Bilgisayar ve İnternet’in hayatımıza girmesiyle sorunlarımızda değişti. Sorun değişince, sorun çözme yöntemlerimizde değişti. Özellikle öğrenciler ve gençler “bağımlı” hale gelince, aile içinde birçok sıkıntı yaşanıyor.   Sabaha kadar bilgisayarın başında oyun oynayan gençler, evlenince de eşi ve çocuklarıyla ilgilenmediği için aile sıkıntıları giderek çoğalıyor.

Öğrencileri dersin başına oturtmak, her zaman bir sıkıntı olmuştur. Otuz yıl önce mahallede arkadaşlarıyla oyun oynamaya kaçan çocuklar, gün batınca evine geldiği için, akşamları dersleriyle ilgilenebiliyordu. Bugün ailelerin işi, otuz yıl öncesine göre çok daha zor.

Annesinin cebinden para çalarak internet’e kaçıyor çocuklar. Çocuklarıyla baş edemeyen aileler, çocuğu eve bağlamak için, bilgisayar alıp internet bağlatıyor. Bu sefer odasından çıkmayan, bilgisayarın başından kalkmayan çocuklarıyla problem yaşamaya başlıyorlar.

Hocaların hocası olarak bilinen Rahmetli Prof. Dr. Ayan SONGAR Bey, “Adı konulamamış yüzlerce hastalık türedi son yıllarda!” demişti ölmeden önceki yıllarında. Bu hastalıkların birçoğu teknoloji kaynaklı hastalıklar. “Bilgisayar bağımlılığı ve sonuçları” önümüzdeki yıllarda çok daha fazla konuşulacak. Birey, aile ve toplum üzerindeki birçok etkisi konuşulacak.

* * * * * * * *

Birkaç yıl önce, bir anne oğluyla beraber gelmişti yanıma. Ders çalışmayı sevmeyen, Bilgisayar başından kalkamayan oğluyla ilgili yardım istiyordu. Annesiyle konuşurken oğlu da yanımızdaydı. Oğlunun da bu sanal bağımlılıktan şikayetçi olduğunu ve kurtulmak istediğini söyledi. Sekizinci sınıfta okuyan öğrenciyle görüşmeye başladım. Gerçekten bilgisayar bağımlılığından kurtulmak istediğini söyledi. Ancak dersin başına oturunca bir tuhaf olduğunu söyledi. Çalışma masasına oturunca neler hissettiğini anlatmasını isteyince, gözleri boşluğa baktı önce. Sonra başladı anlatmaya…

“Hocam ben gerçekten ders çalışıp zayıflarımı kurtarmak istiyorum. Ancak ne zaman dersin başına otursam bir tuhaf oluyorum. Kitap veya defteri açınca, kitap sayfaları arasında bilgisayar da oynadığım oyunu görüyorum. Kendimi hayali oyuna kaptırıyorum. Elimde kitap, çalışma masam da olduğum halde, kendimi oyun içinde hissediyorum. Oyundan çıkıp derse dönmek için kendimi zorluyorum. Hayali oyundan çıkıp saate bakınca, yarım saatten fazla zamanın geçmiş olduğunu görüyorum. Ben nasıl kurtulacağım hocam?”

Öğrencim odamdan çıkınca ilk aklıma gelen cümleyi ajandama not aldım. “Üzerine et giydirilmiş kabloları ilk defa bu kadar net görüyorum.”

Aklıma “Matrix” filmi geldi. Bilim kurgu filmlerinin tamamen uydurma olmadığını, bilimsel gelişmelerin senaristler tarafından abartılarak pazarlandığını biliyorum. Ancak ilk defa “robocop” gibi hisseden bir öğrenciyle karşılaşmıştım. Çocuklar ve gençlerdeki bu bağımlılık, korkutucu seviyelerde olmasına rağmen, maalesef tedbir alınmıyor.

Bağımlılığa karşı Koruyucu hekimlik…

Tedbir alma konusunda en büyük sorumluluk anne ve babalarda olmasına rağmen, ailelerin bilinçsizliği ve ilgisizliği çocukları bağımlı hale getiriyor. Bağımlı hale gelmiş olan bir çocuğu kurtarmak imkansız değil elbette. Ancak, bağımlı hale gelmemesi için bilinçli davranmak çok daha önemlidir.

Hasta olduktan sonra, iyileşmek istiyorsanız, doktora gitmek, ilaç kullanmak, ameliyatla tedavi olmak zorundasınız. “Bilgisayar bağımlılığı” hastalığından kurtulmak için de birçok tedavi yöntemi üzerine çalışılıyor.  

Ancak en akıllı en faydalı tedavi yöntemi “koruyucu hekimliktir”. Hasta olmamak için tedbirli adımlar atmak, hasta olduktan sonra iyileşmek için çareler aramaktan çok daha önemlidir. Anne babalar çocuklarının bağımlı olmaması için tedbirli olmak zorundalar.

Çocuğumuz bilgisayar istiyor! Alalım mı?

Bu soruyla karşılaştığım zaman “almayın!” demiyorum. “Çocuklarınızı bilgisayara esir etmeyin yeter ki!” diyorum. Annelerin işi de kolay değil. Her fırsatta, internet cafelere kaçan evladını aramakla uğraşmaktansa, “Gözümün önünde olsun!” düşüncesiyle eve bilgisayar almak istiyorlar. Anne perspektifinden bakınca doğru bir bakış açısı belki, ancak “İnternet Cafe’de bağımlı olmanın sonuçlarıyla, evde bağımlı olmanın sonuçları arasında bir fark yoktur.”

Köpek beslemek isteyen bir çocuk düşünün. “Dışarıdaki pis köpeklerle uğraşıp hasta olmasın!” düşüncesiyle eve köpek alan anne babalar, evdeki kuduz köpekten de çocuklarını korumak zorundalar.    

* * * * * * * * *

Veli eğitim konferansından sonra yanıma gelen bir anne, kızının bilgisayar başından kalkmadığını, evdeki tüm kavgalarının sebebinin bu olduğunu, bilgisayar yüzünden derslerinin de iyice bozulduğunu söyledi. Geçici olarak bile olsa, çocuğa ders olsun diye, internet bağlantısını kapatmak istediğini söyledi anne. İnterneti iptal etmeyi niçin ertelediğini duyunca, annelerin ne kadar zor durumda kaldığını daha iyi anladım.

İnterneti kapatacağımı kızıma söyledim. Derslerini düzelttikten sonra tekrar internet bağlatacağımı da söyledim. Ancak kızım bana öyle bir tepki verdi ki, Telekom Müdürlüğüne ayaklarım gitmiyor.

“Anne, eğer interneti kapatırsan, bende intihar ederim!” cümlesini, o kadar sert ve kararlı bir biçimde söyledi ki, cevap bile veremedim.  

Televizyonlarda intihar eden çocuklar ile ilgili haberleri gördüğüm zaman, çaktırmadan on iki yaşında ki kızımın yüzüne bakıp ağlıyorum. İnterneti iptal etmeye cesaret edemiyorum. Ancak kızımın internetin başında erimesinden, kötü alışkanlıklar edinmesinden de çok korkuyorum.

* * * * * * * *

Niçin koruyucu hekimlikten bahsettiğimi anlatan bir cümleyle bitireyim.   

İki yaşındayken annesinden beş dakika bile ayrılamayan bir çocuk, on iki yaşına geldiği zaman, internetten ayrılamayacak bir hale gelmişse, biz kimi suçlayacağız?

Sait ÇAMLICA

Eğitimci – Yazar

Domuz gribi hastalığı konuşulmaya başlandıktan sonra, televizyonlar da temizliğe daha çok dikkat edilmesi gerektiği ile ilgili reklamlar verilmeye başlandı. “Ellerinizi daha sık ve daha uzun süreli yıkayın” diyor herkes. “Temiz aile çocuğu hasta olmaz!” mesajı veriliyor. Bu reklamları medyada gördükçe, “Temizlik imandandır!” hadisini hatırlıyorum.

Abdest alırken ellerinizi kaç kez yıkadığınızı hiç düşündünüz mü? Reklamların etkisiyle olsa gerek, ilk defa abdest alırken ellerimizi ne kadar yıkadığımızı saydım. İsterseniz siz de sayın! Domuz gribine karşı elleri daha sık yıkama tedbiri, bana “Abdest üstüne abdest almak, nur üstüne nur gibidir!” hadisini hatırlattı. Rahmetli Onk. Dr. Haluk NURBAKİ Hocanın, “Namazın Sırları” adlı kitabında, abdestin insan sağlığına faydaları ile ilgili tespitleri çok çarpıcı. Bu tespitleri, hatırlamak ve hatırlatmakta fayda var.

Abdestin getirdiği tıbbi mucizeler

Abdestin Dolaşım Sistemine Verdiği Sağlık Nimetleri:

Özellikle ağız, burun ve boynun iki yanının ile teması, kafa kaidesinin etki ile beyin dolaşımını zenginleştirir.

Bu sayede kalp ve dolaşım basıncı rahatlayacak. Bu sayede beyin ve sinir sistemi tüm uyuşukluklarından kurtulacaktır. Bugün sinir yorgunluklarının tek doğal ilacı olarak da gusül tarzında genel yıkanma en sağlıklı tedavi usulüdür.

Daha incesi abdest alma alışkanlığı ile oruç ve namazın hayat boyu sağlığımıza verdiği kazancı beraber düşünürsek, ciltlerce kitapta saymakla bitiremeyiz.

Abdestin Korunma Sistemine Verdiği Sağlık Nîmetleri:

Korunma sistemimiz (mikroplara ve kansere karşı) bildiğimiz dolaşım sisteminden farklı; daha ince damar şebekesinden kurulu ayrı bir yapıya sahiptir. Bu sistem beyaz kan sistemi, ya da tıp ismi ile lenf sistemidir. Bu sistemin sağlıklı işlemesi de dolaşım sistemi kadar önemlidir. Üstelik lenf (beyaz kan) damarları kan damarlarından on defa daha incedir. Üşüttüğümüz zaman bir organda meydana gelen lenf damarı büzüşmeleri pek çok mikroplu hastalığın nedenidir (anjin, zâtürre, zâtülcenb vs.).

İşte abdest bu sistem için akıl almaz bir nîmettir. Onun kıldan ince damarlarını da esnek tutar. Hele bu sistemin özel merkezleri olan burun arkası ve boğazın sık sık yıkanması (gusül), korunma sistemimize yeniden güç ve hareketlenme kazandırır. Abdest ve guslün lenf sistemine kazandırdığı uyarı, tüm hastalıklar, hatta kanser gibi konularda fevkalâde ciddi yarar sağlar.

Abdestin Vücudun Statik Elektriğini Giderici Etkisi:

Tüm hücreler çevresinde belli bir statik elektrik vardır. Ancak vücudun tümü bu statik elektriğin olumlu dengesi içindedir. Bunu his dahi etmeyiz. Ne var ki, gerek havada artan iyonlar, gerek özellikle çağımızda bir mesele olan plastik giysiler, vücudun dış yüzünde elektron artmasına neden olur. Bu olay dıştan içe doğru bizi etkilemektedir. Özellikle sinir sistemi üzerinde ciddi rahatsızlıklar yaratır. Bir önemli etki de deri üzerindedir. Bahis konusu olan elektron artışı deri altındaki çok minik kasları yorar ve onların vaktinden önce esnekliklerinin kaybolmasına neden olur ki; bu sonuç yüzde kırışmaların baş nedenidir. Vücut kırışma ve sarkmaları da bu statik elektrikle yakından ilgilidir.

Eskiden beri tedavi edici etkisine inanılan ve günümüzde pek moda olan akupunktur bu statik elektriği dışarı atmanın bir tarzıdır.

Vücudun statik elektriğinin aşırısını dışarı atmanın iki yolu vardır. Ya çıplak el ve ayakla toprağı elleyerek bir nevi toprak hattı yapmak. Ya da su ile yıkanarak bu elektronları dışarı aktarmak.

Size daha ilginç bir açıklama yapacağım. Abdest almada bu amaca özellikle dikkat edilmiştir. Bakın nasıl:

1) Su olmadığı zaman yapılan teyemmüm de tam bir elektron boşalmasıdır.

2) Durgun su, güneşte ısınmış su ve kullanılmış su ile abdest olmaz. Bunun bilimsel hikmeti: Bu tarz sular iyonizosyonunu kaybettiğinden, elektron boşaltma kabiliyetini yitirir.

3) Baş mesh edilmesi saçlardaki elektronları atmaktadır. Şu halde abdest, elektronları en tabii yoldan boşaltarak:

Yüze ve genelde derimize zindelik, güzellik verir. Çocukluğundan beri abdest alan nur yüzlü nineler bu sırra ermiştir. Sinirsel gerginliklerimizi, eklem ağrılarımızı yok eden ilâhi bir reçetedir. İnanınız gün gelecek aklı başında herkes abdest alacaktır.

* * * * * *

Mikroplara karşı abdest silahı!

Hasta olan çocuk, ilaç kullanmak veya iğne vurulmak istemeyince, yavrusunu çok seven anne baba ne yapar? “Çocuğum istemiyorsa içmesin!” diyen bir annenin evladına sevgisini herkes sorgular. “İçmek istesen de istemesen de bu ilacı içecek, bu iğneyi vurulacaksın!” der anne. Çünkü evladının daha büyük acı çekmesini, daha kötü hastalıklara yakalanmasını istemez.

Abdest almanın faydalarını tekrar okuyunca, “Allah’ım, sen bizi ne kadar çok seviyorsun öyle. Bizi her türlü hastalıktan, mikroptan korumak için abdest ve namazı emretmen, bize olan sevginin en güzel ispatlarından birisi” diye düşündüm.   

“Abdest Müminin silahıdır!” hadisi üzerine, yukarıda ki bilgiler doğrultusunda tekrar düşünmek gerek. Bulaşıcı mikroplara, salgın hastalıklara karşı insanı en iyi koruyacak silah, sık sık abdest almak olamaz mı?

Abdest almak, sadece manevi bir kalkan değil, aynı zamanda maddi bir kalkandır. Abdest almak, bulaşıcı mikroplara karşı insanı koruyan en etkili “aşı”lardan birisidir.

“Domuzdan post, gavurdan dost olmaz!” atasözü, içimize o kadar çok işlemiş ki, birçoğumuz batıdan gelen ilaçlara şüpheyle bakıyoruz. Domuz gribine karşı kullanılacak olan aşıların, sağlığa etkisiyle ilgili bir yorum yapacak değilim. Ancak biz, hem kendimize hem çevremize abdest aşısını daha iyi anlatabilmeliyiz.

Bizde Avrupa’ya abdest aşısı mı göndersek?

Sait ÇAMLICA

Eğitimci – Yazar

Annemin babamın biricik evladı iken, okul sıralarında seninle tanıştım öğretmenim. Beni sana teslim ettiler. Okumayı – yazmayı bana sen öğreteceksin öğretmenim. Toplamayı çıkarmayı da senden öğreneceğim. Bana hayatı da anlatacaksın öğretmenim.

Sadece beni de değil, annemi babamı da eğitmelisin öğretmenim. Bu memleketin geleceği için neler yapmam gerektiğini de bana öğretmelisin. Beni, annemi, babamı uyandır öğretmenim.

Babam uyuyor öğretmenim!

İş ve ev arasında geçen zamanı dışında, evde saatlerce Televizyon izlemekten başka bir şey yapmıyor benim babam. Benim okul kıyafetlerimi, kırtasiye malzemelerini aldığı için, tüm sorumluluğunu yerine getirdiğini düşünüyor. Elimden tutup parka götürmeyen, ödevlerimi yaparken saçlarımı okşamayan, her akşam saatlerce televizyon izleyen babama, yaptığı hataları anlatmak zorundasın öğretmenim.

Beni hayata hazırladığın gibi, Babamı da uyandır!

Annem uyuyor öğretmenim!

Beni dünyaya getiren, benim için geceleri uykusuz kalan, saçını benim yolumda süpürge yaptığını söyleyen annemin, bana olan sevgisinden şüphem yok. Ancak her sabah saatlerce evlendirme programları izleyen, yemek programı ve diziler dışında hayatında fazla bir yeri yok annemin. Bizim kıyafetlerimizi hazırlamayı, bize sofra kurmayı, okula bırakıp akşam almayı yeterli bir annelik sanıyor.

Beni bilinçlendirdiğin gibi, Annemi de uyandır.

Medyayı yola getirelim öğretmenim.

Her türlü ahlaksızlığı anlatan dizileri yayınlamaktan çekinmiyor medya. Kendilerine daha çok izleyici bulmak adına yaptıkları / yapacakları ahlaksızlıkların sınırı nerdeyse kalmamış. Medya patronları para uğruna bizi de harcıyorlar. Bize izlettikleri dizi ve filmlerle ahlakımızı bozduklarını, şiddete heveslendirdiklerini bilmediklerini sanmıyorum. Onlar için, daha çok para kazanmak, bizim geleceğimizden daha önemli.

Bize, ailemize ve bu topluma zarar veren dizi ve filmlerin zararları ve bu zararların önlenmesi için bir şeyler yapalım öğretmenim. Cumhurbaşkanına, Başbakana, Milli Eğitim Bakanına bütün sınıf arkadaşlarımızla birlikte mektuplar yazalım öğretmenim.

Bize onları da uyandırmayı öğret!

Ben bugün küçük bir çocuk olabilirim. Ancak birkaç yıl sonra bir genç olacağım öğretmenim. Gençliğimin enerjisini kötü yollarda harcamamayı bana öğret öğretmenim.

Bana tarihimizi anlat. Bana Çanakkale şehitlerini anlat öğretmenim. Sen bana, metrekareye 6000 (altı bin) mermi düşerken, tekbir sesleriyle düşman üzerine yürüyen Çanakkale şehitlerinin kalbindeki imanı anlatıp sevdirmesen, medya bizi sihirli dizilerle uyutuyor öğretmenim.

Sen bize kültürümüzü öğretip sevdirmesen, medyanın etkisiyle batı hayranı oluyoruz öğretmenim.

Sen bize çalışkan olmanın erdemini öğretmesen, medya yüzünden biz, topçu yada popçu olma hayalini aşılıyor.

Sen bize arı gibi çalışkan olmayı öğretmesen, batının etkisinden kendini kurtaramayan medya, bize sinek gibi hazıra konmayı aşılıyor öğretmenim.

Derler ki, bir çocukta eşkıya olma potansiyeli de vardır, evliya olma potansiyeli de. Annesi, babası, öğretmeni ve çevresi çocuğa sahip çıkarsa, o çocuktan evliya gibi sevilen ve çevresine faydası dokunan bir insan yetişebilir.

Genç yaşta katil, cani, hırsız olan, kötü yollara düşen gençlerin elinden anneleri tutmamış, babaları ilgilenmemiş. Cahil anne, ilgisiz baba yanında büyüyen gençlerin, elinden öğretmenleri de tutmazsa, yanlış yola sapmaları kaçınılmaz oluyor.

Sen beni de, annemi de, babamı da uyar / uyandır öğretmenim.

Sınırda nöbet tutan asker uyursa ölür, ancak sen uyursan sınırda nöbet tutacak asker kalmaz öğretmenim. Sınıfta nöbet tutmak sınırda nöbet tutmak kadar kutsaldır öğretmenim.

Herkes uyusa da, sen uyuma öğretmenim.

Sen uyursan ben ölürüm öğretmenim.

Sait ÇAMLICA

Eğitimci – Yazar

Slogan atan gençlerden değil, okuyan ve düşünen gençlerden korkarlar

 
“Şehitler ölmez, vatan bölünmez” sloganları herkesin içini ferahlatıyor belki. Sokakların hareketlenmiş olmasına, duygusal yönden baktığınız zaman, sevinebilirsiniz de. “Millet tepkisiz değil” düşüncesiyle içiniz de ferahlıyor olabilir. Sokakların hareketliliğine alışık bir milletiz.
 
Ancak sokaklara dökülmüş olmanın tehlikeli bir yanı var. “Biz sokaklara çıktığımızda kolay kullanılabilen” bir milletiz.
 
1980 öncesi sokaklar çok hareketliydi. Bazen sağcı bazen solcu gençler sokaklarda slogan atıyordu. Attıkları sloganlarda hepsi “hak, özgürlük, emek, vatan, millet” gibi kavramlara vurgu yapıyorlardı.
 
Sokaklara dökülmüş olan insanları yönlendirenlerin onları nasıl kullandığını bugün daha iyi biliyoruz. Ülkemizi bölmek ve milletimizi birbirine düşürmek isteyen güçler sokaklarda “slogan” atan gençlerin ellerini silahları verip yıllarca kardeş kanı akıtmadılar mı?
 
Slogan atan sağcı gençlerle, slogan atan solcu gençlerin ellerindeki silahların aynı fabrikalarda üretildiğini bugün hepimizi biliyoruz.
 
Alevi Sunni tartışmalarında da aynı sokak ve slogan oyununa gelinmedi mi? Sivas olaylarında “manevi değerlerine saldıran” insanlara karşı slogan atan kitleyi “insan yakan ve insan yakarken ateşin etrafında tekbir getiren bir grup” gibi göstermeye çalışmadılar mı?
 
  “Türkler bizi aç bıraktı” düşüncesiyle dağlara çıkan bir Kürt delikanlısı nasıl bir oyuna geliyorsa, “Kürtler kalleş ve haindir” diyen bir Türk genci de aynı oyuna gelmiş demektir.
 
 Hakkari’den Edirne’ye, Kars’tan İzmir’e kadar bu toprak ve bayrak altında yaşayan, Türk-Kürt-Laz-Gürcü-Çerkez farkı gözetmeden kardeş olduğumuzu, tüm dünyaya haykırmaya devam ettiğimiz sürece, bu toprakları kimsenin bölüp parçalayamayacağına emin olabilirsiniz.  
 
Amigolar gol atamaz.
Elbette bir maç esnasında sahaya koşturan takıma moral vermek için amigolar destek verirler. Ancak hiçbir amigo gol atamaz. Değil bin tane, yüzbinlerce amigo, saatlerce “goooolll!” diye bağırsa gol olmaz. Ancak iyi yetişmiş, ekip ruhuyla hareket eden, karşı takımın oyunlarına gelmeyen, düşmanın artı ve eksilerini iyi bilen 11 kişilik bir ekip “doğru zamanda, doğru hareketleri yaparak” karşı takımı yenebilir.
 
Çanakkale savaşıyla ilgili yorum yapan batılı bir tarihçi; “Evet, biz bu savaşta kaybettik. Ancak onların okuyan, düşünen ve iyi yetişmiş koskoca bir nesli de yok olmuş oldu. En azından böyle bir kazancımız var!” diyor.
 
“Şehitlik” gibi manevi bir dinamikle güç alıp hareket eden milletlerin “amigolara” değil “okuyan, düşünen ve kendini yetiştiren” gençlere ihtiyacı var.
 
Emin olun “slogan atan gençlerden” kimse korkmaz. Çünkü biz her şehit cenazesinde aynı sloganları yirmibeş yıldır atıyoruz. Kimse slogan atmasın, sokağa çıkıp eylem yapmasın demiyorum.
 
Bu ülkeyi seven, bu ülkenin geleceğini düşünen akıllı gençlerin asıl yürüyüşü, mitingler bittikten sonra, evlerine dönünce başlar. Bir genç evine gittikten sonrada uyanık olmak zorundadır.
 
“Şehitler ölmez, vatan bölünmez!” diye slogan atan bir genç, yürüyüş bittikten sonra, internet cafe’ye gidip, “ABD’nin Irak’ı işgal ettiği simülasyon” oyunlarında saatlerce vakit geçiriyorsa, oynanan oyunu anlamamış demektir.   
 
“Kahrolsun ABD!” sloganı atan bir genç, mitingden sonra McDonald’s ta arkadaşlarıyla Hamburger yiyip, Coca Cola içiyorsa, akşam evine gidince de Hollywood yapımı filmlerle vakit geçiriyorsa, ABD’liler bu sloganlara sadece gülmez mi?
Sokakta yürüyen bir genç evinde uyumamalı.
Uyanık olun!
 

En büyük vatansever kimdir?

 Biz cephelerde hiç kaybetmedik.
Sokaklarda ise hiç kazanamadık.
Bunu çok iyi bildikleri için cephede vur-kaç taktiği yapanlar, gençlerimizi sokağa döküyor. Ülkemize yapılan haince saldırılara elbette tepki verilmeli. Ancak duygusal anda tepki vermek “vatanseverliğin” sadece bir parçasıdır.
“En büyük vatansever” şehit cenazeleri olunca tepki veren kişi değildir!
 
* * * * *
 
“Bizi de askere alın. Bu vatan için ölmeye hazırız! Bizde devletin emrindeyiz” gibi cümleleri bugün herkes söylüyor.
Devlete hizmet edip, şehit olmaya hazırız diyen bir esnaf, müşterilerine kazık atıyorsa, yalan-dolanla iş yapmaya çalışıyorsa “vatanseverliği” sloganda kalmış olmaz mı?
Her ay devletten vergi kaçıran bir esnafın, “Vatan sana canım feda!” sloganları atıyor olması bir çelişkiyi göstermez mi?
“Bende ölmeye hazırım!” diyen bir doktor, hastanesine gelen hastalarla ilgilenmeyip, hastalarını muayenehanesine yönlendirip, özel muayene olanlarla daha çok ilgileniyorsa buna “vatanseverlik” diyebilir misiniz?
Tapu müdürlüğünde memur olan birisi “Bende ölmeye hazırım!” dedikten sonra “rüşvetsiz” imza atmıyorsa ülkesine olan sevgisi sorgulanmaz mı?
Devletin herhangi bir kademesinde çalışan “devlet memuru” beni de askere alın!” dediği halde, yanına gelen vatandaşla ilgilenmiyor yada işlerini aksatıyorsa “Vatan sana canım feda!” cümlesini haykırması çelişki değil midir?
“Biz bir ölür, bin diriliriz!” sloganı atan bir öğretmen, sınıfındaki öğrencilerle yeterince ilgilenmiyorsa, fidanların kurumasına göz yuman bir bahçıvan kadar suçlu olmaz mı?
Öğretmenler lokalinde her akşam “okey” oynayan bir öğretmenin, öğrencilerine sınıfta “vatan, millet, Sakarya” edebiyatı yapması sadece edebiyattan ibaret kalmaz mı?
Bir meslektaşım bana gönderdiği mail de diyor ki;
“Sabah 1. dersin ortasında sınıftan çıkıp, öğretmenler odasında TV karşısına geçip, magazin programları izleyen bir Öğretmen “Her şey Vatan için!” sloganı atıyor. Bu olayı bizzat kendi gözümle gördüm.”
 
Yazıma başlık olan sorunun cevabına gelelim.
“Hepimiz Mehmetçiğiz!” sloganını bende çok seviyorum. Peygamberinin ismini ordusuna veren bir medeniyetin çocuklarıyız. Toplum olarak “Hepimiz Mehmetçiğiz” sloganı attıktan sonra, gerçekten vatansever olup olmadığımızı ispat etmek istiyorsak “işimizi” doğru yapmak zorundayız.
 
En iyi doktor, hastalarıyla en çok ilgilenen, hastanın cebine değil, kalbine bakan doktordur. “Bende Mehmetçiğim!” sloganını atan doktor, hastalarıyla ilgilenmiyorsa, hem kendini hem başkalarını kandırıyor demektir.
En iyi esnaf, vergi kaçırmayan, müşterisini kazıklamayan esnaftır. “Bende teröristlerle çatışıp ölmeye hazırım!” sloganlarını attıktan sonra vergi kaçırmaya devam ediyor, müşterilerini kandırmaktan vazgeçmiyorsa neye yarar?
En iyi devlet memuru, vatandaşın işini en hızlı halleden memurdur. Çalıştığı devlet dairesini “Türk bayraklarıyla” donatan bir memur, rüşvet almak için kırk takla atıyorsa, ben o memura “keşke o bayrağı yüreğine de takabilseydin!” desem yanlış mı yapmış olurum? 
Belediye sarayının girişine “rüşvet alan da verende melundur” hadisini astıran belediye başkan veya yardımcıları, çorba parası adı altında rüşvet yiye yiye göbeklerini ve cüzdanlarını şişirmişseler, belediye binasına astıkları Türk bayrağıyla kimi kandırmış olurlar
Bana sorarsanız en büyük vatansever, işini en iyi yapan insandır!
 
En doğru tepki!
Slogan atılmasına, tepki gösterilmesine karşı değilim. Kimse yanlış anlamasın. Elbette “milli” bir tepki verilecek.
Yüz tane genç düşünün. Her hafta başka bir mahallede düzenlenen mitinglere katılıp saatlerce slogan atıyorlar. Milli duygularımız okşanmış olur.
Bu yüz tane genç aralarında para toplasalar. İçlerinde üç kişi bu paralarla şehit ailesini ziyarete gitse ve ailenin ihtiyaçlarını karşılamaya yardımcı olsa, “saatlerce slogan atmaktan” daha anlamlı bir tepki vermiş olmaz mı?
Şehit askerin eşi evinin elektrik faturasını ödeyemiyorsa “slogan” atan insanlar bundan utanmaz mı?
Şehit askerin çocuğu okul kıyafetlerini alamıyorsa ve siz, evinizin balkonuna kadifeden yapılmış bir Türk bayrağı asıyorsanız, düşünmek zorunda değil misiniz? 
 
1984 yılından bu yana terör örgütüne şehit verip, her şehit cenazesinde “şehitler ölmez, vatan bölünmez!” diye slogan atıyoruz.
Yirmi yıl önce şehit olmuş bir askerin, genç yaşta dul kalmış eşi bugün ne yapıyor acaba?
On yıl önce daha kundakta “yetim” kalmış bir çocuk bugün hangi şartlarda yaşıyor acaba? 
Ben bunları düşününce utanıyorum.
Ya siz?
 

Okullar kapanıyor.

Karneler dağıtılacak.

Sınavlara girecek iki buçuk milyon öğrenci.

Haziran ayında OKS ve Ã?SS sınavları var.- 

ve benim aklıma karneler, tabutlar ve şehitler geliyor.

* * * * * *

Karne aşığı anneler var memleketimde.

Başarı hırsıyla boğulan, diploma meraklısı babalar var.

Ya çocuklar!

- - - - - - - - -  Her şey karne başarısıyla ölçülür olmuş. Çocuklar karne notunu yükseltmek için çalışıyor. Anne ve babaları mutlu olsun diye. Ya da fırça yemeyelim diye

- - - - - - - - - - -  ‘Karnen de zayıf olursa eve sakın gelme!” tehditlerini duyan 7 sınıf öğrencisi karnesindeki zayıfları görünce okul tuvaletinde kendini asmış.

Ertesi gün sırasında ağlayan sınıf arkadaşları ölen arkadaşlarının sırasının üzerinde ‘Sevgiye ihtiyacım var!” yazısını görmüşler.

- - - - - - - - -  Başka bir öğrenci Hem de daha altıncı sınıf öğrencisi ‘Beni affedin! Aldığım iki zayıfla nasıl yüzünüze bakarım?” diye yazdığı mektubu arkasından bırakarak intihar etmişti karne günü.

Bu yavrunun küçücük cesedine anne baba sarılırken ‘karne” akıllarına gelmiş midir sizce? Her karne günü bu çocukların anne ve babaların yüreğinde ateş yeniden yanıyordur. Ã?lenle ölünmüyor, gidenle gidilmiyor biliyorum. Benim derdim kalanları kurtarmak!

‘Sınavı kazanmazsan ben sana sorarım!” tehditlerini sık sık duyan öğrencilerimin gözlerine bakarken korkuyorum bazen. Tabutlarını görmekten korkuyorum..

-  Satılık Mutluluklar!

‘Ben annem babam mutlu olsun diye okuyorum!” diye söze başladı eski / eskimeyen bir öğrencim.

‘Babam benimle gurur duyacakmış, annemde diplomamı ve mezuniyet resimlerimi asacakmış evin duvarlarına!” diye başladı anlatmaya.

Ã?niversiteyi bitirince öğretmen olacak. Mutlu olacak mı bilmiyorum?

‘Ã?yle zor şeyler yaşadım ki hocam, hayatımın sonuna kadar üniversite okuduğum bu şehirden de, üniversiteden de nefret edeceğim!” dedi.

Hüznün hiç yakışmadığı o güzel gözlerinde hüznü gördüm öğrencimin. Çok şey anlattı bana. Belki de her şeyi anlatmadı / anlatamadı. O konuşurken benim içim acıdı.

‘Mutluluğunu sattın yani!” dedim.

‘Evet!” dedi.

‘Umarım bir daha satmazsın mutluğunu” dedim.

Ama o sadece sustu.

Belli ki içini acıttı bu soru.

O susunca bende sustum.

Benim içimde acımıştı çünkü.

‘Satılık mutluluklar!” diye mırıldandım sadece.

Yine eski bir öğrencim aradı gecenin saat ikisinde. ‘Hocam kardeşim -??yaşamak istemiyorum. İntihar edeceğim!’ demeye başladı. Korkuyorum!” diye söze başladı. Sebep okumak istemediği halde okumaya zorlayan ailesiymiş. Hayattan bıktığından bahseden genç 21 yaşında yağız bir delikanlı.

Anlık bir bunalımla bunları söylemiş olabileceğinden bahsedip telefonu kapattım. Ama benim gözüme uyku girmedi. Ya intihar etseydi? Tabutuna sarılan baba kendisini nasıl teselli ederdi? Düşünmek bile istemedim. - - - 

Sonra psikolojik tedavi görmeye başlamış. ‘Ailemi mutlu etmek için okulu bitireceğim. Ama önce psikolojim düzelsin!” demiş.

Bu gençlere bu acılara çektirmeye değer mi?

- - - - - -  * * * * *

Karneler ve tabutları yazacaktım sadece. şehitler hiç aklımda yoktu. Erdoğan ERGİN bey’in rahmetli abisine yazdığı şiiri, ağzından dinlerken şehitler düştü aklıma.

şiirde bir yürek yangınını görüyorsunuz. Erdoğan beyin yürek yangınını…

Keşke imkanınız olsa da, Erdoğan bey’in ağzından dinleseniz bu şiiri. Yüreğin deki ateş, ses tonunu yansıyor adeta.

Yanarken yazmanın ne demek olduğunu bildiğim için ‘Kim bilir bu şiiri yazarken neler hissetmiş, nasıl acılar çekmiştir. Belki de gözyaşları arasında yazmıştır bu şiir” diye düşündüm. Yanmadan yazılamayacağını biliyorum çünkü.

Altı Ocak - (Ağabeyimin Ardından)‘06.01.2004 Tarihinde aramızdan ayrıldın. Ama hala kokunu hissediyorum, teninin sıcaklığı elimde, sesin kulağıma geliyor. Niçin diye sormayacağım. şehitlere sorulmaz biliyorum. Ama hala kabul edemiyorum 37 yaşında gidişini. Allah yar ve yardımcın olsun.’Hayatımdan bir gün eksik artık
Zamana inat siliyorum
Bugünü, altı ocak
Ne var yani yaşamak mı gerek
Hep aynı acıyı

Damla damla niçin düşüyor
Yüreğime
Koz taneleri
Acıyı hak etmedim ki ben
Hak etmedi ailem

Hayatımdan bir gün eksik artık
Zamana inat; yaşamıyorum
Ayaklarım titriyor
Ellerimi kaldıramıyorum
Beynimde karıncalanmalar
Kalbimin sormayın sakın!
Soğuk kanımın dolaştığını hissediyorum
Damarlarımda ve kalbimde

Hayatımdan bir gün eksik artık
Altı ocak yoksun
O gün
Kar yağıyordu, rahmet vardı
Karda
Kar yağıyordu
Kardan adamlar geldi
Aldılar ağabeyimi
Kar gibi beyaz örtüye
Nur yüzünü yerleştirdiler
Kar yağıyordu
Yüreğime.
Kardan adamlar geldiler
Aldılar yüreğimi
Ã?rttüler ağabeyimin üzerine

Altı ocak yok artık
Kaldıramıyor bedenim
Kalbimin olmayışını

Erdoğan bey ‘Vatan sağ olsun! şehit kardeşi oldum ben!” diyerek belki de kendini teselli etmiştir.

Acı ve hasret yüreğinde bir ateş olsa da

* * * * * * *

Elinde karneyle intihar eden çocuğun annesi babası neyle teselli edecekler kendilerini? Sınavı kaybettiği için hayatına son veren çocukların anne ve babaları şiir yazabilecekler mi evlatlarının ardından? - 

Her şey için şehit demeye başladık ya, karne şehidi, diploma şehidi, OKS şehidi, Ã?SS şehidi gibi kavramlarda kullanacağız böyle giderse!

Yapmayın anneler! Etmeyin babalar! Çocuklarınızı karneleri / diplomaları kadar sevmeyin.

Karnelere sarılan anne babalar tabutlara sarılmaya başladı ülkemde. - 

Karnelere değil, evlatlarınıza sarılın! - 

Sait ÇAMLICA

Eğitimci – Yazar-

‘Deprem” merkezli bir yazı yazmıştım. Deprem sonrası aldığım notlardan bahsetmiştim. Bu yazımda notlarımı aktarmaya devam edeceğim. Deprem sonrası üniversiteyi kazanmak için çalışan öğrencilerime yazdığım duayla başlamak istiyorum.

‘şayet Üniversiteyi kazanıp, okulu bitirdikten sonra, müteahhit olup inşaatın demirinden, çimentosundan çalarak, bu millet 17 Ağustos depreminde yaşadığı sıkıntıları yaşamasına sebep olacak bir müteahhit olacaksanız Allah size üniversite kazanmayı da okumayı da nasip etmesin!

şayet üniversiteyi okuyup doktor olduktan sonra, muayenehanenize gelecek hastaların kalbinden önce cebini muayene edecekseniz, zengin hastalarla ilgilenip fakir hastaların yüzüne bakmayacaksanız, Allah size üniversite kazanmayı da okumayı da nasip etmesin!- - 

şayet üniversiteyi okuyup öğretmen olduktan sonra, öğrencilerinizi okuldan, bilgide, eğitimden soğutacak, ne öğrencilerle nede velileriyle ilgilenemeyecek, öğrencilerin gelecekleriyle ve umutlarıyla oynayacak bir öğretmen olacaksanız Allah size üniversite kazanmayı da okumayı da nasip etmesin!

şayet üniversite okuduktan sonra belediye başkanı veya yardımcılığı gibi herhangi bir resmi makama çıktıktan sonra, önünüze gelecek evrakları imzalarken araya sıkıştırılmış birkaç YTL için, her evrakın altına imza atacaksanız, Allah size üniversite kazanmayı da okumayı da nasip etmesin.”

* * * * * * * *

Bu duayı bazen velilerle yaptığım seminerlerde de okuyorum. Lütfen tüm anne babalar çocuklarının okul başarısı için çalışırken, ahlaki değerleri vermek için çaba sarf etmeyi ihmal etmesin. - 

Biz millet olarak cehaletten çektiğimiz kadar, belki de daha fazla, okumuş insanların ahlaksızlığından çekiyoruz. Ahlaksız bir insan, yaşadığı toplumda ne kadar çok yükselirse, ne kadar çok makam ve mevki sahibi olursa, toplumuna o kadar çok zarar verir.

Banka hortumlayanlar okumamış cahiller değil, okumuş ahlaksızlar değil miydi? - 

Depremde kaybettiğimiz canlar kadar, kaybettiğimiz değerlerde yüzümüzü bir şamar gibi çarpmadı mı? Hatırlayın o günleri. Deprem bölgesinde acı çeken insanlara yardım elini uzatmak için çırpınan insanlarımız kadar, deprem bölgesine ‘yağma” yapmak için koşanlar da olmadı mı?- 

Hangi vicdan izah edebilir böylesi bir canavarlığı? Düşünsenize bir binanın altında can çekişen insanları, çocukları, yaşlıları kurtarmayı değil de, o insanların kollarındaki bilezikleri, cüzdanlarını, elektronik eşyalarını çalmak için oraya koşan insanlar gördük deprem bölgesinde. Bunların sayısı hiçte az değildi. - 

O binaları yapan müteahhitlerden birisi değil, o binalar için para karşılığı imza atan yetkililerden birisi değil, o insanları yağmalayan vicdansızlardan birisi değil de keşke çocuğunuz ayakkabı boyacısı olsaydı.-  - 

Evet evet! Yanlış okumadınız. Keşke çocuğunuz bir ayakkabı boyacısı olsaydı!- 

Kars’tan İstanbul’a gelen o yaşlı ayakkabı boyacısını asla unutmayacağım. Deprem notlarım arasında en sevdiğim, en duygulandığım olaylardan birisi de bu yaşlı ayakkabı boyacısıdır.

Gazeteciler soruyor yaşlı ayakkabı boyacısına ‘burada ne işiniz var?” diye. Yaşlı dede, elleri simsiyah, önünde ayakkabı sandığı cevap veriyor.

‘Evladım ben Kars’tan geldim. Geçimimi ayakkabı boyayarak sağlıyorum. Deprem bölgesinde insanların çektikleri acıları televizyonlarda izleyince dayanamadım. Param olsa para yardımı yapardım. Ancak imkânım da yok. Yine de evimde rahat oturamadım. Cebime yol paramı aldım. Sandığımla beraber buraya kadar geldim. Bu insanlar para verecek, ekmek alacak halim yok. Bari hayrına ayakkabılarını boyayayım diye düşündüm.”- -  - 

Okumuş, ahlaksız bir evlat yetiştireceğinize, okuyamamış ama ahlaklı bir ayakkabı boyacısı yetiştirin daha iyi. Hem bu dünyanızı hem de öteki dünyanızı kurtarmaya vesile olur.

Yalan mı? Yaşlı ayakkabı boyacısının söylediklerini okuyunca içiniz bir tuhaf olmadı mı? O insana da, o insanı yetiştiren anne babaya da hayır dualar göndermek, ‘Allah sizden razı olsun!” demek geçmedi mi aklınızdan? - 

Çocuklarınıza bile dua ederken dikkatli dua etmekte fayda var. Öyle dualarımız vardır ki, kabul edilse daha çok acı çekeriz. En güzel dua HAKKIMIZDA HAYIRLISI!

Evladınız için bile dua ederken ‘hayırlı evlat” diye dua edin. Okumuş, ahlaksız evlattan ne ana babaya, nede memlekete-millete hayır gelmez. - 

Çocuklarınızın ‘karne notlarından” çok ‘ahlak notlarıyla” ilgilenin.

Çünkü depremler kıyamete kadar devam edecek. - 

Sait ÇAMLICA

Öğrencilerine danışmanlık yapan öğretmenler, sınıf öğretmenleri ve rehber öğretmenlerin en çok duyduğu cümlelerdir bunlar. Nadir de olsa bazı veliler ‘çocuğum hiç kitap okumuyor!” diye şikayete gelince, ne yalan söyleyeyim, seviniyorum. Çocuğunun kitap okumamasını dert eden ailelerin olması beni sevindiriyor.

Çocuğunun hiç ders çalışmadığından şikayetçi olan bir velim ısrarla bir an önce çocuğunun ders çalışmaya başlamasını talep edince dedim ki; ‘Hanımefendi yapmayın. Bu çocuk bir makine değil ki gevşemiş olan vidasını sıkayım yada eskimiş parçasını değiştireyim.”- 

İnsana yeni bir alışkanlık kazandırmak elbette kolay değil. Tüm anne babaların bilmesi gereken en önemli gerçeklerden bir tanesi de ‘hiçbir insanın alışkanlıklarıyla dünyaya gelmediği“dir. İnsan alışkanlıkları çevresinden edinir.

- 

- Sadece insanlar değil, hayvanlarda ‘eğitim” sayesinde öğrenirler. Ayıların yavrularına balık tutmayı nasıl öğrettiğini biliyor muydunuz?- - - 

5 -€“ 6 aylık yavru ayı anneyle birlikte suya girer, anne ayı balığı yakalar ve birlikte yerler. Birkaç hafta sonra, anne ayı yakaladığı balığı sıkarak öldürür ve ağzından düşürür! Yavru ayı bu balığı yakalar!

Bu oyun haftalarca sürer.

Anne ayının suya düşürdüğü balık, her defasında biraz daha canlıdır ve 5 --  10 saniye zaman bulsa iyice canlanıp kaçabilir. Ama yavru ayı buna fırsat vermez.

Aylar sonra, anne ayının elinden düşürdüğü balık canlıdır artık, ancak yinede kaçamaz. Çünkü yavru ayı da artık usta bir balık avcısı olmuştur. Anne ayı bunu görür. Artık yavrusuna balık vermez. Aç bırakır. Hatta bitkisel besinler yada başkalarının atıklarıyla beslenmesini de engeller. Aç kalan yavru ayının balık yakalamaktan başka çaresi yoktur.- - - - 

- 

‘Avlanmak ayıların hayatta kalmak için öğrenmek zorunda olduğu bir davranıştır” diye düşünmeyin. Bu davranışı kazandırabilmek önemli. Doğuştan gelen bir özellik değildir ‘avlanma” yeteneği.- 

- 

‘Ayılar basket atar mı?” sorusuna herkes ‘hayır” diyecektir. Ancak doğru yöntemi kullanarak bunun başarılabileceği ispatlanmıştır.- 

- 

Dr. Smith Ayılara basket oynamayı öğretmeyi başarmış bir eğitimci psikologdur. Bunu yaparken üç aşama uyguluyor.

1) İlk önce ayılardan hangi davranışı beklediğine karar veriyor. Ayılardan basket topunu alıp, potaya atmalarını istiyor. Bunun dışındaki tüm davranışlar istenmeyen davranışlardır.

2) Yapılmasını istediği hareketler için bir ödül kararlaştırdı. Ödül ayıların en sevdiği yiyecek olan bir parça et.3) Ödülleri en son aşamada, yani ayı basketi attığında değil de, küçük miktarlarda ve her aşamada veriyor. - İlk başlarda, ayılar sadece basket topuna yaklaşınca veya topu ellerine alınca, onlara bir parça et verildi. Daha sonra basket topuyla potaya yaklaştıkları zaman onlara et vererek ödüllendirildi. Sabırla geçen bu süre sonunda ayılar basket topunu potaya atmaya çalışınca etle ödüllendirildiler. Doğru ‘üslup” ile yaklaşınca ayıların bile eğitilebildiğini gösteren Dr. Smith’in çalışması hepimize çok ders veriyor aslında. - 

* * * * * *

Bir eğitimci olarak, ayıların eğitimini okuyunca, çok şey öğrendim. Her annenin, her babanın bir ‘eğitici” olduğunu hatırlatmama gerek var mı? - Daha da önemlisi bizim karşımızda duran bir ayı değil, bir insan. Hem de bizim için dünyanın en değerli varlığı olan bir insan.-  - - 

Sait ÇAMLICA-

Nasıl beklerse tarlada başaklar önce ‘buğday” sonra ‘un” olmayı, öylece bekler çocuklar, zamanın çarklarınca öğütülüp ‘insan” olmayı. Zamanın çarkları döndükçe kimimiz un oluruz kimimiz un-ufak.

Rus-Japon savaşının meşhur komutanlarından Amiral Togo, kanlı savaş sonrası ülkesine döndüğünde, bir kahramana yakışır şekilde karşılanmış. Tüm ülke yönetiminin katıldığı karşılama sonrasında, Amiral Togo’nun şerefine verilen yemek programının ardından Başbakan ayağa kalkmış ve ‘Sayın Amiralim! Sizin bu ülke için yapmış olduğunuz kahramanlıkları, savaş meydanlarındaki emeğinizi bu topraklarda yaşayan hiç kimse unutmayacak. Millet olarak size çok şey borçluyuz. Kanlı savaş meydanlarında göstermiş olduğunuz fedakârlıkların karşılığını size ödememiz mümkün değil. şu andan itibaren isterseniz emekli olup aileniz ve sevdiklerinizle birlikte, kalan zamanınızı değerlendirin. İsterseniz kaymakamlık, valilik, milletvekilliği, bakanlık veya herhangi bir mevkide talip olacağınız her kapıyı size açmaya hazırız” demiş.

Başbakan konuşmasını bitirince herkes Amiral Togo’ya yönelmiş. Oturduğu yerden ayağa kalkan Amiral, tüm misafirleri süzdükten sonra ağır ağır konuşmaya başlamış.

‘Sayın Başbakanım, sevgili konuklar! Tarafıma göstermiş olduğunuz ilgi için hepinize teşekkür ediyorum. Evet, çok yoğun ve yorucu savaş meydanlarında askerlerimle beraber büyük zaferler elde etmiş olmanın mutluluğunu ben de yaşıyorum. Bana layık gördüğünüz tüm makam ve mevkiler için hepinize teşekkür ediyorum. Ancak ben bu makamların hiçbirisine talip olmayacağım.

O kanlı savaş meydanlarında fark ettiğim bir gerçek var. Hiçbir savaş -€˜İnsan yetiştirme’ savaşından daha önemli değil. Meydanlardaki savaşları kazanmak isteyen milletler önce -€˜İnsan yetiştirme savaşını’ kazanmak zorundalar. İnsan yetiştirme savaşının komutanları -€˜öğretmenlerdir’. Bana bir ödül vermek istiyorsanız, beni ülkemin herhangi bir köşesinde, herhangi bir okuluna öğretmen olarak görevlendirin. Ömrümün kalan yıllarını o şekilde geçirmek benim sizden tek isteğim olacak.”

***

Öğretmenler yaşadıkları toplum içinde ne kadar etkili olduklarının farkına varmak zorundalar. Hiçbir ekonomik ve sosyal güç, bir öğretmenin toplumsal değişim ve dönüşüm üzerindeki etkisinin yerini alamaz. Geleceğe hükmetmek isteyen milletler, öğretmenleri vasıtasıyla, gelecekleri olan yeni nesillerin eğitimine, silahlanmaya verdiklerinden çok daha fazla önem vermek zorundadır.

Öğrencilerinin gözlerinin içine bakarken, ülkesinin ve insanlığın geleceğini görmeyen bir öğretmen, mesleğinin öneminin farkına varamamış demektir. Öğretmen, tohumun içinde ormanı görebilen insandır. Düşünür dediği gibi, bir elmanın yüreğinde gizlenen tohum, görülmez bir elma bahçesidir.

İşlenip, yoğurt veya peynir yapılmayan süt ‘zehir” olur. Mayasında ‘Meslek Bilinci” olmayan eğitimcinin ihmali değil midir ’süt’ün bozulmasına sebep olan? Sütün özünde fayda da vardır zararda. İnsanlara zarar vermesi için değil, faydalı olması için yaratılmıştır süt. Fayda, ‘bilinçle” işlenmediği zaman ‘zarar” olur. Bir ineğin yediği ‘ot” gibi bir bitkinin ’süt” dönüştürülmesi bile düşünmeye değmez mi?

Eğitimci için ‘Meslek Bilinci”, ‘Meslek Bilgisinden” çok daha önemlidir.

Bir sanatkâr düşünün; yaptığı heykele bakıp ‘hammaddesinde iş yok” desin.

Bir ressam düşünün ki, yaptığı resim için ‘Boyalar kalitesiz, tuval çok kötü” diyerek eserini kötülesin.

Bir mimar düşün ki, yaptığı eserin karşısına geçip, ‘Hiç iş yok bu eserde” diye şikâyette bulunsun.

Dünyada hiç kimse, heykeldeki kusuru, ‘hammadde de” bulmaz, heykeltıraşı suçlar.

Dünyada hiç kimse beğenmediği resim için boyanın kalitesini eleştirmez, ressamı suçlar.

Dünyada hiç kimse meydana getirilen eseri suçlamaz, suçlu mimardır.

‘Bu çocuklardan adam olmaz!” demeye hiçbir öğretmenin hakkı olmamalı. Bu toprakta çiçek yetişmez diyen bir bahçıvan, o bahçeden verim alabilmek için terlemez. ‘Ben yorulursam, ben uğraşırsam, ben ter dökersem bu bahçeden verim alabilirim” düşüncesiyle hareket eden her bahçıvan mutlaka olumlu sonuç alacaktır. Tarih şahittir ki, bu topraklar ve bu iklim Fatihler yetiştirmeye müsaittir.

Tüm öğretmenlerin kulaklarına küpe olması gerektiğine inandığım bir sözle bitirmek istiyorum.

‘Küflü ekmekten penisilin iğnesi yapılabiliyorsa, her insandan mutlaka faydalı bir şeyler olur.”

Sait ÇAMLICA