http://www.insanigelisim.com.tr/3189-olum.html http://www.insanigelisim.com.tr/3189-olum.html#comments Mon, 22 Nov 2010 06:59:39 +0000 Yagiz Kalender http://www.insanigelisim.com/wp/?p=3189

Kimi zaman sevinçleri, kimi zaman hüzünleri, sevgileri, inançları, umutları ve iyisiyle kötüsüyle daha bir çok hissedişleri sayıklayan uzunca bir
cümlenin noktası : Ölüm.

Varlığından habersizmiş gibi yaşadığımız, kendimize hep uzak gördüğümüz bir yolculuk…

Ölüm bir yok oluş değildir, ölüm molanın sona ermesidir.

Ölüm nefes almış her şey için haktır hak. Kimisi en yakınını kaybettiğinde hisseder ölümü, kimisi hissetmek için hep son nefesi bekler.

Kimisi ölümü bildiği için dünyalık tüm zevkleri tatmaya çalışır, kimisi hep bir hesap verememe endişesiyle mütedeyyin yaşar.

Ama herkes o ” görülmeyen ” i görecek birgün.Aslında görülmeyen değil de görülmek istenmeyendir ölüm.

Eskisi gibi hareketli olamazsın önceleri. Sonra yediklerin içtiklerin dokunmaya başlar da endişe kaplar bedenini. Yıllar sonra aynada sivilcelerine değil de kırışıklıklarına üzülmeye başladığını fark edersin. Koşmak, hoplayıp zıplamak birer birer ütopya oluverir yaşamında. Beraber büyüdüğün insanları da görmemeye başlarsın zamanla. ” Ha o mu ? Sizlere ömür..” sözleri kalbini sıkıştırıverir de her salâda nefesin daralıverir. En sonda duyacağın isimden korkmaya başlarsın, oysa önceleri ezanla salâyı bile birbirine karıştırırdın. Sen sapasağlamdın ya, giden pek de umrunda değildi. Yanarmısın şimdi o günlere ?

Ne gün aslına dönecek bu ten ?
Taş, toprak, çiçek, su veya maden..
Ruha ebediyeti vadeden..
Efsanevi yalan, nerde ölüm?

Sahi sen hiç ölü gördün mü şimdiye kadar ?

Yoksa hep kaçtın mı ?

Korkmaktan mı korktun bunca zaman ?

Cenazenin yıkandığı o oda…Mevta için hazırlanan sıcak suyun buharı yavaş yavaş yukarılara tırmanır ve sen dikkatin dağıldıkça ürperirsin manzaradan. O taşın üstünde hareketsiz yatan uyuyor mu ? Bak bakalım yüzüne bir kez. Hayır hayır, uyusa bu kadar ” ruhsuz ” olmazdı yüzü, bu kadar donuk durmazdı. Ruhun bedeni terkettiği nasıl da belli oluyor öyle. Ey hareketsiz yatan ! Çevrende insanlar ürpererek seni uzanışını seyrediyor, kalk ! Elbiselerin üzerinde değil, insanlar çıplak kollarına bakıyor, kalk ! Kendin yıkanırdın ya, bak şimdi ellerini kollarını su ile ovuyorlar, kalk ! Köpüklü su yerlere dökülüyor da o ürpertici ses yalnız bir kişiyi rahatsız etmiyor. Küçükken annen seni yıkardı da gözlerine su kaçınca ağlardın, bak şimdi çökmüş göz çukurlarına sular doluyor engel olmayacakmısın ? Ah ! Ne ürkütücü bir oda burası.Biraz önce getirilmiş cenazenin çorapları, ayakkabıları işte o köşede.
Birkaç saat önce yürüyordun işte, ayakkabılarını çalmasın kimseler dikkat et.. Kanın nasılda çekilmiş, bembeyaz olmuşsun. Üşüdün mü yoksa ?
Duvarda birkaç raftan oluşan bomboş bir dolap…Yalnızca tozlu en alt rafında bir gül suyu şişesi ilişiyor gözlerime. Geride kalanların basit tesellisi diyorum içimden, esefleniyorum. Gül suyuyla yıkasan ne farkederki ? Sardıkları şeyin kundaktan tek farkı, yüzünün de kapalı olması.
” Yüzünü açın ya, nefes alamaz ! ” diyesim geliyor içten içe. Ölümün, yıkanıp kefenlenmen, gömülmen fazla fazla 2 gün sürüyor, sen kaçmaya bak daha ! İşte gitti bir ” bebek ” daha, haydi yaşamaya devam !

Ürperme arkadaşım, ölüm bir şeb-i arûz’dur…

Yağız Kalender

]]> http://www.insanigelisim.com.tr/3189-olum.html/feed 0

Kızılay’da tanıdık, kalabalık bir sokakta yapayalnız yağmura yakalanmak…İnsanlar yanıbaşlarındakilerin şemsiyesine sığınırken sen büyükçe bir binanın çatısını kendine korunak yapıyorsun.

Eğer yalnızlık kaderinse, öyle bir yaşa ki yalnızlığı kimseler sevdiklerinin kıymetini senden daha iyi anlayamasın.Öyle yalnız kal ki, yâre dönüp de ” Kıymetini biliyorum. ” demek yerine ” Kıymetini arıyorum. ” demeyi öğretsin hayat sana. Ve öyle bir hisset ki yalnızlığı, günü gelip de ” Özledim. ”  dediğinde kendini tam da yalnızlığın ” yalnızlığa ” ait olduğu o kutlu ülkede bulasın.

Kızılay’da tanıdık, kalabalık bir sokakta yapayalnız yağmura yakalanmak…

İnsanlar yanıbaşlarındakilerin şemsiyesine sığınırken sen büyükçe bir binanın çatısını kendine korunak yapıyorsun.

Yağmur dinene dek izliyorsun kalabalığı.

Hepsinin içinde biraz sevgi, biraz telaş, biraz heyecan…Hepsi birden ” yaşama isteği ”…

Sonra bir de kendine bakıyorsun. Amaaan boşversene ! Anlatabilecek bir kağıdın ve bir kalemin varsa…

Anlatabiliyorsan adım adım…Her kelimede dönüp dönüppencereye bakmıyorsan…

Bulut dolu maviliklerde birşeyler aramıyorsan…Yağmur ve rüzgarın birbirine dolaştırdığı yapraklardaki birlikteliğe özenmiyorsan…

Yürürken hep önüne bakmak acıtmıyorsa kalbini ve hiç para harcayamadığına üzülmüyorsan yalnızlık da çok güzel.

Birkaç dakika fazla vakit geçirmek adınazihnini seferber etmek yerine bir an önce işini halledip terkedip gitmek istiyorsan, insanlara, yanıbaşlarındaki muhabbete bakıp da iç çekiyorsan işte o zamanyandın.

Sanki sen yürüdükçe boşalıyormuş gibi olur kalabalık caddeler. Seni gören cüzzamlı bir hastaymışsın gibi uzaklaşır sanki senden. Yürüdükçe azalırçevrendeki kalabalık. Nerde olursan ol, eğer ki yalnız hissediyorsan kendini, boşluğa götürür seni adımların. Nereye varırsan var,

” İşte, nihayet ! ”diyemezsin. Hep bir kaçıp gitme isteği kaplar bedenini. Her gittiğin yerde ” öylece kalakalmak ” karşılar seni.

Geceler daha bir karanlık olur da hiç uyanmak istemezsin.

Yarından da kaçmak istersin, ama kaderin bir cilvesidir işte bu, sevmediğin bir tiyatroyu izlemek zorundasındır günlerce.

Bir yere ait olamazsın hiçbir zaman.

Başın öne eğik göçebe bir yaşam sürersin.

Ne yağmur aynı yağmurdur artık, ne gece aynı gece…

Ne yanar bana ateş-i dilden özge..

Ne çalar kapım bad-ı sabadan gayrı..

Pencere kenarına her gelişinde bir düşünce alıverir seni, götürür.Ait olduğun, ya da olmak istediğin yere…

Yanına…

Yârin yanıbaşına…

Sonra derince bir nefes çekersin ciğerlerine de soğukluğuyla aniden titreyiverirsin.

Üşürsün, ağlamaklı olursun. Çırpındıkça yalnızlık içine çeker seni, ağladıkçabunalırsın, için sıkılır.

Ne yaparsan yap, ne kadar ağlarsan ağla, koşsan da gülsen de dursan da gitsen de yalnızsın işte, yapayalnızsın hem de.

Eğer yalnızlıkkaderinse, öyle bir yaşa ki yalnızlığı kimseler sevdiklerinin kıymetini senden daha iyi anlayamasın.

Öyle yalnız kal ki, yâre dönüp de ” Kıymetini biliyorum. ”demek yerine ” Kıymetini arıyorum. ” demeyi öğretsin hayat sana.

Ve öyle bir hisset ki yalnızlığı, günü gelip de ” Özledim. ”  dediğinde kendini tam da yalnızlığın ” yalnızlığa ” ait olduğu o kutlu ülkede bulasın.

Yağız Kalender

Beklemek..Bir ananın askerdeki evladını beklemesi gibi..kavrulan çölün bir damla suyu beklemesi gibi..Karşıdan gelen her yolcuyu ” o ” zannetmek..

Beklemek..Bir ananın askerdeki evladını beklemesi gibi..kavrulan çölün bir damla suyu beklemesi gibi..Karşıdan gelen her yolcuyu ” o ” zannetmek..

Lakinhakikat bir tokat gibi yüzüne şakladığında ağlamaklı olursun ya hani..

Sıkışır, ezilir gönlün..Hani bir şehid annesi evladının öldüğüne inanamazda kapılarda sabahlar ya..

Hani gel desen bile gelemeyeceğini bilirsin beklenenin..Gökyüzüne asılı kalır bakışların..Hani ömrün vefa eder mi bilemezsin ya..” Birkez daha görebilecek miyim ? ” olur her hayalin, her konuşmanın sonu..

Hani bir fotoğrafa takılıp kalıverirsin dakikalarca..Hayran hayran seyrederken birden görüntü buğulanıverir..Dolu dolu olur da gözlerin; ellerine dökülene kadar farketmezsin ya gözyaşını..

Hani her yanın hasretle örülmüştür..

Ağaçlarda, çiçeklerde onu görürsün..Kafanı kaldırırsın güneşte sıcaklığını hissedersin ya hani..Beklenen gelecek mi ?

Ellerimden tutacak mı bir kez daha ?O bakışı sevda, gülüşü nur, varlığı aşk..

O ümit..

O sevinç..

O koca bir ömürde yegane istenen..

Yanıbaşı güven ve huzur..

Yokluğu boğazında bir düğüm..

Hani onu ararsın her yerde..Hem her yerde herkestedir diye düşünürsün, bazen bir bebeğin gülüşünde bazen bir dostun selamında yaşayıverirsin o sevinci..

Hem göremezsin hiçbir yerde, ararsın..bulamazsın..

Yere yatırılmış, sürekli tekmelenen bir hükümlü gibi hissedersin kendini..

Her göremeyiş bir darbe oluverirbedenine..

Kıvranırsın..kaçamazsın..

” O ” dönene dek böyle bir yaşamın seni beklediğini bilirsin ya..

Hani başıma gelen iyi olsun, kötü olsun farketmez yeter kiondan gelsin dedirtir ya içerindeki ılık şey..

Bir cümlesine, bir kelimesine hasret bir ömür sürersin ya..

” O ” nu uzaktan seyretmeyi bile dünyalara değişemeyeceğinianlarsın ya..

Hani uzağındayken tek beslendiğin hasreti olur..Dünyalık başka birşey görmez ya gözlerin..

” Aşık bazen sevdiğinin rüzgarıyla yanarmış..” dersin deyokluğunda kendini sadece hasretine verirsin ya..

Hani hiçbir mutluluk onun özleminden döktüğünün gözyaşının verdiği huzuru vermez ya..

Hani…..

Seni çok özledim..

Yağız KALENDER

” Sen gel de yeter ki, yola yük olmam, yol olur gelirim ” demiş Mevlana.

En afilli aşk tanımlarını çöpe atar gibi. Asırlara, insanlara ” O hissettiğiniz paçavraları atın bir kenara, gerçek aşkı bulun ! ” der gibi.

” Kurtulun heva ve heveslerinizden, bırakın tüm bencillikleri, yâr denilince titreyin, öyle yaşayın ki aşkı yâr düşünce aklınıza görün her yerde onu, hissedin.

İşte burdasın yâr ve ben yalnız değilim, işte burdasın ! Haykırın soğuk bir kış akşamı boşluğa.

Açın pencereleri ve haykırın korkusuzca.

Her yerdesin yâr, her yersin ! Yalnız değilim ben. ” der gibi.

Seni yazar kalem yâr, türkü seni söyler. Senden uzaktayken lakırdılarını ardı ardına sıralayan dil tutuluverir karşında. Kan öbek öbek toplanıverir yanaklarıma, alnım terleyiverir de susarım öylece. Sen konuşsan da ben dinlesem seni öyle günlerce. Öyle put kesilsem karşında. Sonra gece bütün kelimelerini içimden tekrar tekrar duyup heyecanlansam, uyuyamasam o gece.

Uzunca bir yolculuğa çıksam. Otobüsün camına kafamı dayayıp hayallere daldığımda birden cama çarpan bir tanecik yağmur damlasıyla ürpersem. Seyretsem onu sessizce. Yavaş yavaş aşağılara süzülüşünü, saniyeler ilerledikçe küçülmesini. İlk düştüğü saniyede hızla aşağıya inerken kaybettikçe zayıflayıp, yavaşlamasını ve durmasını.

Belki de ölümdür o kim bilir.

İşte tam da o zaman gelsen yâr, tam kuruyacağım sıra ” Ölmeni istemiyorum, gel beraber süzülelim hayatın kucağında. ”desen. Hayat dolu bir yağmur damlası olup da alıp götürsen beni daha aşağılara. Tutsan beni çekip alsan o hayattan da, bayram gibi karşılasam ölümü. Diğer damlalar bir bir toprağa girerken biz takılsak böylece bir başka aşığın gözlerine de anlasa insanoğlu aşk denilen şeyin ölümü düğün gibi karşılatacak kadar kutsal olduğunu.

Ah..Ya Rab ! Belay-ı aşk ile kıl aşina beni..

Sokaktaki genç bilmiyorsun aşkı ! Yârinden ayrı düşene ” Üzülme unutursun..” diyen arkadaş, bilmiyorsun aşkı ! ” Alışırsın, takma kafana..” diyen, teselli vermiyorsun ! ” Kimler gelir, geçer..” diyen, sana ne demeli ! Gönlünü birine kaptırdığını zannedip de ayrıldığında ” Unuturum, bir başkasını bulurum. ” diye düşünen kardeşim, sana söylüyorum : Deneme ! Yanılma !

” Sen gel de yeter ki, yola yük olmam, yol olur gelirim ” demiş Mevlana.

En afilli aşk tanımlarını çöpe atar gibi. Asırlara, insanlara ” O hissettiğinizpaçavraları atın bir kenara, gerçek aşkı bulun ! ” der gibi. ”

Kurtulun heva ve heveslerinizden, bırakın tüm bencillikleri, yâr denilince titreyin, öyle yaşayın kiaşkı yâr düşünce aklınıza görün her yerde onu, hissedin. İşte burdasın yâr ve ben yalnız değilim, işte burdasın ! Haykırın soğuk bir kış akşamı boşluğa.Açın pencereleri ve haykırın korkusuzca. Her yerdesin yâr, her yersin ! Yalnız değilim ben. ” der gibi.

Seni yazar kalem yâr, türkü seni söyler. Senden uzaktayken lakırdılarını ardı ardına sıralayan dil tutuluverir karşında.

Kan öbek öbek toplanıverir yanaklarıma, alnım terleyiverir de susarım öylece. Senkonuşsan da ben dinlesem seni öyle günlerce. Öyle put kesilsem karşında. Sonra gece bütün kelimelerini içimden tekrar tekrar duyup heyecanlansam, uyuyamasamo gece. Uzunca bir yolculuğa çıksam. Otobüsün camına kafamı dayayıp hayallere daldığımda birden cama çarpan bir tanecik yağmur damlasıyla ürpersem.Seyretsem onu sessizce. Yavaş yavaş aşağılara süzülüşünü, saniyeler ilerledikçe küçülmesini.

İlk düştüğü saniyede hızla aşağıya inerken kaybettikçezayıflayıp, yavaşlamasını ve durmasını.

Belki de ölümdür o kim bilir.

İşte tam da o zaman gelsen yâr, tam kuruyacağım sıra ” Ölmeni istemiyorum, gel beraber süzülelim hayatın kucağında. ”desen. Hayat dolu bir yağmur damlası olup da alıp götürsen beni daha aşağılara. Tutsan beni çekip alsan o hayattan da, bayram gibi karşılasam ölümü. Diğer damlalar bir bir toprağa girerken biz takılsak böylece bir başka aşığın gözlerine de anlasa insanoğlu aşk denilen şeyin ölümü düğün gibi karşılatacak kadar kutsal olduğunu.

Ah..Ya Rab ! Belay-ı aşk ile kıl aşina beni..

Sokaktaki genç bilmiyorsun aşkı ! Yârinden ayrı düşene ” Üzülme unutursun..” diyen arkadaş, bilmiyorsun aşkı ! ”

Alışırsın, takma kafana..” diyen,teselli vermiyorsun ! ” Kimler gelir, geçer..” diyen, sana ne demeli !

Gönlünü birine kaptırdığını zannedip de ayrıldığında

” Unuturum, bir başkasını bulurum. ”diye düşünen kardeşim, sana söylüyorum : Deneme ! Yanılma !

Yağız Kalender

Yağız Kalender

Yagiz Kalender

Kendi geleceğimi kendi ellerimle ve varolan şuurumla örgülediğim öncelikle öğrencilik hayatımda ve daha sonra mesleki hayatımda İnsani Olarak Gelişmenin ve insan olarak insanlığa hizmet edebilmenin onurunu www.insanigelisim.com sitemizde ki çalışmalarımızla olgunlaştıracağım inşallah.

ben kimmiyim derseniz kısa ca şöyle…

Ben 1991 senesi Eylül’ünde memleketim Amasya’da dünyaya gözlerimi açtım.İlkokul eğitimimi Amasya’ya bağlı Gümüşhacıköy ilçesinde tamamladım.Lise eğitimime
ise Çorum’da Murathan Lisesinde devam ettim.Şuanda da Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi 2. sınıf öğrencisiyim. 3. çocuklu bir ailenin en büyük çocuğuyum.
Yazmaya daha yeni yeni başladığımı, alıştığımı söyleyebilirim. Yani bir heves her zaman vardı ama kendime özel bir sebeple kalemi elime aldım.Her yerde aradı
ğım özgürlüğü bana kalemin ve kağıdın verdiğini farketmem şevkimi artırmakla beraber yazmayı bende bir tutku haline getirdi. Konu olarak insanın içinde
kalakalmış bildik duyguları değil de aşağılarda farkedilmeyi bekleyen küçük hissiyatları anlatmayı hedefliyorum. Bazen aniden çöken bir hüznü bazen kendisine
verilen anlam sayesinde insanı sevince boğan bir kuşu anlatmayı seviyorum. Çok büyük hedeflerim var dersem abartmış olurum ancak insanlar duygularını, hal ve
hareketlerini tertemiz yaşasın, riya karıştırmadan dosdoğru bir ömür sürsün istiyorum, davranışlarda bir onur izi farkedilsin istiyorum.
Onun dışında bir istek taşımıyorum, eninde sonunda bana da düşen susmak olacaktır, vesselam..Dua İle..

Çok yakında İnsani Gelişim Hizmetkarlar Birliğinde Yazmaktan onur duyacağım yazılarımı sizlerle paylaşmak ayrı bir onurumuz olacak

Yağız Kalender