi diye giren hastalık, hastanın kendini büyüten, koruyan, kendine bakan kişiye karşı kin besleme, onu ortadan kaldırma, onun gölgesinde kalmaktan kurtulma arzusu olarak tanımlanabilir. Buna karşılık "Öyleyse öl Sezar!" cümlesi 1991 yılında Prof. Jenifer J. Freyd’in literatüre kazandırdığı ‘İhanet Travması’nın temel bulgusu. Freyd, özellikle kendisini korumasını beklediği kişilerin ihanetine uğrayanların sonu intihara kadar varabilen bir travma geçirdiklerini kaydediyor.

Kelebek Etkisi Yaratmaya Hazırlanın

Malcolm X bir keresinde şöyle demişti: “Tarihi değiştirebilenler, ancak ve ancak insanın kendi hakkındaki düşüncesini değiştirmiş olanlardır. İsa kadar Hitler de, Buda kadar Stalin de değiştirmiştir tarihi…” Gerçekten de tarihi değiştiren insanlardan söz ettiğimiz olur. Bunlardan bazılarını olumlu örnekler olarak anımsarız, bazılarınıysa anımsamak dahi istemeyiz. Ama yine de yürüttüğü devasa projesini merak ederiz.

Unutma!
Sen ölü bir insan
Ya da cansız bir eşya değilsin
Kanadını çırpıp tüm dünyayı değiştirebilirsin!
 

Yazan: Onur Hınçer

Kelebek Etkisi Yaratmaya Hazırlanın

Malcolm X bir keresinde şöyle demişti: “Tarihi değiştirebilenler, ancak ve ancak insanın kendi hakkındaki düşüncesini değiştirmiş olanlardır. İsa kadar Hitler de, Buda kadar Stalin de değiştirmiştir tarihi…” Gerçekten de tarihi değiştiren insanlardan söz ettiğimiz olur. Bunlardan bazılarını olumlu örnekler olarak anımsarız, bazılarınıysa anımsamak dahi istemeyiz. Ama yine de yürüttüğü devasa projesini merak ederiz.

Unutma!
Sen ölü bir insan
Ya da cansız bir eşya değilsin
Kanadını çırpıp tüm dünyayı değiştirebilirsin!
 

Yazan: Onur Hınçer

Prof.Dr. Kerem Doksat
İ.Ü. Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri A.B.D.

Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri Ana Bilim Dalı öğretim üyelerinden  prof.Dr. Kerem Doksat, Psikiyatri-mistik-dini deneyimler konusundaki araştırmalarıyla, alanının ülkemizdeki en önemli ismi olarak biliniyor. Doksat, bu özelliğinin getirdiği farklı bakışla, şu ana kadar çok sayıda yazı yazmış, araştırmalar yapmış, konferanslar vermiş, tv proğramlarına katılmış, ünlü bir bilimadamımız…

Bizzat kendi ifadesine göre, dini çevreler onu “ateist-zındık”diye tanımlarken, ateist çevrelerde, “dinci” olarak vasıflandırıyormuş…O ise bütün bunlara kulak asmadığını belirterek, şöyle diyor;
“Ben, bir bilimadamıyım. Bilimin yüklediği sorumluluğumu biliyorum. Bununla beraber dinin de, bilimin de yobazlığına karşıyım. Muayenehaneme geldiğimde, bilim ile bütün ideolojilerin yolunu ayırır, duvara asarım. Elhamdülillah müslümanım. Ama her şeyi kuşatan, kucaklayan, Evrensel bir anlayışa sahibim”…

Prof.Dr. Doksat, Esra Ceyhan’ın sunduğu A’dan Z’ye programında ilahiyat Hocası Prof. Dr. Bayraktar Bayraklı ile tartışıp, “Siz dinde anlatılan sembol anlatımı birebir kabullenmişsiniz. Kur’an’daki Müteşabih anlatımı çözemeşsiniz. Bu bakışla peygamber öteden vahiy almıştır, melekler göklerde uçuşur, dıştan gelip insanın içine giren şeytanlar vardır derseniz, ancak cahil-cühelayı tatmin eder, düşünen insanlara yazık edersiniz”… demesiyle pek çok kişinin ilgisini çekmiş. Doksatı, proğramdan sonra her gün onlarca kişi aramış.. Bizide yoğun proğramına rağmen kırmayarak, bu ay Web Sitemizin misafiri oldu. Kendisiyle son günlerin  popüler konusu “Mistik hezeyan” üzerine konuştuğumuz, Prof.Dr. Kerem Doksat’a, pek çok kişinin kafasını kurcalayan, ”acaba, mistiklerin bazı sözleri neden hezeyan olarak tanımlanmak isteniyor ve böyle bir tanımlama ne derece bilimsel” sorusunu yönelttik…

Prof.Dr.Kerem Doksat söyleşimize hezeyanların ve mistik hezeyanın tanımını yaparak giriş yapıyor.
“Tek taraflı bakış yanlış noktaya götürür”
Son günlerde mistik konulara bağlı olarak çeşitli yazarlar tarafından gündeme getirilen  “mistik hezeyan,”aslında çok yönlü Kompleks bir terim…
Burada en azından çağdaş psikiyatrinin “normal” diye tanımlanan, 5 duyu yaşamını esas alan, belli “ölçütlere” uyan kişiyi kriter kabul edip, buna göre hükümler çıkardığını göz ardı etmemek gerekiyor…

"Hezeyan’a 3 aşamalı tanımlama"
Hezeyan, sadece kişinin içinde bulunduğu inanç sistemi ile izah edilemeyen, ikna yolu ile değiştirilmesi mümkün olmayan, sapmış-hatalı-yanlış inanç demektir. Bu bile tabi yeterli bir tarif değil, ama genel de çok şümullü bir tariftir diyebilirim.
Bunun din-mistik kaynaklı olanına mistik hezeyan adını veriyoruz…
Biz hezeyanları kabaca 2’ye ayırırız; 1.olabilecek olupta hezeyan vasfını taşıyan düşünceler…2.Gayri mümkün hezeyanlar…
Birinci hezeyana devamlı takip edildiğini söyleyen, herkesin kendisinin peşinde olduğunu düşünen birisini, ikincisine, “Beni uzaylı varlıklar galaktik ışınlarla hamile bıraktı” diyen bir erkeği örnek verebiliriz…
Bu ikisinde de karmakarışık bir durum söz konusu. Ama ikisinde de hezeyan var. Çünkü, aslı-astarı olmayan, gerçekdışı birşeye inanma var…

Şimdi meseleyi mistik hezeyan, dini hezeyan boyutuna çektiğiniz zaman iyice karışıyor ortalık!.. Neden?.. Çünkü mistik alanların kapsamı çok geniş ve çok köşeli… Buna bağlı olarak konu çok daha karışık bir hale geliyor..”

Mistik sistemlere nasıl bakılmalı?.. 
Psikiyatri alanında söz sahibi ve otorite bir isim olmasının yanında, konusunun son yıllarda gündeme getirilen “değişik yönlerine”de vakıf olan Doksat, bu tanımlamayı yaptıktan sonra sözü konunun, en önemli noktasına getiriyor, mistik sistemlere tek yönlü bakışın yanlışlığını  vurguluyor ve devam ediyor, “çok ortodoks, bilimsel bir bakış diye tek taraflı, bir anlamda şartlı bakarsanız, bütün peygamberlere, velilere, seyitlere, mistiklere, sadece İslâmiyet değil, binlerce dinin saliklerine deli demeniz gerekiyor.
Çünkü hepsinin, halüsinasyonları var, bize göre olmayanları görüyorlar, duyulmayan şeyleri duyuyorlar. Melekler geliyor, şeytanlar gidiyor. Ermişlik hisleriyle doluyorlar. Şu an serviste ikitane peygamberimiz var. Tabi, bunu tırnak içinde ve ünlem işaretli söylüyorum. Ama teşhis paronoya-şizofreni!..
Amaa… bakıyorsunuz bu kişilerin hayatına, yani mistiklerin hayatına… Örnek Hz. Muhammed’in hayatına bakıyorsunuz; daha 13 yaşında Emin ismiyle anılıyor, hayatında bir tek tutarsızlık yok…
Küçücük yaşından itibaren hiç bir zaman putlara inanmıyor. Hira dağına çıkıp her gün ibadet ediyor. Ta 40 yaşına kadar. Ne yapıyor?.. Beynindeki temporo limbik denen bölgeyi devamlı uyarıyor. Biz bu gün biliyoruz ki, dini-mistik yaşantıların kaynaklandığı beyin bölgesi orasıdır. 40 yaşına kadar, hergün ibadet ediyor. Uyarıyor, uyarıyor ve sonunda bir gün aradığıyla irtibatı kuruyor.
Evet bu Deskritif Psikiyatri açısından bir halüsinasyon olarak tamımlanabilir. Ama hangi deli bu güne kadar bir Kur’an mucizesi yaratmıştır?.. Hangi şizofren hayatında bu kadar tutarlı yaşayıp, bu kadar doğru mesajlar verip, olayları yerli yerine oturtmuştur?..
Olayları at gözüyle bakıp değerlendirirseniz, tek taraflı bakışta saplanıp kalır, oradan ötesine adım atamazsınız. Oysa bilim adamlarından istenen, objektif bakış açısıdır. Burada da objektif bakabilirseniz, konu zaten kendini açıklıyor… Yani, psikiyatride mistik hezeyan diye anlatılan ile bu tür mistik liderlerin söz ve yaşamları arasında çok büyük farklar vardır. 7 askı şairlerini secdeye getiren Hz. Muhammed’e İtalyan yazar Koytani’nin mistik hezeyan yakıştırması, onun atgözlülüğünden kaynaklanıyor.”

“Beyindeki aktivitenin Allah’tan gayrılığı yok”
Kendine özgü, değişik açıklamalarıyla dikkatleri üzerine çeken Prof.Dr. Kerem Doksat, İslâm Vahded-i Vücut teorisinde anlatılan “TEK”lik  anlayışındaki bazı söz ve hallerin, çağdaş Psikiyatristlerce iyi tahlil edilemediğini belirterek, söz lerini şöyle sürdürüyor; ”Burada, tek yanlı bakışa sahip Psikiyatrların yanında, Tasavvuftan nasibini almamış dinci çevrelerin de düştükleri bir hata var. Allah onu, onun beynine gönderdi deyip, işi bitirdiklerini sanıyorlar. Allah’ı gökteki sakallı dede gibi görenlerin yanlışıdır bu!.. Allah benim varlığımda  mevcutsa, ondan gayrı yoksa, benim beynimde olan hiperaktivitenin Allah’tan gayrılığı yoktur ki zaten… Olaya böyle baktığınız zaman, din ile bilim bir noktada buluşuyor; efendim buna bu günkü Psikiyatri ne der gibi çelişkilerde ortadan kalkar. Bütün dava hastalıkla gerçeği ayırt etmek”…

“Çağdaş psikiyatrların çoğu meditasyon yapar”
Veli ve diğer adlarla anılan mistik şahsiyetlere ait, normal kriterlerin dışına taşan bir takım sözlere, bazı Psikiyatrislerin hezeyan demelerinin tamamen, “Sorunu anlamadan teşhis” hatasıdan kaynaklandığını ifade eden Prof.Dr. Kerem Doksat, tam aksine, akli melekeleri konu alan Psikiyatrların çoğunun, Meditasyon gibi manevi konularla uğraştığından bahsediyor ve konuya yıllarını veren tecrübeli hocanın ağzından şu çarpıcı tespitler dökülüyor,
“Mistiklerin bu tür sözlerine, fenomenlere göre baktığınızda, tamamen mistik hezeyan, bir nevi nevroz gibi gelebilir. Nitekim, Freud böyle bir açıklama mantığı ortaya koymuştur…
Ama kesinlikle böyle değildir. En azından dinamik psikiyatri diye bir şey var. Çok Farklı noktalar vardır buralarda..
Size şunu ifade etmek istiyorum; Bu gün dünyanın bütün önde gelen psikiyatrları, bir iki istisna dışında, meditasyon veya benzeri konularla uğraşmaktadırlar. Namaz ise, meditasyonun şahıdır. Meditasyon, Evrensel Birliğe ulaşma hissini yaşamak için uğraşmak demektir. Nedir o?.. Vahdet-i vücut değil midir zaten!.. o kendinden geçip, kendi içine dalıp, bir Ben Var, ben de, Benden İçeru diyen Yunus’un dediği gibi için deki Öz’ü yaşamak!.. Öz’ü dediğimiz Allah’tır zaten!.. Mesela Karl Gustov Jung psikiyatriye bunu, Tanrı arketipi diye, kendi psişik fenomenine sokmuştur. Amerikalı ünlü psikiyatri mütehassısı Prof.Dr. Abraham Maslow’da bunu vurgulamıştır. Çokça üzerinde durmuştur bu ünlü bilimadamı; dini ve mistik deneyimlerin…

Sonuçta şunu belirtmek istiyorum; Bakın ben Allah’ı içimde hissediyorum, O’nu özümde yaşıyorum; Ona o kadar yakınım, bu manada Enel Hak’ım diyen o hoş, o güzel erimişliği, yok olmuşluğu, Fenafillah hissini yaşayan insana bizim delidir demeye hakkımız yoktur. Ama biri durup dururken çıkar ve ben Allah’ım derse, onu alır, yatırır ve tedavi ederiz!..

İstanbul – 30 Ocak 2000

Prof.Dr. Kerem Doksat
İ.Ü. Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri A.B.D.

Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Psikiyatri Ana Bilim Dalı öğretim üyelerinden  prof.Dr. Kerem Doksat, Psikiyatri-mistik-dini deneyimler konusundaki araştırmalarıyla, alanının ülkemizdeki en önemli ismi olarak biliniyor. Doksat, bu özelliğinin getirdiği farklı bakışla, şu ana kadar çok sayıda yazı yazmış, araştırmalar yapmış, konferanslar vermiş, tv proğramlarına katılmış, ünlü bir bilimadamımız…

Bizzat kendi ifadesine göre, dini çevreler onu “ateist-zındık”diye tanımlarken, ateist çevrelerde, “dinci” olarak vasıflandırıyormuş…O ise bütün bunlara kulak asmadığını belirterek, şöyle diyor;
“Ben, bir bilimadamıyım. Bilimin yüklediği sorumluluğumu biliyorum. Bununla beraber dinin de, bilimin de yobazlığına karşıyım. Muayenehaneme geldiğimde, bilim ile bütün ideolojilerin yolunu ayırır, duvara asarım. Elhamdülillah müslümanım. Ama her şeyi kuşatan, kucaklayan, Evrensel bir anlayışa sahibim”…

Prof.Dr. Doksat, Esra Ceyhan’ın sunduğu A’dan Z’ye programında ilahiyat Hocası Prof. Dr. Bayraktar Bayraklı ile tartışıp, “Siz dinde anlatılan sembol anlatımı birebir kabullenmişsiniz. Kur’an’daki Müteşabih anlatımı çözemeşsiniz. Bu bakışla peygamber öteden vahiy almıştır, melekler göklerde uçuşur, dıştan gelip insanın içine giren şeytanlar vardır derseniz, ancak cahil-cühelayı tatmin eder, düşünen insanlara yazık edersiniz”… demesiyle pek çok kişinin ilgisini çekmiş. Doksatı, proğramdan sonra her gün onlarca kişi aramış.. Bizide yoğun proğramına rağmen kırmayarak, bu ay Web Sitemizin misafiri oldu. Kendisiyle son günlerin  popüler konusu “Mistik hezeyan” üzerine konuştuğumuz, Prof.Dr. Kerem Doksat’a, pek çok kişinin kafasını kurcalayan, ”acaba, mistiklerin bazı sözleri neden hezeyan olarak tanımlanmak isteniyor ve böyle bir tanımlama ne derece bilimsel” sorusunu yönelttik…

Prof.Dr.Kerem Doksat söyleşimize hezeyanların ve mistik hezeyanın tanımını yaparak giriş yapıyor.
“Tek taraflı bakış yanlış noktaya götürür”
Son günlerde mistik konulara bağlı olarak çeşitli yazarlar tarafından gündeme getirilen  “mistik hezeyan,”aslında çok yönlü Kompleks bir terim…
Burada en azından çağdaş psikiyatrinin “normal” diye tanımlanan, 5 duyu yaşamını esas alan, belli “ölçütlere” uyan kişiyi kriter kabul edip, buna göre hükümler çıkardığını göz ardı etmemek gerekiyor…

"Hezeyan’a 3 aşamalı tanımlama"
Hezeyan, sadece kişinin içinde bulunduğu inanç sistemi ile izah edilemeyen, ikna yolu ile değiştirilmesi mümkün olmayan, sapmış-hatalı-yanlış inanç demektir. Bu bile tabi yeterli bir tarif değil, ama genel de çok şümullü bir tariftir diyebilirim.
Bunun din-mistik kaynaklı olanına mistik hezeyan adını veriyoruz…
Biz hezeyanları kabaca 2’ye ayırırız; 1.olabilecek olupta hezeyan vasfını taşıyan düşünceler…2.Gayri mümkün hezeyanlar…
Birinci hezeyana devamlı takip edildiğini söyleyen, herkesin kendisinin peşinde olduğunu düşünen birisini, ikincisine, “Beni uzaylı varlıklar galaktik ışınlarla hamile bıraktı” diyen bir erkeği örnek verebiliriz…
Bu ikisinde de karmakarışık bir durum söz konusu. Ama ikisinde de hezeyan var. Çünkü, aslı-astarı olmayan, gerçekdışı birşeye inanma var…

Şimdi meseleyi mistik hezeyan, dini hezeyan boyutuna çektiğiniz zaman iyice karışıyor ortalık!.. Neden?.. Çünkü mistik alanların kapsamı çok geniş ve çok köşeli… Buna bağlı olarak konu çok daha karışık bir hale geliyor..”

Mistik sistemlere nasıl bakılmalı?.. 
Psikiyatri alanında söz sahibi ve otorite bir isim olmasının yanında, konusunun son yıllarda gündeme getirilen “değişik yönlerine”de vakıf olan Doksat, bu tanımlamayı yaptıktan sonra sözü konunun, en önemli noktasına getiriyor, mistik sistemlere tek yönlü bakışın yanlışlığını  vurguluyor ve devam ediyor, “çok ortodoks, bilimsel bir bakış diye tek taraflı, bir anlamda şartlı bakarsanız, bütün peygamberlere, velilere, seyitlere, mistiklere, sadece İslâmiyet değil, binlerce dinin saliklerine deli demeniz gerekiyor.
Çünkü hepsinin, halüsinasyonları var, bize göre olmayanları görüyorlar, duyulmayan şeyleri duyuyorlar. Melekler geliyor, şeytanlar gidiyor. Ermişlik hisleriyle doluyorlar. Şu an serviste ikitane peygamberimiz var. Tabi, bunu tırnak içinde ve ünlem işaretli söylüyorum. Ama teşhis paronoya-şizofreni!..
Amaa… bakıyorsunuz bu kişilerin hayatına, yani mistiklerin hayatına… Örnek Hz. Muhammed’in hayatına bakıyorsunuz; daha 13 yaşında Emin ismiyle anılıyor, hayatında bir tek tutarsızlık yok…
Küçücük yaşından itibaren hiç bir zaman putlara inanmıyor. Hira dağına çıkıp her gün ibadet ediyor. Ta 40 yaşına kadar. Ne yapıyor?.. Beynindeki temporo limbik denen bölgeyi devamlı uyarıyor. Biz bu gün biliyoruz ki, dini-mistik yaşantıların kaynaklandığı beyin bölgesi orasıdır. 40 yaşına kadar, hergün ibadet ediyor. Uyarıyor, uyarıyor ve sonunda bir gün aradığıyla irtibatı kuruyor.
Evet bu Deskritif Psikiyatri açısından bir halüsinasyon olarak tamımlanabilir. Ama hangi deli bu güne kadar bir Kur’an mucizesi yaratmıştır?.. Hangi şizofren hayatında bu kadar tutarlı yaşayıp, bu kadar doğru mesajlar verip, olayları yerli yerine oturtmuştur?..
Olayları at gözüyle bakıp değerlendirirseniz, tek taraflı bakışta saplanıp kalır, oradan ötesine adım atamazsınız. Oysa bilim adamlarından istenen, objektif bakış açısıdır. Burada da objektif bakabilirseniz, konu zaten kendini açıklıyor… Yani, psikiyatride mistik hezeyan diye anlatılan ile bu tür mistik liderlerin söz ve yaşamları arasında çok büyük farklar vardır. 7 askı şairlerini secdeye getiren Hz. Muhammed’e İtalyan yazar Koytani’nin mistik hezeyan yakıştırması, onun atgözlülüğünden kaynaklanıyor.”

“Beyindeki aktivitenin Allah’tan gayrılığı yok”
Kendine özgü, değişik açıklamalarıyla dikkatleri üzerine çeken Prof.Dr. Kerem Doksat, İslâm Vahded-i Vücut teorisinde anlatılan “TEK”lik  anlayışındaki bazı söz ve hallerin, çağdaş Psikiyatristlerce iyi tahlil edilemediğini belirterek, söz lerini şöyle sürdürüyor; ”Burada, tek yanlı bakışa sahip Psikiyatrların yanında, Tasavvuftan nasibini almamış dinci çevrelerin de düştükleri bir hata var. Allah onu, onun beynine gönderdi deyip, işi bitirdiklerini sanıyorlar. Allah’ı gökteki sakallı dede gibi görenlerin yanlışıdır bu!.. Allah benim varlığımda  mevcutsa, ondan gayrı yoksa, benim beynimde olan hiperaktivitenin Allah’tan gayrılığı yoktur ki zaten… Olaya böyle baktığınız zaman, din ile bilim bir noktada buluşuyor; efendim buna bu günkü Psikiyatri ne der gibi çelişkilerde ortadan kalkar. Bütün dava hastalıkla gerçeği ayırt etmek”…

“Çağdaş psikiyatrların çoğu meditasyon yapar”
Veli ve diğer adlarla anılan mistik şahsiyetlere ait, normal kriterlerin dışına taşan bir takım sözlere, bazı Psikiyatrislerin hezeyan demelerinin tamamen, “Sorunu anlamadan teşhis” hatasıdan kaynaklandığını ifade eden Prof.Dr. Kerem Doksat, tam aksine, akli melekeleri konu alan Psikiyatrların çoğunun, Meditasyon gibi manevi konularla uğraştığından bahsediyor ve konuya yıllarını veren tecrübeli hocanın ağzından şu çarpıcı tespitler dökülüyor,
“Mistiklerin bu tür sözlerine, fenomenlere göre baktığınızda, tamamen mistik hezeyan, bir nevi nevroz gibi gelebilir. Nitekim, Freud böyle bir açıklama mantığı ortaya koymuştur…
Ama kesinlikle böyle değildir. En azından dinamik psikiyatri diye bir şey var. Çok Farklı noktalar vardır buralarda..
Size şunu ifade etmek istiyorum; Bu gün dünyanın bütün önde gelen psikiyatrları, bir iki istisna dışında, meditasyon veya benzeri konularla uğraşmaktadırlar. Namaz ise, meditasyonun şahıdır. Meditasyon, Evrensel Birliğe ulaşma hissini yaşamak için uğraşmak demektir. Nedir o?.. Vahdet-i vücut değil midir zaten!.. o kendinden geçip, kendi içine dalıp, bir Ben Var, ben de, Benden İçeru diyen Yunus’un dediği gibi için deki Öz’ü yaşamak!.. Öz’ü dediğimiz Allah’tır zaten!.. Mesela Karl Gustov Jung psikiyatriye bunu, Tanrı arketipi diye, kendi psişik fenomenine sokmuştur. Amerikalı ünlü psikiyatri mütehassısı Prof.Dr. Abraham Maslow’da bunu vurgulamıştır. Çokça üzerinde durmuştur bu ünlü bilimadamı; dini ve mistik deneyimlerin…

Sonuçta şunu belirtmek istiyorum; Bakın ben Allah’ı içimde hissediyorum, O’nu özümde yaşıyorum; Ona o kadar yakınım, bu manada Enel Hak’ım diyen o hoş, o güzel erimişliği, yok olmuşluğu, Fenafillah hissini yaşayan insana bizim delidir demeye hakkımız yoktur. Ama biri durup dururken çıkar ve ben Allah’ım derse, onu alır, yatırır ve tedavi ederiz!..

İstanbul – 30 Ocak 2000

Yüzyıllardan beri insan vücudunda duygulara ev sahipliği yapan yerin kalp olduğu düşünülüyordu. Ancak sonradan görüldü ki, kalp sembolik bir kavram. Bir insanın kan dolaşımı ve solunum çalışsa da beyin ölümü gerçekleştiğinde, o kimse ne korkuyor, ne seviyor ne de duyabiliyor. Eğer duyguların merkezi kalp olarak kabul edilirse kalbi çalışan kimsenin bunları yaşamaya devam etmesi gerekirdi.

Sezgiler

Bir insanı doğruya götüren dört tane yol vardır. Birincisi pozitif bilim, deney ve gözlem yani ampirik yaklaşımdır. ‘Ateş yakar, arsenik zehirler’ gibi. Bundan sonra akıl yürütme yöntemleri gelir. Bu yöntemlerde dağın ardından çıkan ateşi gördüğümüzde ‘ateş olmayan yerden duman çıkmaz. Duman çıktığına göre ateşte vardır’ diye düşünürüz. Üçüncüsü sezgilerdir ki; bu doğuştan kadınlarda daha güçlüdür. Kadınların bazı şeyleri sezebilmesi, duygusal farkındalık ile ilgilidir. Meselâ, romatizmalı bir kişi eklemlerindeki duyarlılıkla yağmurun geleceğini birgün önceden nasıl hissederse, duygusal farkındalığı olan kadınlarda bazı sıkıntıları, iç sesleriyle daha erken ve daha fazla hissedebilirler. Meselâ, erkek bazen bir riske girer ve eşi bununla alâkalı korku hisseder. Çoğu zamanda korktuğu konuda haklı çıkar.

İnsandaki duyguların göz ardı edilmesi, ruhsal hastalıkların ortaya çıkmasına sebep oluyor. Bu çağın en büyük özelliği olan vakit sıkıntısı ve insanların kendilerini zaman fakiri gibi hissetmeleri, onları duygusal bakımdan mekanikliğe itiyor. Bazı kimseler duygularını moda, sergi, sanat faaliyetleri gibi değişik yöntemlerle ifade etmeye çalışsalar da bunu herkes yapamıyor. Elektriğin bulunmasıyla beraber gecelerin kullanılır olması ve gelişmiş teknoloji dahi hiçbirimizi zaman yoksunu olmaktan kurtaramıyor. Eskiden işlediği kilimin desenlerine, bir oyanın motiflerine, ördüğü bir kazağın ilmeklerine duygularını aktaran kadın şu anda bunlardan uzak bir şekilde kendisine terapi yolları arıyor.

İnsan beyninde yeniliği arama geni vardır.

Bu gen fizikî görünüm noktasında da geçerlidir. Yenilik ihtiyacı kadındaki estetik kaygı ve beğenilme hissiyle birleştiğinde ortaya moda denilen kavram çıkmıştır. Kadının duygusallığını okuyup, analiz eden modacılar duyguları modanın bir unsuru olarak kabul etmişlerdir. Tabii burada, kent kültürünün etkisinden de bahsetmek gerekecektir. Köy kültüründe yetişmiş kimse için estetik kaygılar çok fazla önemli değilken şehirli kadın içinde yaşadığı sosyal çevrenin de etkisiyle işlevsellikten öte bir güzellik endişe taşır. Bu düşünce satın aldığı bir mendilde dahi kendini gösterir. Ancak köylü kadında tıpkı şehirde yaşayan kadın gibi her şeye zevkini yansıtmak ister. Yani yaratılış gereği erkek güzellik, kadın işlevsellik duygusundan uzaktır. Kadınlar birşey alırken. ‘ne kadar işe yarar, amaca ne derece hizmet eder?’ düşüncesinden ziyade hangi oranda güzel olduğuna bakarlar. Böyle düşündükleri içinde alıp kullanılmadıkları pekçok eşyaları vardır. Erkekler ise, beyinlerindeki modülün uyarımı gereği, ‘Güzellik de neymiş? Mühim olan bir şeyin ucuz ve kaliteli olması, işe yaramasıdır’ diye düşünürler. Erkek aldığı bir nesnenin rengine, kadın da fiyatına bakmayı bilmez. Oysa duygusal farkındalığın oluşabilmesi için her ikisinin de bu öğelere dikkat etmesi gerekir. Çünkü hayatta sahip olduğumuz şeylerin fonksiyonel, kaliteli ve estetik olması esastır. Akıllı erkek yaptığı işe güzellik katmayı, akıllı kadında mantık katmayı becerebilirse durum dengelenmiş olacaktır.

Memory center

Yüzyıllardan beri insan vücudunda duygulara ev sahipliği yapan yerin kalp olduğu düşünülüyordu. Ancak sonradan görüldü ki, kalp sembolik bir kavram. Bir insanın kan dolaşımı ve solunum çalışsa da beyin ölümü gerçekleştiğinde, o kimse ne korkuyor, ne seviyor ne de duyabiliyor. Eğer duyguların merkezi kalp olarak kabul edilirse kalbi çalışan kimsenin bunları yaşamaya devam etmesi gerekirdi.

Sezgiler

Bir insanı doğruya götüren dört tane yol vardır. Birincisi pozitif bilim, deney ve gözlem yani ampirik yaklaşımdır. ‘Ateş yakar, arsenik zehirler’ gibi. Bundan sonra akıl yürütme yöntemleri gelir. Bu yöntemlerde dağın ardından çıkan ateşi gördüğümüzde ‘ateş olmayan yerden duman çıkmaz. Duman çıktığına göre ateşte vardır’ diye düşünürüz. Üçüncüsü sezgilerdir ki; bu doğuştan kadınlarda daha güçlüdür. Kadınların bazı şeyleri sezebilmesi, duygusal farkındalık ile ilgilidir. Meselâ, romatizmalı bir kişi eklemlerindeki duyarlılıkla yağmurun geleceğini birgün önceden nasıl hissederse, duygusal farkındalığı olan kadınlarda bazı sıkıntıları, iç sesleriyle daha erken ve daha fazla hissedebilirler. Meselâ, erkek bazen bir riske girer ve eşi bununla alâkalı korku hisseder. Çoğu zamanda korktuğu konuda haklı çıkar.

İnsandaki duyguların göz ardı edilmesi, ruhsal hastalıkların ortaya çıkmasına sebep oluyor. Bu çağın en büyük özelliği olan vakit sıkıntısı ve insanların kendilerini zaman fakiri gibi hissetmeleri, onları duygusal bakımdan mekanikliğe itiyor. Bazı kimseler duygularını moda, sergi, sanat faaliyetleri gibi değişik yöntemlerle ifade etmeye çalışsalar da bunu herkes yapamıyor. Elektriğin bulunmasıyla beraber gecelerin kullanılır olması ve gelişmiş teknoloji dahi hiçbirimizi zaman yoksunu olmaktan kurtaramıyor. Eskiden işlediği kilimin desenlerine, bir oyanın motiflerine, ördüğü bir kazağın ilmeklerine duygularını aktaran kadın şu anda bunlardan uzak bir şekilde kendisine terapi yolları arıyor.

İnsan beyninde yeniliği arama geni vardır.

Bu gen fizikî görünüm noktasında da geçerlidir. Yenilik ihtiyacı kadındaki estetik kaygı ve beğenilme hissiyle birleştiğinde ortaya moda denilen kavram çıkmıştır. Kadının duygusallığını okuyup, analiz eden modacılar duyguları modanın bir unsuru olarak kabul etmişlerdir. Tabii burada, kent kültürünün etkisinden de bahsetmek gerekecektir. Köy kültüründe yetişmiş kimse için estetik kaygılar çok fazla önemli değilken şehirli kadın içinde yaşadığı sosyal çevrenin de etkisiyle işlevsellikten öte bir güzellik endişe taşır. Bu düşünce satın aldığı bir mendilde dahi kendini gösterir. Ancak köylü kadında tıpkı şehirde yaşayan kadın gibi her şeye zevkini yansıtmak ister. Yani yaratılış gereği erkek güzellik, kadın işlevsellik duygusundan uzaktır. Kadınlar birşey alırken. ‘ne kadar işe yarar, amaca ne derece hizmet eder?’ düşüncesinden ziyade hangi oranda güzel olduğuna bakarlar. Böyle düşündükleri içinde alıp kullanılmadıkları pekçok eşyaları vardır. Erkekler ise, beyinlerindeki modülün uyarımı gereği, ‘Güzellik de neymiş? Mühim olan bir şeyin ucuz ve kaliteli olması, işe yaramasıdır’ diye düşünürler. Erkek aldığı bir nesnenin rengine, kadın da fiyatına bakmayı bilmez. Oysa duygusal farkındalığın oluşabilmesi için her ikisinin de bu öğelere dikkat etmesi gerekir. Çünkü hayatta sahip olduğumuz şeylerin fonksiyonel, kaliteli ve estetik olması esastır. Akıllı erkek yaptığı işe güzellik katmayı, akıllı kadında mantık katmayı becerebilirse durum dengelenmiş olacaktır.

Memory center

Beyinde aşk nerededir?

Beyinde aşk nerededir? sorusuna cevap beyinde sex sorusuna cevabın bulunduğu bölgede bulundu.

Aşk için bir çok tarif yapılıyor, aşkın ömrü saptanmaya , kimyası çözülmeye çalışılıyor. Peki aşk beyninizde nasıl oluşuyor?

Aşkın beyindeki yeri nerede?

Şehvet, tutku ve bağlılık.

Her duygunun, kişi birinden etkilendiğinde beyni aydınlatan, kendine özgü bir beyin kimyası vardır. (hayvani gelişim bölgesinde) Biyolojik anlamda, aşkın bu üç bileşeni, üremeyi garanti altına almak üzere gelişmiştir. Gebelik gerçekleştikten sonra, sistem faaliyetini durdurur ve aşk süreci tamamlanır. İlk aşama, yani şehvet, fiziksel bir çekimdir. Tutkunun amacı partner adayı ile aranızda bağ oluşturmaktır.

Tutku, doğanın erkeklerle kadının üremeye yetecek kadar bir süre birlikte kalmalarını sağlamak için geliştirdiği biyolojik bir tuzaktır.

Önceki gece yarısı son derece heyecan verici olan kadın, sabahleyin gün doğduğunda hiç de çekici görünmez. Kadın, beyninde duygu ve akıl yürütme merkezlerinin bağlantıları daha güçlü olduğundan, ayrıca testosteron yüzünden kontrolünü kaybetmediğinden, erkeğin kendisi için doğru partner olup olmadığını daha iyi değerlendirebilir. Birçok ilişkinin kadınlar tarafından bitirilmesinin ve erkeklerin neler olup bittiğini anlayamamasının nedeni budur. Kadınlar, ayrılık sürecinde daha yumuşak davranırlar. Bir veda mektubu yazarlar, sonuna bir gülen yüz koyarlar ve “ Seni hep seveceğim” derler.

Beyinde aşk nerededir?

Beyinde aşk nerededir? sorusuna cevap beyinde sex sorusuna cevabın bulunduğu bölgede bulundu.

Aşk için bir çok tarif yapılıyor, aşkın ömrü saptanmaya , kimyası çözülmeye çalışılıyor. Peki aşk beyninizde nasıl oluşuyor?

Aşkın beyindeki yeri nerede?

Şehvet, tutku ve bağlılık.

Her duygunun, kişi birinden etkilendiğinde beyni aydınlatan, kendine özgü bir beyin kimyası vardır. (hayvani gelişim bölgesinde) Biyolojik anlamda, aşkın bu üç bileşeni, üremeyi garanti altına almak üzere gelişmiştir. Gebelik gerçekleştikten sonra, sistem faaliyetini durdurur ve aşk süreci tamamlanır. İlk aşama, yani şehvet, fiziksel bir çekimdir. Tutkunun amacı partner adayı ile aranızda bağ oluşturmaktır.

Tutku, doğanın erkeklerle kadının üremeye yetecek kadar bir süre birlikte kalmalarını sağlamak için geliştirdiği biyolojik bir tuzaktır.

Önceki gece yarısı son derece heyecan verici olan kadın, sabahleyin gün doğduğunda hiç de çekici görünmez. Kadın, beyninde duygu ve akıl yürütme merkezlerinin bağlantıları daha güçlü olduğundan, ayrıca testosteron yüzünden kontrolünü kaybetmediğinden, erkeğin kendisi için doğru partner olup olmadığını daha iyi değerlendirebilir. Birçok ilişkinin kadınlar tarafından bitirilmesinin ve erkeklerin neler olup bittiğini anlayamamasının nedeni budur. Kadınlar, ayrılık sürecinde daha yumuşak davranırlar. Bir veda mektubu yazarlar, sonuna bir gülen yüz koyarlar ve “ Seni hep seveceğim” derler.

Batılı bilim adamları fıtratı keşfediyor. Oxford Üniversitesi Antropoloji ve Zihin Araştırmaları Merkezi’nde üst düzey bir araştırmacı olan Dr. Justin Barrett, çocukların, doğuştan gelen bir içgüdüyle, daha büyük bir varlığa inandıklarını ve dünyadaki her şeyin bir amaç uğruna yaratıldığını düşündüklerini belirtti.

Dr. Barrett, çocukların aileden ya da okuldan her hangi bir şey öğrenmediğinde bile, belli bir inanca sahip olduklarını söyledi ve ıssız bir çölde tek başına büyüyen bir çocuğun bile Tanrı’ya inanacağını ifade etti. BBC’ye yaptığı açıklamada Dr. Barrett:

"Geçen 10 yılın araştırma sonuçlarının çoğunluğuna baktığımızda düşündüğümüzden çok daha fazlasının doğal gelişim sürecinde, çocukların zihinlerinde var olduğunu, buna dünyanın ‘belli bir amaç için yaratıldığına’ ve o amacın arkasında da ‘akıllı ve üstün bir varlığın’, var olduğuna inandıklarını görürüz. Eğer bir avuç çocuğu bir adaya atsak ve onlar da kendi kendilerine büyüse, eminim Tanrı’ya inanacaklardır."
Cambridge Üniversitesi Faraday Enstitüsü’nde verdiği bir konferansta çocuklar üzerinde gerçekleştirilen psikolojik deneylerden bahseden Dr. Barrett, söz konusu deneylerin çocukların içgüdüsel olarak her şeyin belli bir amaç uğruna yaratıldığına inandıklarını aktardı.

Bir çalışmada altı ve yedi yaşındaki çocuklara neden ilk kuşun yaratıldığının sorulduğunu, çocukların da "güzel sesler çıkarmak için" ve "dünya daha güzel gözüksün diye" şeklinde cevaplar verdiğini bildiren Dr. Barrett, dört yaşındaki çocukların da insanlar tarafından yapılan nesneler ile kâinatta yer alan doğal varlıklar arasındaki farkı algılayabildiğini ortaya koyan bilimsel kanıtlar olduğunu aktardı. Çocukların evrimden ziyade yaratılışa inanmaya meyilli olduğu, anlaşılıyor.
Dr. Barrett ayrıca antropologların bazı kültürlerde çocukların kendilerine dini bir öğreti sunulmasa bile Tanrı’ya inandığı gerçeğini keşfettiklerini ifade etti ve ekledi:
"Çocukların doğal yollardan gelişen zihinleri onları ilahi bir yaratılışa ve akıllı tasarıma inanmaya yönlendiriyor. Evrim ise insan zihni için doğal bir gerçeklik değil ve inanması oldukça zor."

Batılı bilim adamları fıtratı keşfediyor. Oxford Üniversitesi Antropoloji ve Zihin Araştırmaları Merkezi’nde üst düzey bir araştırmacı olan Dr. Justin Barrett, çocukların, doğuştan gelen bir içgüdüyle, daha büyük bir varlığa inandıklarını ve dünyadaki her şeyin bir amaç uğruna yaratıldığını düşündüklerini belirtti.

Dr. Barrett, çocukların aileden ya da okuldan her hangi bir şey öğrenmediğinde bile, belli bir inanca sahip olduklarını söyledi ve ıssız bir çölde tek başına büyüyen bir çocuğun bile Tanrı’ya inanacağını ifade etti. BBC’ye yaptığı açıklamada Dr. Barrett:

"Geçen 10 yılın araştırma sonuçlarının çoğunluğuna baktığımızda düşündüğümüzden çok daha fazlasının doğal gelişim sürecinde, çocukların zihinlerinde var olduğunu, buna dünyanın ‘belli bir amaç için yaratıldığına’ ve o amacın arkasında da ‘akıllı ve üstün bir varlığın’, var olduğuna inandıklarını görürüz. Eğer bir avuç çocuğu bir adaya atsak ve onlar da kendi kendilerine büyüse, eminim Tanrı’ya inanacaklardır."
Cambridge Üniversitesi Faraday Enstitüsü’nde verdiği bir konferansta çocuklar üzerinde gerçekleştirilen psikolojik deneylerden bahseden Dr. Barrett, söz konusu deneylerin çocukların içgüdüsel olarak her şeyin belli bir amaç uğruna yaratıldığına inandıklarını aktardı.

Bir çalışmada altı ve yedi yaşındaki çocuklara neden ilk kuşun yaratıldığının sorulduğunu, çocukların da "güzel sesler çıkarmak için" ve "dünya daha güzel gözüksün diye" şeklinde cevaplar verdiğini bildiren Dr. Barrett, dört yaşındaki çocukların da insanlar tarafından yapılan nesneler ile kâinatta yer alan doğal varlıklar arasındaki farkı algılayabildiğini ortaya koyan bilimsel kanıtlar olduğunu aktardı. Çocukların evrimden ziyade yaratılışa inanmaya meyilli olduğu, anlaşılıyor.
Dr. Barrett ayrıca antropologların bazı kültürlerde çocukların kendilerine dini bir öğreti sunulmasa bile Tanrı’ya inandığı gerçeğini keşfettiklerini ifade etti ve ekledi:
"Çocukların doğal yollardan gelişen zihinleri onları ilahi bir yaratılışa ve akıllı tasarıma inanmaya yönlendiriyor. Evrim ise insan zihni için doğal bir gerçeklik değil ve inanması oldukça zor."

Geçen hafta bir konferans vermek üzere Türkiye’ye gelen Amerikalı araştırmacı yazar Gene D. Matlock, ‘Ey Dünya İnsanları Hepiniz Türksünüz’ adlı kitabında da yer verdiği ilginç iddialarıyla ‘Tüm dünyanın kökeninin aslında Türkler olduğu’ tezini yeniden alevlendiriyor.

AKŞAM PAZAR’dan Mine Akverdi’ye konuşan Matlock, kitabında din, dil, tarih ve kültür odaklı pek çok kaynak aracılığıyla tezine çarpıcı kanıtlar da sunuyor. Kadim Türkler, tüm insanların ataları olabilir mi? Maya ve Azteklerden Kızılderililere, Ruslardan Hintlilere, Araplardan İngiliz, İtalyan ve Kuzey Avrupalılara hepsinin kökenlerinin Türk olduğu söylense inanır mısınız? Peki, acaba Hz. İbrahim, Hz. Musa, Hz. İsa, Hz. Muhammed ve Buda da Türk müydü? Tüm dinler Kadim Türklerin Tengri dininden mi türedi?
Bunlar kafa karıştıran ama bir o kadar da merak uyandıran, cevaplaması zor sorular. Ancak bir araştırmacı bu soruların hepsine ‘evet’ cevabını veriyor. Ve iddiasının doğruluğuna dair kanıtları da ‘Ey Dünya İnsanları Hepiniz Türksünüz’ adlı kitabında önümüze sunuyor. İşin ilginç yanı, bu tezin sahibi Türk değil, bir Amerikalı: Gene D. Matlock.

EY DÜNYA İNSANLARI HEPİNİZ TÜRK’SÜNÜZ
Temmuz ayında Hermes Yayınları tarafından Türkçe olarak basılan ‘Ey Dünya İnsanları Hepiniz Türksünüz / Kayıp Bir Uygarlığın Sırları Dünyayı Nasıl Değiştirebilir’ adlı kitabında Gene D. Matlock ilk insanların Türklerle başlayıp daha sonra dünyaya dağıldığını, ilk konuşulan dilin Türkçe olduğunu, bilimin, felsefe ve dinin yine Türklerden doğduğunu söylüyor. 65 yıldır Meksika’da yaşayan ve hem Hıristiyanlığın kökenleri hem de Meksika’daki Amerikan yerlilerinin kökenleri üzerine uzun yıllar boyunca araştırmalar yapan Matlock’un dini kitaplar, mitolojiler, kültür, gelenekler ve özellikle de dil biliminin ışığında elde ettiği ipuçlarını birleştirerek sunduğu kanıtlar da hayli şaşırtıcı. 81 yaşındaki Matlock ile bir konferans vermek için geldiği İstanbul’da buluştuk ve çarpıcı iddiası üzerine konuştuk.

 İNSANLIĞIN BAŞLADIĞI YER TÜRKİYE
Dünyadaki tüm insanların Türklerden geldiğini söylüyorsunuz. Sizi bu konuda bir araştırma yapmaya yönelten şey neydi?
Yıllar önce İsraillilerin Filistinlilere yaptığı kötü muamele sebebiyle çok üzülmüştüm ve bu insanların bir türlü paylaşamadığı kutsal toprakların tarihi ve buradaki dinlerin kökenleri üzerine araştırmalar yapmaya başladım. Bu araştırmalarımı bir yandan da yazıyordum. Araştırma ilerledikçe her şey beni önce Hindistan’a, daha da derinleştiğindeyse Hindistan’ın kuzeyine götürdü. Elimi neye atsam önünde sonunda her şeyin kaynağı olarak karşıma Türkler ve coğrafya olarak da Türkiye ve Orta Asya çıkıyordu. Zira dikkatle incelediğimde Eski Ahit (Kitab-ı Mukaddes’in ilk bölümünü oluşturan, Tevrat ve Zebur’u da kapsayan 39 kitap) ve İncil’de İsrail’den bahsedilmediğini gördüm. Kutsal kitaplarda bahsedilenler aslında Türkiye ile bağdaşıyordu. Nuh’un Gemisi efsanesi, Büyük Tufan… hepsinin kökeni Türkiye ve Türklere dayanıyordu. Bu da bana şunu gösteriyordu: İnsanlığın başladığı yer Türkiye idi. Biz insanlar tüm uygarlığın atası olarak Sümer, Yunanistan, Mısır ve Çin’i görmeye yanlış bir şekilde şartlanmışız.

 HERKES KENDİ NESLİNİN İZLERİNİ TÜRKLERE DEK SÜREBİLİR
Peki, nasıl oluyor da Türkler tüm insanlığın atası oluyor?
Birkaç bin yıl önce Kuzey Kutup bölgesinde bir cennette, bolluk içinde yaşayan ileri derecede uygarlaşmış bir halk vardı… Dünyadaki bütün dinler hangi ulusa ait olursa olsun insanlığın beş kökensel ırkı olduğunu söyler. Bu beş ırka Kurus, Krishti ya da Krishtaya deniliyordu. Yaşadıkları yere ise Yahudilikte ve Hıristiyanlıkta Aden denir. Hindular buraya Uttura Kuru adını verir. Eski Yunan tarihçileri ve mitolojisi ise buraya Hiperborea olarak göndermede bulunur. Tibetli Budistlar ise Khedar Hand (Tanrı Şiva’nın ülkesi) ve Şambala der. Aynı zamanda buraya Tanrı Şiva’nın toprakları anlamında Sivariya ve Sibirya da denmektedir. Yeni ilk insanların yaşadığı cennet bahçesi Sibirya bozkırlarıdır. Buradaki ilk insan olan Adem (İngilizcedeki yazılışıyla Adam) Türk dilinde ‘insanoğlu’ anlamında kullanılır. Nitekim buradaki yüksek zeka ve uygarlığa sahip ari ırk (aryan) Türk’tür. Türkler’in kendilerinden Kıpçaklar, Kurular ya da Aryanlar diye bahsetmesi de bunun kanıtıdır. Ancak pek çok farklı din ve mitolojide geçtiği üzere bu insanlar lanetlenip bir doğal felaket yaşar, dünya ekseninde meydana gelen ani bir sapma ile yaşadıkları yer donmuş, büyük seller olmuştur. Şimdi adına Türkler dediğimiz Kurular güneye, Orta Asya’ya kaçmak zorunda kalmıştır. Bu anlatılan Büyük Tufan’dı. Nuh ve insanlığın soyunu devam ettiren oğulları da işte bu kökenden geldi yani Türk’tü. Nuh’un gemisinin karaya oturduğu Ararat Dağı’nın Türkiye’deki Ağrı Dağı olduğu inancı da bunu kanıtlıyor. Böylece Türk soyundan gelen insanlık Türkiye’ye ve aşağıya Mezopotamya ve Hindistan’a dağıldı. Dolayısıyla Sümerler, Hititler, Iraklılar, Kürtler, Hintliler, Mısırlılar hepsi aslında Türk’tü. Kuzey Kutbu’ndan aşağı inerek Kuzey Avrupa’ya İsveç, Finlandiya, İngiltere’ye ve tüm dünyaya yayıldılar. Bugün herkes kendi neslinin izlerini Türklere dek sürebilir.

 Buna kanıt olarak neleri gösterebiliyorsunuz?
Dünyanın her köşesinde kullanılan dilden inançlara ve tanrı isimlerine kadar her şeyin dil olarak aynı kökenden geldiğini görebilirsiniz. Bu tüm dinlerin, dillerin de tek bir kaynaktan çıktığını gösteriyor: Türklerden! İngiltere’den, Finlandiya’ya insan isimlerinden yer isimlerine Türkçe kökenli kelimelere rastlayabilirsiniz. Finlandiya’da Kırkpınar diye bir yer var! Urdu dilinde binlerce Türkçe kelime var. Hintlilerin Kutsal Kitabı Mahabharata aslında Türklerin tarihlerini anlatıyor. Yunanlıların büyük tanrısı Zeus’un ismi de Türkçe. Kudüs, İsa gibi kelimelerin kökeni de aslında Türkçe ve dahası bu bahsedilen yerler de aslında İsrail’de değil Türkiye’de İsa da bu topraklarda yaşadı. Öte yandan yakın tarihte Keltlerin (İrlandalılar, Galiler, İskoçyalılar) DNA’sı incelendi ve Altay’dan geldikleri kanıtlandı. Vikingler, Finikeliler ve İtalya’nın Roma İmparatorluğu’ndan yıllar önce burada yaşayan ve Roma’nın kurucuları sayılan yerli halkı Etrüskler de Türk’tür. Estrüskler’in DNA’larının Türklerinkiyle yüzde 97 aynı olduğu bilimsel olarak kanıtlanmıştır.

 EVET KIZILDERİLİLER DE TÜRKTÜR
Amerika’daki Kızılderililerin de Türk olduğu sıkça dile getirilen bir iddiadır….
Evet, Kızılderililer Türk’tür, bunu kendileri de söyler. Kültür ve geleneklerindeki benzerlik aşikar. Özellikle Amerika’da Türk soyundan geldiğini söyleyen Meluncanlar’dan olan Cherokee’ler Türkiye ile bugün çok yakın ilişkiler içindedir.

Bu iddialarınızı dünyanın pek çok yerinde dile getiriyorsunuz. Peki, nasıl tepkiler alıyorsunuz?
Önceleri herkes bana gülmüştü ama şimdi durum değişiyor. Amerikanın yerli halkları, Kızılderililer, Meksikalılar bu teze çok pozitif tepki veriyor. Çoğu kabul de ediyor. Ancak ABD’deki Amerikalıların veya İngilizlerin pek hoşuna gitmiyor.

Dünya bunu kabul etse ne olur sizce?
Hepimizin kardeş olduğuna inanmak insanlığın sahip olduğu tüm sorunlar ve huzursuzluk çözüme ulaşır. Dünya daha iyi bir yer olur.

 AMERİKA’YI İSPANYOLLAR DEĞİL TÜRKLER KEŞFETTİ
‘Amerika kıtasındaki pek çok yer ismi aslında Türkçe kökenli. Meksika’daki Teotihuacan kalıntıları aslında Türkçe olan Tea (tanrı)+ Tiwa (Bir Türk boyu olan Tuvaların bugün bir cumhuriyeti de vardır) + Han (krallık anlamına gelen Türkçe kelime) kelimelerinden türemiştir. Peru’daki Karal kalıntılarındaki piramitler Mısır’dakilerden daha eskidir ve Türkçe’de ‘hükümdar’ anlamına gelen kral kelimesinden türemiştir. Meksika’da bugün de Türkçe kökenli birçok kelime kullanılıyor. Örneğin dağ/tepelere Meksika’da tepek deniliyor Atatepek, Çapultepek isminde şehirler bulunuyor. Havasu diye bir yer bile var. İspanyollar Meksika’ya ilk geldiklerinde Aztek’lere hangi tanrıya inandıklarını sorduğunda onlar ‘İnana’ cevabını vermişti. Bu Antik Sümer’de de bir tanrıçanın adı. Yani Sümerler ile Aztekler aradaki onca mesafeye, okyanusa rağmen aynı adlı tanrıya inanıyor. Dahası Meksikalılar da Hintliler de Türkleri aynı kelimeyle ‘Karaskus’ diye adlandırıyordu. Demek ki Amerika’yı İspanyollar değil, önce Türkler keşfetmişti. Sonuçta bunlar gibi sayısız örnek şunu gösteriyor: Dünyanın her köşesindeki bütün uygarlıklar Orta Asya’dan geçmiş ve her yerde ortak olarak karşımıza çıkan din, dil, kültür ve inanışları buradan tüm dünyaya taşımıştır.’

 Kaynak: ensonhaber.com

İnsanlığı düşündüren soru: "Ben kimim?"
 
 Doğuştan insanoğlunda varolan yaradılışa ait bazı deliller olduğu aşikar. İnsanın yaratılışında hem Allah’ın, hem dinin, hem ahiretin delilleri mevcuttur. Birçoğumuz "Nereden geldim", "Niye varım", "Nereye gidiyorum" sorularına cevap arar ve bir türlü işin içinden çıkılamaz! İşte ayetlerle açıklanan önemli sorular… Onlara delillerimizi hem ufuklarda hem kendi benliklerinde göstereceğiz. Ta ki onun gerçek olduğu kendilerine apaçık belli olsun. Efendinin her şeye tanık olması yetmez mi?
 41 Fussilet Suresi 53
 Kuran, öldüğümüzde nefsimizin alınacağını söyler. (Türkçe’de biz bunu ruhun alınması şeklinde ifade ediyoruz. Kuran’da ruh kelimesi geçmekle beraber Türkçe’de bizim kullandığımız ruh kelimesi Arapça’da nefis kelimesine karşılık gelmektedir.) Kuran nefsi anlatırken bizim bilinç halimizi tasvir eder. Öyle ki uyuduğumuz zaman da nefis maddi vücudumuzda değildir. Buna karşılık nefis, maddi vücudumuzla tamamen bütünleşmiş olarak vardır; yaptığımız iyilik ve kötülükleri meydana getiren nefis denen benliğimiz, bilincimizdir.
 
 Felsefede ontolojik deliller diye ifade edilen deliller, apriori diye ifade edilen duyu deneyine hiç başvurmadan yalnız akıldan ve aklın etkinliğinden türetilen bilgiler, Kuran’ın işaret ettiği benliklerimizdeki (nefislerimizdeki) delillere örnektir.
 Allah’ın gönderdiği tüm dinlerin en temel mesajı, Allah’ın mükemmel bir varlık oluşudur. Dış dünyada Allah’ın yarattıklarının her birini incelediğimizde buna daha çok tanıklık ederiz. Ontolojik delilde ise farklı olarak Allah’ın varlığına dış dünyadan değil, zihnimizde yaratılışımız gereği var olan “mükemmellik” veya “Mükemmel Varlık” fikrinden ulaşılır.
 Felsefe tarihinde ontolojik kanıtın ilk açıklamalarına Farabi ve İbni Sina’da rastlıyoruz. Farabi, ontolojik delili, dış dünyaya (kozmolojik) dayanan delillerle karıştırarak inceler. Buna göre Allah’ın varlığı zorunludur, bir an için Allah’ı yok kabul etmeye kalkarsak zihin çelişkiye düşer. Geri kalan tüm varlıklar mümkün varlıklardır; bu varlıkların varlığı gibi, yokluğu da düşünülebilir. Mümkün varlıklar, zorunlu varlıkta son bulmazsa, zihinsel çelişki ortaya çıkar.
Descartes benliğindeki (nefsindeki) delilleri inceleyerek Allah’ı bulur. Descartes insanın benliğine bu bilginin, bir esere sahibinin kendi markasını basması gibi, Allah tarafından işlendiğini söyler: "Zihnimin uydurması veya yapması da değildir. Zira ondan bir şey eksiltmek veya ona bir şey katmak elimde değildir. Dolayısıyla onun da yaratıldığım zaman benimle birlikte doğmuş ve meydana getirilmiş olduğunu söylemekten başka diyecek hiçbir şeyim kalmıyor. Doğrusu Allah’ın bu fikri, beni yaratırken, sanatkarın eserine işlediği bir marka gibi, zihnime koymuş olmasını garip bulmamalıdır…"
 Spinoza da Allah’ı zorunlu bir cevher olarak kabul eder ve O’nun yokluğunun mantıksal çelişki doğuracağını söyler. Leibniz ise Descartes’ın görüşlerine ilaveler yapılması gerektiğini düşünerek, İbni Sina’ya benzerlikleri olan açıklamalarıyla ontolojik delili formüle eder.
 Kuran’ın benliklerimizde deliller olduğunu söyleyen ayeti "Allah’ın varlığı" fikrinin zihnimizde olmasından daha geniş anlamda delillere de işaret etmektedir.
 Biz tek bir benliğe sahibiz ve tek bir mekanda yaşıyoruz. Yaşadığımız mekanı çok kompleks bir kapıya benzetebiliriz. Benliğimiz ise doğuştan sahip olduğumuz zaman ve mekan kategorileriyle tek anahtarımızdır. Bu çok kompleks kapıya, benliğimiz gibi çok kompleks bir anahtarı sokuyoruz ve karşımızdaki kapı açılıyor. Bu anahtarın (benliğimizin) tesadüfen var olduğu hiç söylenebilir mi? çok açıkça bellidir ki bu Evren’i, zamanı ve mekanı Yaratan kim ise insan benliğini tüm donanımıyla Yaratan da odur.
 Dil öğrenme yeteneğimiz de doğuştan apriori olarak benliğimizde, zihnimizde hazırdır. İnsanın bu en önemli ihtiyacının zihninde hazır olarak yaratılması da, aynı zaman ve mekan kategorileri gibi Yaratıcımızın bizi mükemmel yarattığının delilleridir. Dış dünyada var olan ortama uyum sağlaması için maddi bedenimiz gibi zihni yapımız da her türlü donanımla hazır olarak yaratılmıştır.
 Görüldüğü gibi doğuştan benliğimizde var olan apriori seziler bizi hiç yanıltmamaktadır. Kant bu apriori sezilerin deney alanına uygunluğunu gösterdi. Bu da aslında apriori sezilerin deney alanında deneylenmesi demektir. Buradan hareketle apriori sezgileri deney alanının dışına taşıracak güveni elde edebiliriz. örneğin bir İbni Sina, bir Descartes gibi; zihnimizde doğuştan var olan Allah fikrini bir delil olarak kabul edebiliriz.

 

O halde sen yüzünü Allah’ı birleyen olarak dine, Allah’ın yaratılıştan verdiğine çevir ki, insanları onun üzerinde yaratmıştır. Allah’ın yaratışında değişiklik olmaz. Doğru ve eskimez din işte budur. Fakat insanların çoğunluğu bilmemektedir.
 30 Rum Suresi 30
 Benliklerimizde deliller olduğunu söyleyen ayeti "yaratılışa uygunluk" olarak düşünürsek,Descartes’ın da savunduğu gibi "doğuştan fikirler, yaratılıştan gelen fikirler" şeklinde açıklamayla oldukça örtüşür.
 Birçoğumuz "Nereden geldim", "Niye varım", "Nereye gidiyorum" sorularına cevap aramaktadır. Dikkatli düşünürsek tüm bu soruları sorma nedenimiz bu soruları soracak şekilde yaratılmamızdır. Birçok insan bu sorulardan kaçtığı, düşünmemeye uğraştığı ve kendi yaratılış özelliklerini bastırdığı için yaratılış gereği olan bu soruları sormaz. Kısacası bizi Yaratanın bize bu soruları sordurtması bizi "dine inanacak şekilde yaratması", bu ise "bir din gönderecek olması" demektir. çünkü bu soruların din dışında cevabını veren hiçbir sistem yoktur. Yani bir dinin olması gerektiğinin delili, bizim yaratılıştan bir dine inanacak şekilde yaratılmamızda gizlidir.
 Bizi susatan Allah, karşılığında su bulma imkanını da, suyu da yaratmıştır. Bizi acıktıran Allah, karşılığında sayısız yiyeceği yaratmıştır. Dikkat edilirse acıkma, susama hissi; dış dünyada suyun, yemeklerin olmasından farklıdır. Canımız su yerine, yani hidrojen ve oksijen atomlarından oluşan bu molekül yerine, Dünya’da hiç olmayan, bize yararsız veya vücudumuzla alakasız bir molekülü de arzulayabilirdi. Fakat, hayır! Vücudumuz kendisi için en gerekli olanı ve var olanı yaratılıştan isteyecek şekilde yaratılmıştır.
 Hayatın devamı her türlü istekten, arzudan üstündür. Yani Allah, bizi ahirete baştan muhtaç yaratmıştır. Eğer Allah vermek istemeseydi, bize bazı şeyleri istemeyi de vermezdi. Yaratılıştan bize verilen bu istek ise ahiretin bir delilidir.
 Birçok insan, yaratılıştan kendisinde olan bu delilleri değerlendirememekte ve kendi kendilerini inkâr etmektedirler.
 Görüldüğü gibi bizim yaratılışımızda hem Allah’ın, hem dinin, hem ahiretin delilleri mevcuttur.
 (imedya ,Sinem K