YÜZ OKUMA SANATI (İLM-İ SİMA) 

Ey aziz, hikmet ehli demişlerdir ki:  

- Boyu uzun olanların kalbi saf ve temiz olur.  
— Kısa boylu olanların hileleri, aldatmaları çoktur.  
— Orta boylu olanlar akıllı ve hoş huylu olurlar.  
— Saçları sert olan kimse, akılla atılganlığı bulur.  
— Saçları yumuşak olan saf ve utanması az olur.  
— Saçı sarı olanın işi, kibirlenme ve kızgınlıktır.  
— Siyah saçlı olan sabırlıdır, onu ara.  
— Kumral saç güzeldir, sahibi bedelsizdir.  
— Saçı az olan lütufkâr, anlayışlı ve nazik olur.  
— Başı küçük olanın aklı azdır, gizli şeyin varsa ona söyleme.  
— Başının tepesi yassı olan keder çekmez.  
— Başının derisi ince olan, hayır yapar, zarar vermez.  
— Kel adama yaklaşma, kötü huylu olur, ondan sakın.  
— Alnı dar olanın, İçi de dar, sıkıntılı olur.  
— Alnı yumru olan, çirkin ve kalın kafalı olur.  
— Alnı enli olan kötü huylu olur, çünkü hastadır.  
— Alnı normal olanı emin bil.  

— Alnı buruşuksuz olan, şüphesiz tembel olur.  
— Alnı uzun olan anlayışlı, az ise cömert olur.  
— Kaşlarının arası buruşuk olan, üzüntü yükünü taşır.  
— Kulağı çok büyük olan, bilgisiz ve tembel olur.  
— Küçük kulaklı eğri, orta (normal) kulaklı doğru olur.  
— Kaşının ucu ince olanın, işi gücü fitnedir.  
— Kaşının kılları çok olanın, üzüntüleri de çok olur.  
— Kaşı açık olan doğrudur, çatma olan eğridir.  
— ince kaşlı güzel olur, uzunu ise kibirli olmanın delilidir.  
— Kaşı yay gibi olan, her zaman güzel olur.  
— Göz çukuru az olursa, o kibirli olmaya delildir.  
— Siyah gözlüler itaatli, kızıl gözlüler cesur olurlar.  
— Gök gözlü olan zeki, ela gözlü olan edepli, terbiyeli olur.  
— Küçük gözlü hafif, büyük gözlü zarif, narin olur.  
— Gözü yumru olan kıskanç, orta olan dost olur.  
— Yarı kapalı göz ayıp, bakışı miskince olur.  
— Köre yakın olma, sık bakan, emniyetli olmaz.  

— Gözü şaşı adama bakma, çünkü o sana eğri bakar.  
— Güleç gözlü olan güzeldir, kirpiği sık olan bedelsizdir.  
— Büyük yüzlü olan illetlidir, küçük yüz kibirlenmeye delildir.  
— ince yüzlü sevimli, kalın yüzlü hor (sevimsiz) olur.  
— Uzun yüzlü olanlar yalancı olurlar.  
— Ekşi yüzlü, somurtkan olanların, sözlerinin çoğu acı olur.  
— Yuvarlak yüzlüler, ay’dan daha nurlu olur.  
— Böyleleri çok güleç olur, onu gören muradını alır.  
— Benzi kızıl olan terbiyeli, esmer olan da zeki olur.  
— Benzi sarı olan illetli, siyaha çalan da tevekkelli olur.  
— Burnu uzun olanın idraki (anlayışı) az olur.  
— Kısa burunlu olanlar fazla korkak olur.  
— Burun ucu top olan, neşeli olur.  
— Burun ucu ağzına yakın olan adamdan sakın.  
— Burun delikleri geniş olanın içi kibir ve kıskançlıkla doludur.  
— Burun kanatları dar olan kişide küsme ve inat çok olur.  
— Burnu enli olan kimse şehvete tutkundur.  
— Burnu eğri olan kimsenin düşüncesi, işi başarıya ulaştırmaktır.  
— Küçük ağızlı olan güzel ve fakat çok korkak olur.  
— Büyük ağızlı cesur, eğri ağızlı kötü olur.  
— Genizden söylenen sözler, kibirlenmeden olsa gerek.  
— ince sesli erkeklerin işi, kadına şehvet duymaktır.  
— Erkek sesli kadınların çoğu yalan söyler.  
— Çabuk konuşan, ince anlayışlıdır.  
— Kaba sesli olanın gayreti ve yardımseverliği fazladır.  
— Çatal sesli olan, halktan kötülük geleceğini sanır.  
— Yüzü güleç, sözü tatlı olan insan azizdir, sevilir.  
— ince ve kırmızı dudaklı kimse, söyleneni iyi anlar.  
— Bil ki kalın dudaklının kızgınlığı ağırdır.  
— iri dişliler, çok defa yaman işler yapar.  
— Normal dişi olanların, işi hoş ve doğrudur.  
— Kokusu hoş olanın, huyu da güzeldir, hoştur.  
— Çene kemiği ince olanın, aklı da hafif olur.  
— Enli çenenin sahibi kaba olur.  
— Çenesi normal olan, akıllı ve güzel olur.  
— Uzun sakallı kişi hünersiz olur.  
— Sık sakallı kişi kabadır, sohbetini de uzatır.  
— Siyah ve az sakallı olmak zekaya delildir.  
— Hiç kılı olmayan köse adamın hilesi çok olur.  
— Sakalı değirmi olanın kemali de çoktur.  
— Kafası enli olan ahmaklık illetine tutuktur.  
— Boynu çok uzun olanın olgunluğu az olur.  
— Boynu ince olan cahil olur.  
— Boynu kalın olan gece gündüz yiyici (obur) olur.  
— Boynu kısa olanın hilesi çok olur.  
— Boynu normal olanın işi iyilik yapmaktır.  
— Her uzvu normal olan, şüphesiz ki güzel olur.  

..Erzurumlu İbrahim hakkı hazretlerinin ”’marifet name”’ adlı eserinden alınmıştır..

paylaşımda katkıda bulunan

Kasım Atmaca

İnsani Gelişim Hizmetkârlar birliği Yönetim Kurulu Üyesi

Elleri üşüyordu. Ama yüreği sımsıcaktı. O günlerde büyük bir maddi sıkıntı  içindeydi. Ankara’nın soğuğunda ceketle gezerdi. Paltosu yoktu.

Çok soğuk günlerde arkadaşı Şefik Kolaylı’nın muşambasını ödünç alarak giyerdi.

7 Kasım 1920’de gazetelerde yer alan bir ilan gördü. Genel Kurmay Başkanlığı’nın isteği üzerine Milli Eğitim Bakanlığı’nın verdiği ilanda bir istiklâl marşı yarışması açıldığı ve bu marş için 500 lira para ödülü konulduğu bildiriliyordu. O zamanlar için çok büyük bir para olan bu ödülle neler alınmazdı ki… Dönemin en güçlü şairlerinden biri olan Mehmet Âkif bu ilanla hiç ilgilenmedi.

Yarışmaya 724 şiir katıldı. Fakat hiçbirisi istenilen nitelikte bulunmadı. Bunun üzerine dönemin Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Tanrıöver ve arkadaşları Mehmet Âkif’e başvurdular.  

Akif ise millet için yapılacak bu işi para için yapamayacağını belirterek başvuruyu geri çevirdi. Bunun üzerine Hamdullah Suphi Bey kendisinin yarışma dışında tutulacağı sözünü vererek yarışmaya katılmasını rica etti. Ve Mehmet Âkif İstiklâl marşı’nı yazmaya başladı. Ankara’da gece gelen ilhamı kaçırmamak için bazı dörtlükleri mum ışığında Taceddin Dergahı’nın duvarlarına kazıdı. Her kelimesine yüzlerce vatan evladının canını feda ettiği özgürlük marşımız Âkif’in kalemiyle en güzel ifade tarzını buldu. 17 Şubat 1921’de Sebülirreşad dergisinde yayımlandı.

1 Mart 1921’de Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Tanrıöver TBMM’de, insanların ancak kendi eserlerinden esirgemeyecekleri bir sesle okudu Âkif’in şiirini. Okunurken şiddetli alkışlarla defalarca kesildi, ruhları bir heyecan sardı.

12 Mart 1921’de dört defa okunup ayakta alkışlanmış, meclisi bir coşku tufanı kaplamıştı. Alkışlarla meclis inlerken Mehmet Âkif mahcubiyetinden başını kolları arsına alarak, sıranın üzerine yumuldu. Mecliste duramayıp dışarı çıktı. Milleti için yaptığı bu işte alkışlarla gurur duyma ücretini bile çok gördü kendine. Âkif’in şiiri,12 Mart 1921’de meclis tarafından milli marş olarak kabul edildi.

Verilen ödülü  kabul etmemesi o zaman bazı kimselerce tuhaf karşılandı  ama o bunlara aldırmadı. 

Hala üşüyordu. Yine arkadaşından aldığı ödünç paltoyu giyiyordu. Bir gün Şefik Bey ona:

_ “Şu mükafatı reddetmeyip bir palto alsan olmaz mıydı?” diyecek oldu. Mehmet Âkif böyle konuştuğu için tam iki ay Şefik Bey’le hiç konuşmadı. Artık Ankara’nın çok soğuk günlerinde de ceketle dolaşıyordu.

Mehmed Akif’in ölümünden kısa bir süre önce Hakkı Tarık Us’un da aralarında bulunduğu misafirler, Âkif’i ziyarete gelmişlerdi. Âkif, bitkin bir durumda olduğu için yatağına uzanmıştı. Söz İstiklâl Marşı’na intikal etmiş ve misafirlerden biri:

- Acaba, yeniden yazılsa daha iyi olmaz mı? demişti:

Bitap bir halde yatan Mehmed Akif, birdenbire başını kaldırdı ve kesin bir cevap verdi:

-Allah, bir daha bu Millete bir İstiklal Marşı yazdırmasın!…

Evet, Allah Teâlâ, bu Milleti bir daha İstiklal Marşı yazmaya mecbur etmesin ve bu Milletin istiklâl ve hürriyetini tehlikeye düşürmesin.

Merhum Akif, bu eseri Türk Milleti’ne ve Kahraman Ordumuza hediye etmişti. Bundan dolayı eseri SAFAHAT’a almak istemiyordu. Vefatından sonra tam metin, yani on kıta olarak Safahat’ta neşredildi.

Elleri üşüyen ama yüreğinde vatan ve millet aşkından kocaman bir alev barındıran bu büyük insan, Türk bayrağı dalgalandıkça bu millet var oldukça unutulmayacak, kalplerde yaşayacaktır.

Kasım Atmaca

İnsani Gelişim Hizmetkârlar birliği Yönetim Kurulu Üyesi